Амэрыка — мая Амэрыка
Памер: 37с.
Мінск 1994
Тансама цінай, алв й нантрастнай з цвалынёю балота ёсьць Вартаунін, Ядіронданс» і «Вдіронданс, Зіма №1». Ст. Тамара, натннёная гарамі ў лаўнвчнай частцы штата Н’ю-Ёрн, стварав абвдзьвв работы абмвжаванай палітрай цёплын нарычнввын і сввіла-шэрын нолврау. У нарцінв «Вартаўнів” рад дрзвау грацыёзна рунавцца ўвврн, паўтараючы выгнутую
лінію, створаную гарамі. «Я Была узрушаная струнтурай цьвврдага граніту, ані выстулаў далвна ўпврад у ннмой позв -вартаўнічай, нвларушнай". «Зіма №1» прадстаўлае Больш аОшырны, далені нраявід, яні паднрзсьлівав сзнс Ояснонцасьці ды й цішыні. 4ам, - нажа Тамара, - вмары Вылі лагражаючымі, нутна сунуліся, але сьнвг не падаў; нв Оыло зусім гуну, анрамя ввіру. Валі 6 падаў сьнвг, я думаю, што я 6 чула ладаньнв сьняжыннаў».
Таос Пузбло - гзта 700-гадовыя індыянсвія наты ў Н’ю-Мзнсына. Твор «Сьнвжаньсні Занад», маляваны на нуцьцю, паднрзсьлівав, ян старажытныя Оудынні ўвасаБляюць форму сналаў, у янія яны Былі уЬудаваны. Цёллы наларыт нарціны адлюстроўвав, ян нажа мастачна, «наййольш нвзвычайнуга налвравую палітру Н'ю-Мзнсына. Занодзячав сонца замалявала горы звлатам, цвні наОылі колвр вонры, а ансамітавав нвёа выглядала бязьмврным»... У сымвтрычным 4авс Пуэбло, Занад» доўгі цвнь зямлі ізалюв старадаўнія індыянснія сядзібы. Занруглвныя формы нлабнын яячэй маюць тую ж выгарблвную лінію, што і гвры, янія зьмвшчаны за імі, што сьввдчыць а& сьвядомым намвры індыянау гарманізаваць створанав рунамі людзвй з прыродаю.
«Надынодзячая Бура, штат Паўночная Данота». Цвмнав нвба навісав над жоўтым пллвм, ствараючы інтзнсіўныя нантрасты. Палатно яадзялявцца на тры адмвтныя частні. Оа-над гвамвтрычнымі формамі жоўта-нарычнввай зямлі, нвба ўтварав палосы з Оззавага й цёмна-шзрага нвлераў; над гзтымі выдаўжанымі мясьціламі магутныя навальнічныя нмары ўтваражць драматычную вднасьць, аёцяжарваючы нарціну і роЬячы яв заналляючай.
"Іырввны Намвнь, Мзйн», Ст. Тамара тансама ўжывав спрошчаны гвамвтрычны малюнав, наО выназаць сілу прыроды. 4ут, - нажа яна, - сілы аніяна й сіла намянвў сутынаюцца лоб у лвб і нв адзін нв ааддаецца. Нваля за нваляй разьБіваюцца аб гзтыя нвпарушныя намвньні і падажць уніз з пляснам. За гзтай Ояснвнцай Барацьбвй назіраюць цінія сосны". ВоОраз зьзяв вантрастам двун далаўняючын нвлвраў, вармінна-чырвоны намвнь размвшчаны ў сьввтлым Оланітна зялёным моры. Снарочаная яэрслентыва нампазіцыі нагадлав японснія гравюры нваляў сулраць намянёў, што тан паўплывала на Ван [вга.
Нвнаторыя нраявіды вынлінаюць нвзвычайныя лачуцьці. Напрынлад, "Нацыянальны Парн, штат Юта» паназаны лраз «нола» з чырвонага намвня, цвраз янвв можна Бачыць твльні інтзнсіўную сіняву лвОа; што ляжыць на тым бану, панінута для дамысьлвньня глвдачвм. 4ут, - нажа яна, - час і вецвр утварылі таямнічыя іншасьввтныя струнтуры. Глядзіш цвраз арну на далёні нраявід, ніБы цвраз вона дзіўнай істоты, і ўяўлявш, што заглядавш у іншы сьввт». „Волпі, Рзззрвацыя Гопі». Вад самвтная рэзэрвацыяй, збудаванай на вяршыні грандыЁзнын сналау, навісьлі рудыя ды й цытрвнава-жоўтыя нмары. Влы выглядаюць нвнаіуральнымі, лутчзй ян тэатральныя дэнарацыі. Ст. Тамара адчула настрой самотнасьці й таямнічасьці, яні, яна тлумача, «дав пачуцьцв рамантычнага, сярзднввянввага замна, за&ытага часам*. Маляваныя больш натуральнымі адцвньнямі, масыўны “Вяліні Іытанс, штат Ваёмінг» тансама мав нврзальную янасьць. Ружаватая маса пврамвшаяын вярнвў... Вны выступаюць зфвнтна увврн з раўніны Джзнсан Гвўл у выглядзв доўгай паласы даўжынёю ^О міляў, яная сягав у вышыню на 14 000 футау. 4ам няма ластупавага падынвду да гзтын гор, што стварав нвзвычайны выгляд - тлумачыць мастачна. - Вднан яны выглядаюць прываБлівымі, нягледзячы на інншю масыўнасьць».
Налзуна, найБвльш лазтычнай всьць адна з самын апошнін і найБольш аОстрантнын работ - "Іароты №1». Оалатно панрыта цалнам Блвдвым, мяннім, Овлаватым нвлврам траў, што налышуцца пад ввтрыкам. Гутарачы пра трывалыя дзіцячыя ўшміны, мастачна нажа; «Пасьля другой сусьввтнай вайны наша шнола павнала наввдаць Вльтз Лінанотзн Муззй у
Мганнене, дзе я паЬачыла нарціну 'Пан, седзячы ў чароце, грае на флейце’. I я пачула мякную, сумную мэлёдыю. Самотнасьць і цеплыня асяродзьдзя Пана засталіся у маёй памяці. Цяпер ножны раз, як гляджу на чароты, я думаж пра гзтую нарціну».
У постаці Пана ўвасоЬлен апафеоз прыроды, яні пранодзіць цераз усе творы Ст. Тамары. АЬстрантныя маставі паглыбляюцца у сяЬе, шукаючы новыя мастацнія формы. Ст. Тамара, занананая ў лрыроду і Ьудучы рамантынам, наадварот лайшла ў яе, лоўнасьцю лаглыЬляючы сяЬе у абшырным враявідзв ды выразіла жыцьцё ножнага месца. Нна нв тольві пврадае прыроду, але нават нФы зьліласв з ёю.
Лаура Гурвіц
Старшы рздактар, "Нмэрынэн Нртыст”
Belarusan-horn painter St. Tamara came to the United States as a young womao, passing through the ІІеш York Harbor in the spring of 19S0. In her dramatic Statue of liberty, the welcoming figure greeting foreigners upon arrival emerges from the swirling fog and proudly raises her torch. Violet, crimson, and canary yellow, the vivid clouds coalesce aroond a golden halo that encircles her crown, giving her divinitg. “Beckoning with her uplifted arm," the artist recalls, “she showed the wag to the shore of this fabled land called America. To me, she was a guiding angel. It was unforgettable, like a religious enperience."
St. Tamara infuses all her landscapes with heightened feeling [this quality is implied by her name since, like a saint, she grants them a godlihe presence!. Rs a result, the diverse works in her soln enhibition “America — Big America” belie the show’s title, for they don’t simplg present the United States patrioticallg. Instead, these joyous images suggest a breakdown of the boundaries between countries, embracing the land and revealing its universality.
Several American leans are depicted in the show. Blount Rushmore, an enormous mountain in South Dakota s Black Hills carved with RB-foot-high lihenesses of four presidents, is presented naturalisticallg; others are closer in palette and feeling to Statue of liberty, including the bold Spirit of the Indian fines, an Indian chief before a blazing sunset, and Grand Canyon, a fantastic landmark documented in saturated, almost acidic hues.
It’s not in portraying such symbols, though, but in anonymous places that St. Tamara clearly defines her view of Rmerica. Une of her most luminous paintings, Bisons, Vellouistone national Parh, Шуотіпу, portrays an eupansive space hearkening back tn the country’s roots — the old American Blest — and conveying a sense of timelessness. Inspired by the tradition of Hudson River School painters such as Hensett, Church, and Bienstadt, whose magnificent vistas from Upstate Rew York elevated the landscape to new heights, Bisons is powerfolly still. The calm water, io front of which are her detailed animal renderings, seems to go on forever and is transformed into an azure sky, which leads to mountains melting into a distant orchid haze.
Sisons captures a paradoH in St. Tamara’s work. While the pictures, with the simplistic draming and straightforward, central compositions, seem somewhat naive, they simultaneously reveal sound art histnrical training Ishe received her master's degree in art from Columbia University in hem Yorhl. Their uninhibited brushstrnhes and vibrant color eupress freedom, hot they also reference lessons from the Eoropean masters — her delicate glazing in multiple lagers recalls anyone from Titian to the French Impressionists — throogh the 20th-century American Cnlor Field painters, who applied pure, stained color to canvas.
Some of her most potent images are the most sobtie and silent. Reminiscent of the pastel dawns of J.ID.UI. Turner as well as the ships of Ulonet and Ularquet, the delicate, atmospheric Sem Jersey ISarsbes proffers a rainbow of clouds softlg crowning the shg. This is “an unobtrusive place," the artist wrote, “where white egrets announce that spring is finally here, a place where the enchange of life subtly occurs the new reeds displace the old and sway in oceanhhe waves." fl nearby location, on a peninsula jutting out into the Atlantic Ocean, the panoramic Sandy Hook, Sem Jersey is a parh where locals fish, swim, surf, and picnic, but the painting remains uninhabited; even presented in a triptych format, it is serene.
Also peaceful but contrasting with the marsh's warmth are Sentinel, Sdirondacbs, and Sdirondacbs, Winter #1. Inspired by the mountains in Upper hew York, both contain a similarly limited palette of warm browns and pale grays. In Sentinel, a row of trees gracefolly moves upward, repeating the curve furmed by the mountain: “I was impressed by the formation of the hard granite, thrust forward in a mute stance — stiff, solid, watchfol, unmoving." Winter Coffers a more distance, faraway view, with persistent horizontals emphasizing a sense of infinitg and suggesting greater stillness. There, sags St. Tamara, “the clouds were threatening, moving fast, hot it didn’t snow; there was nn sound encept for the wind. Aad it snowed, I thinh I woold have heard a snowflake fall."
Two of the most moving pictures portrag the Taos Pueblo, the 700-gear-old Indian homes in hew ІПенісо. Secember Sunset, painted on Christmas Eve, underlines the wag the ancient pueblos sensitively mirror the shape of the rochs into which they were built. The warm-toned painting reflects, she says, “the most unusual cnlor combinations in flew Ifleuico. The setting sun colored the mountains gold; the shadows became ochre; and the velvetg shy seemed enormous.” Io the symmetrical Jaos Pueblo, Sunset, the long shadow of the earth isolates the ancient Indian dwellings, emphasizing the wag their rounded bread-baking ovens echo the curve of the mountains behind them and showing, as a result, the Indian's conscious attempt to blend the man-made with nature.
Hpproacbiny Storm, Sortb Sabots, on the other hand, which depicts a threatening, tempestuous gray shy over an ochre-colored field, is built around violent differences. Divided into three distinct bands, the painting, done with painstahing glazes, mahes the atmosphere more palpable than the earth. Over geometric patches of gellow-brown land, the shy forms stripes of lavender and darh gray; above these linear areas, the powerful storm clouds form a solid, dramatic unit, weighing down a picture meant to be “both breathtaking and frightening."
КНІГІ ОНЛАЙН
