Цацачная крама
Леанід Дранько-Майсюк
Выдавец: Медысонт
Памер: 128с.
Мінск 2008
Купіце маю дзікую Качку.
Яна вам у родным балоце самую глухую схованку пакажа!
А калі трэба, то пакажа нават і дарогу на Егіпет.
Яна не крыўдлівая, а вось Вожык мой крыўдлівы.
Бачыце, яму людзі не ўнаравілі...
88
ц а ц а ч н а я к р а м a
Л е а н і д ДранькоМайсюк
89
Песенька крыўдлівага Вожыка
Я прашу вас людзі: годзе! He зважайце, вас малю, Што ці ў садзе, ці ў гародзе Жаб і яшчарак лаўлю;
Што, пад стрэшкаю калючак Маючы надзейны схоў, Я палюю на гадзючак I на розных там вужоў;
Што яшчэ я добра ўмею Лісце на сабе цягаць...
Годзе несці ахінею!
До ўжо, людзі, вам брахаць!
У душы нашу гаркоту, Сэрца — як у палыне: За ніжэйшую істоту Вы прымаеце мяне!
Я ж, — калі казаць па праўдзе, — Сілу маю за сабой: Засядаць магу ў палаце!
Радай кіраваць любой!
He ўважайце гэта дзівам Ці праявай смехаўя: Як ушыюся ў штаны вам, Дык адчуеце — хто я!
Л е а н і д ДранькоМайсюк
/
91
Вожык усё можа!
Таму заклік мой такі: людзі, шануйце вожыкаў!
А майго, крыўдлівага, доўга не думаючы, купляйце!
Шкоды ад яго ніякай — наадварот, выгода будзе, бо даляраў дваццаць, а то й больш, на сваіх калючках прынясе вам, як піць даць.
He верыце?!
А вы яго пусціце папоўзаць ля казіно ці якойнебудзь дарагой рэстараннай веранды і хутка ўцяміце, што не ўсё яму адно лісце ў нару цягаць!
Дарэчы кажучы, мой Вожык сябруе з прыязнай Вавёркай, якая таксама здатная падмацаваць і ваш настрой, і вашу гаспадарку.
Песенька прыязнай Вавёркі і Вожыка
— Добра мне, Вавёрцы, У дупле сядзець!
— Лепей жыць у норцы I калючкі мець!
— Я люблю арэшкі
Лускаць на зямлю!
— Без ніякай спешкі Я гадзюк лаўлю!
— Я скачу высока...
— Я хаджу далёка...
— Мы з табой сябры...
— ... з даўняе пары!
Л е а н і д ДранькоМайсюк
93
Цудоўны двуспеў!
Ці не так?!
Вядома ж, так...
Заслухацца можна!
I Сарока мая спраўная заслухалася, кінула нават стракатаць.
Спытаеце: чаму яна снраўная?
Адкажу: бо ўмее жыць і пачалавечы, і павоўчы, і пасарочы...
94
ц а ц а ч н а я к р а м a
Леанід ДранькоМайсюк
95
Песенька спраўнай Сарокі
«Пры дарозе, пры сяле, Пры цыганскай будзе, Труся пры любым жытле — Абы толькі людзі!
Там, дзе людзі — там яда; Дзе яда — там шчасце!
Без яды ж — адна бяда, Можна й лапкі скласці!..
I пры воўку, што хлусіць, Труся я тым часам.
Воўк ад мяса адбяжыць, Ну, а я — да мяса!
96
ц а ц а ч н а я к р а м a
А калі ні грам яды, Дык у хвілі тыя Краду лыжкі я тады, Чарачкі пустыя...
Красці можна тут і там I хвастом, і бокам...» — Гэта я сказала вам, Спраўная Сарока.
Леанід ДранькоМайсюк
/
97
Так, сарока можа ўкрасці, але ж мала — столькі, што сама хвастом замяце...
Каб умеў красці мой Алень, той ого колькі папёр бы!
Але мой Алень не краў і не крадзе.
Ён стары ўжо...
Ён з радасцю сумуе па маладосці, бо ў маладосці засталося шчасце...
98
ц а ц а ч н а я к р а м a
Л е а н і д ДранькоМайсюк
/
99
Песенька старога Аленя
Шчасце я сваё спазнаў, Грыз кару і венікі, Ад аленіхі ўцякаў Да другой аленіхі.
Рогі меў і капыты
(Дзе маланка — там і я!) — Ажно гнуліся кусты, Калі бег кустамі я!
Мог ляцець ва ўсе бакі Цёплыя і сцюжныя.
Гналіся за мной ваўкі, А дагнаць не здужвалі.
/................ ц а ц а чн ая к р амa
Біўся пад алешынай, Біўся пад сасною я, Каб толькі мне належала Аляніца новая!
А цяперакацяпер Болей не свавольствую, Бо ўжо ніякі я не звер, А жывёла свойская.
Але шчасце я спазнаў Мяккае, як сенейка — Ад аленіхі ўцякаў Да другой аленіхі!
Леанід Д ран ь ко Май с ю к / 101
На старасці год няблага цешыць сябе такімі ўспамінамі!
Добра нервы супакойвае...
А яшчэ на старасці год самы раз урэзаць песеньку маёй угаворлівай Жабы!
Урэзаць тады, калі апануюць унукі кручаныя і сябе жабай немагушчай адчуеш...
102
ц а ц а ч н а я к р а м a
Песенька ўгаворлівай Жабы
Дзеткі, дзеткі залатыя, Каб не сталася бяды, To патрэбна, каб жывыя Жабы поўзалі заўжды.
А як зробіце благое, Жабу кінеце пад нож,— Праз дурноцце праз такое Вогненны пальецца дождж!
Каб дабра было даволі I з дабром дабрэлі каб, He чапайце вы ніколі, He чапайце, дзеткі, жаб!
Бо інакш у вашым лёсе Жабін застанецца лёс, I бародаўка на носе Сядзе большая за нос!
Леанід ДранькоМайсюк / 103
Такая песенька павінна імгненна ўцішыць, угаманіць, нават напалохаць раздураных дзетак; павінна ж навучыць іх, што можна рабіць, а чаго
няможна...
А калі не ўцішыць, не ўгамоніць, не напалохае і не навучыць, спытаеце?
Ну, калі такое станецца, то тады параю вам да ўгаворлівай Жабы дакупіць яшчэ і смярдзючага Тхара!
Вельмі моцная па выхаваўчым уздзеянні цацка!
104/
ц а u, а ч н а я к р а м a
Л е а н і д ДранькоМайсюк
105
Песенька смярдзючага Тхара
Вам няцяжка здагадацца, Дзе вышукваю нару, Дзе і як люблю хавацца, I што жэрці я жару!
I няцяжка вам даўмецца, I дацяміць да таго: Добра ад чаго жывецца I нядобра ад чаго!
Вам вядома ўсё, вядома, Бо вы людзі — не звяры. А найболей вам вядома, Чым адметныя тхары!..
106
/
цацачная крама
Хто ж не ведае пра гэта, Дык адразу, не здаля, He хаваючы сакрэтаў I без лішняга ляля
Раскажу вам, як палюю: Ціха, нішкам, неўпрыцям Кучку навалю малую, А смуроду дам дык дам!
I куратнічак атручан
Ад сцяны і да сцяны...
Кажуць мне, што я смярдзючы, — Гэта лепей, чым дурны!
еанід ДранькоМайсюк
/
107
Вочы вашы заблішчалі!
Гэта добра.
Яны заблішчаць яшчэ болей, калі прапаную вам выпешчанага мясашкуркавага Труса.
А ведаеце чаму трус завецца трусом?
Скажу.
Даўно гэта было.
Неяк раз людзі на пакошы растрасалітрусілі траву і прыгаворвалі дзеля рытмічнай забаўкі: трус, трус, трус...
Тут нейкі звярок выбег з лесу і пачаў раструшаную траву есці.
«Во! — усміхнуліся тады людзі. — Трус пачуў нас і прыбег!»
108
ц а ц а ч н а я к р а м a
Песенька мясашкуркавага Труса
У клетцы хоч, а ці не хоч, А ўсё адно быць давядзецца!
У клетцы я і дзень, і ноч, I добра мне жывецца ў клетцы.
I не баліць мне галава, Бо ў клетцы ж усяго загуста Ляжыць зялёная трава, ( Ляжыць і морква, і капуста
Трусагадовец вам любы Пра тое скажа і заўсёды, Што не абы я там рабы, А мясашкуркавай пародь/
Хто б ні карміў — Кастусь, Пятрусь... Як толькі кіндзюшок напоўню, Тады люблю я Беларусь
Усёй трусінаю любоўю!
Леанід Дранько Майсюк / 109
Сапраўды, пад’еўшы, Бацькаўшчыну мы любім, але парознаму — хто трусінаю любоўю, а хто вераб’інаю; хто мясашкуркава нашу Беларусь любіць, а хто й жаласліва...
Я маю жаласлівага Вераб’я, якому добра бывае летам і вельмі цяжка зімою.
Пляшнік (той, хто пляшкі збірае) таксама можа пра сябе гэтак праспяваць...
110/...... ц а ц а ч н а я к р а м a
Песенька жаласлівага Вераб’я
Лета цешыць, а па леце Страх мяне ўсяго трасе. Гэта ведаюць і дзеці, I дарослыя ж усе. Я скачу і там, і тута, Толькі радасці няма — Пачынаецца пакута, Як надарыцца зіма!
Песню я адну пяю У двары халодным: Памажыце вераб’ю, Верабей — галодны! He мяшок з насеннем ці Торбу, а зімою Хоць бы зернетка знайсці Дробнае якое!
Леанід ДранькоМайсюк
/
1 1 1
Пры палацы і пры хаце, Дзе мацней, а дзе цішэй — Доўга мне так наракаці, А дубець яшчэ даўжэй!
I прасіцца ў Зюзі злога: «Зюзя, Зюзя, не марозь!..» Саламянага ж нічога, Толькі шыфернае скрозь!
Песню я адну пяю
У двары халодным: Памажыце вераб’ю, Верабей — галодны!
He мяшок з насеннем ці Торбу, а зімою
Хоць бы зернетка знайсці Дробнае якое!
Каб хоць як застаўся цэлы, To з дамоў для маладых I з дамоў для састарэлых, I з макдональдсаў усіх,
я крам a
I ядальняўрэстаранаў Дайце ж, каб і еў, і піў — To за гэта вам старанна Я падзякую: жыўжыў...
Песню я адну пяю
У двары халодным: Памажыце вераб’ю, Верабей — галодны!
He мяшок з насеннем ці Торбу, а зімою
Хоць бы зернетка знайсці Дробнае якое!
Леанід Дран ько Май сю к / 113
Зрэшты, мой Верабей выжыве, не загіне.
Ён жвавы.
Яго хоць у запаленую печ закідай — вылеціць!
Прадаць Вераб’я — малы клопат.
Бусла таксама.
Мой Бусел — патрыятычны!
Вы яго купіце імгненна!
1 14/ ц а ц а ч н а я к р а м a
Леанід ДранькоМайсюк / 115
Песенька патрыятычнага Бусла
Кожны ведае, што Бусел 3 галавы да брушка Сімвал роднай Беларусі — Вось якая птушка!
I яе шануюць людзі
3 любасцю найсамай... Тых людзей, якія любяць, Я люблю таксама.
У народзеагародзе Чаўпата чаўпецца, А ў прыпеўцы гарадзецкай Пра мяне пяецца:
« Буськоклечко,
Знясі мне яечко,
I не белэе, ні тэ, А яечко золотэ!..»
116 / __________цацачная крама
Кожны бацькаўшчыну славіць, Калі зразумее:
На чужыне сонца паліць, На радзіме грэе!
На Палессі ў родным полі, У балоце родным Так ці гэтак, а ніколі Я не быў галодным!
У народзеагародзе Чаўпата чаўпецца, А ў прыпеўцы гарадзецкай Пра мяне пяецца:
« Буськоклечко, Знясі мне яечко, I не белэе, ні тэ, А яечко золотэ!..»
Да цяпла ляцеці мусіш, Да чужога лета.
Добра там... На Беларусі ж Усё роўна лепей!
Леанід Д ран ько Майсюк / 117
Тут усё пяеклякоча;
Тут на жабе жабка; Тут дзяўчыне, як захоча, Прынясу дзіцятка!
У народзеагародзе Чаўпата чаўпецца, А ў прыпеўцы гарадзецкай Пра мяне пяецца:
« Буськоклечко, Знясі мне яечко, I не белэе, ні тэ, А яечко золотэ!..
Буськоклечко, Знясі мне яечко, Тобе два, а мне однэ, Коб садзеў у кубле!..»
118/
ц а ц а ч н а я к р а м a
He, Бусла прадаваць не буду, пакіну сабе.
Усё ж такі ён патрыятычны.
Ды і ў краме павінна нешта застацца!
Астатнія ж цацкі вашы — і галодны Воўк, і баязлівы Барсук, і разумная Варона, і злы Сабака, і няшчасны Казёл, і задаволены Певень, і незалежны Зубр, і рахманы Конь, і памяркоўны Мядзведзь, і два Мядзведзікі, і дурны Баран, і жыццярадасны Асёл, і палахлівы Заяц, і заклапочаны Кот, і гуляшчая Кошка, і добрая Мышка, і мудрая Кошка, і зладзеяваты Ліс, і «абычная» Свіння, і шчаслівы Бабёр, і хітрая Сава, і свойская Качка, і дзікая Качка, і крыўдлівы Вожык, і прыязная Вавёрка, і спраўная Сарока, і стары Алень, і ўгаворлівая Жаба, і смярдзючы Тхор, і мясашкуркавы Трус, і жаласлівы Верабей...
Так, гэтыя цацкі вашы!
Хапайце, набывайце — калі не сёння, то заўтра. А пакуль што зачыняюся.
I ў цацачных крамах бывае перапынак...
Леанід ДранькоМайсюк / 119
Заключная песенька Гаспадара
Прадаў ці не прадаў, Затое даў рэкламу, Каб кожны ведаў, знаў Пра «Цацачную краму». Каб вы маглі адчуць: У цацак столькі сілы, Што ад калыскі йдуць За намі да магілы!
КНІГІ ОНЛАЙН
