Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Па-рознаму страчаюць чалавека /Шавец глядзіць, якіяў цябе боты, / Кравец глядзіць, як твой касцюм пашыты, / Як ты пабстрыжаны, глядзіць цырульнік, / А я, паэт, гляджу, якіяўкаго вочы... 47, 393
Пароль неўміручасці родная мова 277
Плсада заўсёды няволя 160
Пасада сама па сабе змушае прыніжаць любога чалавека, які стаіць па службовай лесвіцы ніжэй за цябе 72
Пасад і званняў абляціць лісцё, /1 застанецца голы ствол слупка /Магільнага 379
Паселішча калючай драбнаты / не радуе, хаця і зацвітае 338
Паслугачкай, /як ні пніся, / Праўду не зрабіць 298
Паслухаць вас, усе вы хваты! / А чуць ёа дзела дуйіа ў пяты! 233
Паслухмяным заўсёды меншы кавллак дастаецца 311
Пасля нас не плачуць нашы рэчы, / Рэчам трэба некаму служыць 237
551
Паспей дляўнука дрзва пасадзіць /1 пыл з іконы стараЗаўні сцерці. /1 памятай заўсёды: / Толькіў смерці / Ёсць праваўсё спакойна рассудзіць 379
Паставіш мэту знойдзецца і цяга 175
Паставіць няўдача пячатку, / Ну што ж, і няўдача -урокі 140
Патрабуе чыстае сумленне / Быць неабходным хоць ма-лым звяном / Паміж сваім і новым пакаленнем 342
Патрыятызм гэта ўпрыгожванне радзімы талентамі і справамі 246
Патрзбна, якхлеб, людзям слова... 277
Патухнерадзімае слова, /Калі перастанеш гарэць 277
Паўзерня прлўды на сноп хлусні 393
Паўторыць шчодрасць сама сябе, /1 шчыры колас нальецца верай 328
Паўсядзённыя клопаты гзта і ёсць жыццё 95
Пацёмшчыкі святла нелюбяць 311
Паціху, злоснікі, паціху: /Ці пераступіце парог 233
Па часе будзе іразвага, /Каліўлобстукне табе шляга! 222
Пачуцці,у тымліку і пачуццё чалавечнасці, у палітыцы не шануюцца 343
Пачуюць паэта, якому / зямлі сваёй раны смыляць, / і сло-вы Скарыны вядомы, / і думы пра слова не спяць 201
Пачынаецца ўсё з любві 120
Пайіана хаце Нобры госць! 135
Паэзія агонь ілёд: / Сто раз згараць іуздымацца 201
Паэзія, аднойчы нарадзіўшыся і выйшаўшы са свайго кан-крэтнага часу, становіцца пазачасавай, сваёю, прыдатнаю для кожнага стагоддзя і для кожнага, без абмежавання, наро-да як і паветра, якім можа вольна дыхаць кожны чалавек на зямлі 201
552
Паззія / Громаадвод людскога Болю. / Пакутная ахвяр-ніца вякоў 201
Паззія гзта заўсёды свята слова 202
Паззія душа, алюдзі проза 202
Паззія лекара чын, /Што гіне, дўшы ратуючы 202
Паззія маці святых парыванняў, /Любові і веры над све-там крыло... 202
Паэзія падзёншчына, не панства 202
Паззія пачынаецца з немагчымасці казаць 202
Паззія свет здзіўлення, лёт цёмнага свету ў ясны, з ясна-га зноўу цёмны 202
Паззія служанка й каралева 202
Паззія сляза, і пот, і сэрца кроў, / Айчына мілая і дабра-та сяброў 202
Паззія споведзь веку, прапушчаная празуласнае сэрца 202
Паззія сястра жыцця. Аюбілмя, цудоўная, можа, нават самая дарагая, алеўсёж сястра, а не само жыццё. Само жыццё -гэта, мусіць, проза. He, хутчэй заўсёі проза тахсама сястра жыцця, толькіўжо другая 202
Паэзіяў жыцці, аў смерці проза 203
Паэзія хвароба ўсіх вякоў 203
Паэзія, яна не знае тлену, / Каліў душы хоць прыгаршчы святла 203
Паэта адхрываюць пасля смерці 203
Паэт адно з Радзімай, цярплівай і балючай, / Да мужна-сці гаючай 203
Паэта не пытаюць, ён нядужы / Ці яшчз ў сіле сэрца і рука. / Пакуль звініць /жывая сталь радка / Упзўнен свет: / з ім моц юнацтва дружыць 203
Пазта пазнайце па вершы адным! 203
18а Зак. 2961
553
Пазта слова / вечна на паверцы 203
Пазтаў акрыляе страта, /1 загартоўвае яна! 203
Пазтаў вабіць Хараство, / як матылькоў святло Ве-неры 203
Пазт душа мовы 203
Паэт заўсёды ёсць прарок, /Бо ён ад Бога... 203
Паэт не абуе, паэт не накорміць, / Ды песня сагрзе і ўзвысіць душу 203
Пазт не мае права быць пазтам / цнатлівае і чыстае красы, / калі ў Айчыне загніваюць рзкі / і засыхаюць на вачах лясы 204
Пазт / пачынаецца са Здзіўлення. / Пазт / пачынаецца з Дабрыні. /3 духоўнага акрылення. / 3 Аюбові, з Трывог, з Аб-наўлення. / У праўдзе яго карані 204
Пазт пачынаецца са слова 204
Пазт равеснікусім пакаленням 204
Пазт у жыцця не нахлебнік, / Ён сейбіт, / Змагар/I пра-рок 204
Пазт уласны ў кожнага народа, /1ў кожнага пазта свой Дантзс 204
Пазтыжыццёне страхуюць, / Тамуу вяках і жывуць 204
Пазты не забіваюць, пазты не забываюць крывавага 204
Пазты паміраюць на світанні /1астаюцца з наміжыць штодзень 204
Пазты паміраюць на світанні, / Самотным вокам згле-дзеўшы зару 204
Пазты салаўі, не крумкачы 204
Паэты, як птушкі, адчуваюць бубучае і церпяцьужо аван-сам 204
554
Перабівацца нішчымніцай думкі, наіўнай пыхі, затоенай зайздрасці і нуёнл жяно, і так непатрэбна! 277
Перабыты час цяжэнная аграмадзіна над крохкім дрэвам жыцця 404
Перад зярнятамі, што прападалі, / Схілімся долу 175
Перад каханнем, як перад Богам, / няма апраўдання ані-якога 120
Перакладаць словылёгка. Цяжэй душу 205
Пераі) намі -унукі, / за намі -магілы дзядоў 151
Перасохла крыніца па дну / Марна чэрпаць і чэрпаць з адчаем:/ Дзве жыццёвыя сцежкіў адну /He адчай, а любоў спа-лучае 120
Перачытваць сваё час ад часу гэта ўсё роўна як папраўляць на сабезбрую перад далейшай дарогай 205
Перашкоды брускі, якія альбо востраць лязо чалавечай існасці, альбо у залежнасці ад таго, якяно ставіцца да іх, -шчарбацяць яго і тупяць 47
Персцень неў дарунак, калі ён чужы 298
Першая дарога, як і першае каханне, ніколі не забы-ваецца 353, 393
Перйі чым браць, трэба даць 298
Перш чым на іншага ківаць, / Узорам сам павінен стаць, /
Кабпрыклад з цябе бралі 222
Перш, чымсьці з пахвальбой імкнуцца недзе, /He шкодзіць паглядзець, на чым з нас кожны едзе 223
Першыя дзеці ёсць адзнака маладосці жанчыны. Апошняе дзіця ёсць аізнака сталасці перад старасцю 135
Першыя ўражанні крыўды ўчэпіста і доўга трымаюцца ў чалавечых пачуццях 233
Песень дар агонь душы і сэрца жар 288, 329
Песні, знайце, сэрца дар 288
І8а*
555
Песня вольная / Вольную мае душу, / He пяецца ў няволі ніколі 288
Песня душа маяў слове 288
Песня і праўда бясцэнныя зліткі! 288
Песня мая неўзышла сярод кветак 289
Песня мая не шукае чырвонцаў 289
Песня не ведае скону і тлену. /Дзедава песня эпохі арган 289
Песня не носіць ярма 289
Песня помніць: / Адступіся яна ад людское душы /1ўжо неўберагчы /Анічым / Чалавека 289
Песня пташкіўсім належыць, / не належачы нікому 289
Песня-споведзь /Умее абмываць душу 289
Пісаць браць лёдрукамі голымі, / Пісаць -якжартаваць з агнём... 205
«Пісаць для вечнасці» гэта не з думкай пра вечнасць твайго слова, а з належнай настройкай на тое, што па-сапраўінаму жывое і застанецца жыццём 205
Пісаць пачынаю ўсё горйі я і горш / Пара выбіраць акадэміклм 205
Пісьменнік голас Божы, не акцёр. / Прарок, які самотай сушыць цела 205
Пісьменнік гэта... ступень і глыбіня спачування чала-веку 205
Пісьменнік павінен добра ведаць, што творы гэта так-самаяго біяграфія, а біяграфіяіі трзба даражыць 205
Пісьменніку трэба заўсёды быць з народам. Яму баліць a ты стогнеш, яго абражаюць а ты плачаш 205
Пісьменніку, які добра ведае чалавека, часам дастаткова бывае якой-небудзь адной іэталі, адной рыскіў ім, каб,узяўшы-сязаяе, якза нітку, разматацьувесь клубок яго жыццё'205
556
Пісьменніцкая і навуковая творчасць душэўная хвароба, але высакародная хвароба 206
Піце з чыстай крыніцы, з напеваў матчыных, / Сце-ражыцеся, хлопцы, частушкі таннай, / Паважайце, любіце бацькоўскую спадчыну / Усё сплыве, алегенды і песні заста-нуцца 289
Пішаш і слову даверліва верыш, / Пакуль не прыйшло да цябе адкрыццё, / Што самым апошнім праўдзівым вершам / Усё ж застаецца тваёжыццё 206
Планета жыве для людзей. /1 ніколі не згасне, не згіне 72
Плён мераецца не колькасцю твораў, а іхняй няколькасцю -выключнасцю, не многасцю а дастатковасцю 206
Плод без зярняці не плод, /1 без мовы насельніцтва мы, не народ 277, 338
Поезд часуу няспынным руху /Аа вялікай станцыі бяжыць. / fie паспеў — адстанеш, бедны духам, / На паўстанку сонечнай мяжы 404
Покі служаць ногі, / Можна бегчыўсюды, / Ад сябе самога / Heўцячзш нікуды 95
ГІокі Юрка не меў чына, /Быў нішто сабе дзяціна 47
Покуль будуць людзі, /Покуль сонца будзеўсходзіць, /Жыць
Купалы песня будзе /Неўміручай у народзе 206
Покуль век / нітку часу / маўкліва прадзе, / Абрываць не збіраеццаў скрусе, /1смяецца, /і плачацца так, /як нідзе, / У далоняхмаёй Беларусі 257
Покуль нават хоць раз / Ашукаць дазваляецца / Спра-вядлівасць ад нас/Не на раз /Аддаляецца 223
Поле пасрэднасці дбайна араць / Тая ж дарэмная трата дабра... 338
557
Помнікам віны не загладзіш 151
Помнік забыты / не варты нічога 151
Праведнік той, хто і грэшнік вялікі 329
Правінцыя! / Аюблю твае кантрасты! 84
Праводзім шчасце мы, нібыта госця, /1любім, калі трэба разлюбіць 120
Прага да жыцця мацней законаў 379
Прагрэс удасканальванне недасканаласці: яна не знікае, яна не пераадольваецца, яна кшталтуецца 72
Прадаваць свае мазгі за мяжу не зможа той, у каго яны не-парыўна змантаваны з сумленнем сына свайго народа 343
Прадбачаць многае паэты, / Што потьш суджана згубіць 206
Прадвызначана напярод: / Любоў крамола / Там, the на долю недарод, / На раіасць голад 120
Прад пошасцю і цвіллю, / Натруджаных, нам не развесці рук 223
Пражытым даражы /Іў сённяшнім не кісні. /Жыццё не міражы, /Жыццё жывая ісціна 379
Пражыць сваёў жыцці / Адказнае мастацтва. / Адкуль прыйшоў /Пайсці, /А на зямлі застацца 95
Пражыць, як гавораць, не поле прайсці, / Вучыцца не по-зна ніколі 140
Праз ёзірван закарузласці / ўпартай зялёнай сцяблінаю / Ці дазволіць нам лёс, / ці пасобіць нам час прарасці? 103
ГІраз сутонне /Прастуецца /У вечнасць шлях 353
Прайсці нялёгка год за годам, / Бо шлях то шоўк, a то асцё... 95
Прайсці праз сытасць, а ёушой застацца / Без чорных плям, / з сумленнем не лаўчыць / Вось гзтаму вялікаму мас-тацтву / Сям’ёй народнай трэбаўсіх вучыць 72
558
Практыка дахладней за тэорыю. Тэорыяможа памыляц-ца. Прахтыха не памыляецца, бо за ёю стаяць мільёны лю-дзей, а за тэорыяй звычайна адзін чалавек. Але ж тзорыя важней заўсё: яна нараджае прахтыху 206
Пра маладосць пяюць бярозы, / Пра вечнасць хмурыя дубы 144
Пра паэтаў немагчыма гаварыць прозай. Пра паэтаў трз-ба гаварыць і спяваць тольхі вершам... 206
Прарастаю я роднай мовай / У чалавечнасць 277
Пра сапраўдны смах хлеба / Трэба пытацца неў таго, /Хто яго штодзень /Есць абы-ях, /Аў таго, хто яго /He заўсёды ба-чыў /1 хаму ён нераз сніўся /1 цяжха даставаўся 182
КНІГІ ОНЛАЙН
