Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Пра слова мерхаваць можна тольхі вымаўляючы... Тады адчуеш ягоны смак, ях аічуваеш смах ежы 277
Пра сталасць і вартасць народа, нацыі сведчыць не тое, яхіх талентаў, яхіх геніяў нарадзіў народ, а тое, ях ставіцца народ, нацыя За нароіжаных сваіх талентаў, геніяў, ях народ, нацыя з імі абышлася і абыходзіцца 73
Прастата, яхая не прайшла стадыі складанасці, -прымітыў 298, 311
Праўда ёсць на белым свеце, /Інаўсіх /адна 298
Праўда люхсус для выбраных, /воля капрыз адзінах 298
Праўда наша, / праўда ваша.../Хто жяе дзяліў? 298
Праўда не святая, што былаў ілжы 298
Праўда неў тым, што нас папіраюць. /Ісцінаў тым, што без нас паміраюць 298
Праўда посах пільгрыма /ў бездарожжы жыцця 299
Праўда, прыхрытая дзяружхаю, цікавей за голую праў-ду299
Праўда самы цяжхі на свеце хрыж 299
559
Праўду здабываць трзба з боем 299
Праўду кажуць, штоў поцемках доля брыдзе, /Бо нераз і не два спатыкаецца 103
Праўбы чорны хлеб і мамы слова / У мяне ніхто не аУ бярэ 135,277
Працавітае стварзнне мурашка. Многа члму ёсць навучыццаў яе гультаю 84
Пра юбіляраў і нябожчыкаў гавораць толькі ёобрае 311
ГІроці цячзння вады / Зможа толькі жывое паплыць, /Хва-лі жракі заўсягды / Тое цягнуць, што схончыла жыць 95
Прывітанне графамана: «Стой! Hi з месца! Чытаць буду!» 206
Прывык ты чужымірукамі / Выгортваць арзхі з агню 233
Прыгожая мова не ўся мова, толькі адзін з яе пластоў, адзін з яе стыляў 277
Прыгожыя не толькі тварам, / А тыя, ў кім душы святло 329, 347
Прыемнаў дом зайсці з дарогі, /Дзерады вам гатадары 135
Прызванне пазтаў вырошчваць рэха 206
Прызвычайсярзчышчам цячы /1, імгненнем будучым бага-ты, / Страчанае / стратай нелічы 579
ГІрызнавацца Радзіме ў сваёй любові да яе трзба ціхім, сціплым і нават крыху сарамлівым голасам тахім, якім прызнаюццаў сваіх самых цнатлівых і непапраўных пачуццях. Інакш нельга. Інакшяна, Радзіма, падумае, што ты і саму та-кое не верыш і крычыш так толькі таму, каб пераканаць у гзтымусіх, а заадно і самога сябе 247
Прызнаць віну, якой не варты вы, / Адчзпка толькі для суда людскога 223
560
Прызнаю ўсё існае на свеце. / У звярах людзей не пры-знаю 311
Прыййілі і адышліў нябыт манархі / Народы застаюц-ца назаўжды 73
Прымаю тое, што ёсць, і не прымаю таго, што ёсць 379
Прыносяць шчасце людзям людзі, / Бяды за грошы не пазбыць 73
Прырода мае нейкае сваё свядомае жыццё 84
Прырода найцікавейшая кніга, якая разгорнута перад вачамі кожнага з нас. Чытаць гзту кнігу, умець адгадаць яе мілагучныя напісы хіба ж гэта не ёсць шчасце? 84
Прырода не адкрываецца чалавечаму розуму... Яна яго толькі заманьвае 84
Прысак варухні / апаліць жар 84
Прыстасаванец цытату знойдзе, і занатуе, і дапасуе 233
Прыстаў пабел ёа гнілых сцен, /Як да старой бабулі пуд-ра 84
Прысяга /Ноша непасільная /Для сэрца 108
Прыходзіць незвычайная хвіліна, / Калі вастрзее слых, пільнее зрок, /1 нібы гронку росную рабіны, / Раптоўна сэрца выспеліць радок 207
Прэтэнзій у яго хапіла б на слана 233
Пустазелле губіць поле, а няслава ўсёлюдское 169
ГІустым было б і вартым спачування, / Калі б на свеце не
было кахання, /Дзеўсёспрадвех сакрэт і адкрыццё... 121
Пылінкі праху /раздзьмувае час /1 з мёртвага успыхвае жывое 404
Пытаешся, які народ ніхчэмны? Дзе ў меншасці пустыя галовы, аў болыйасці злыя душы 73
561
Пэўна, неабхоіна для паэта / Нават і ў касмічныя вякі, / Каб звінела птушкамі паветра /1 цвілі ля сцежак васількі... 207
Пяройдзе йіляху новы шлях, /Расстанне /ў новае спат-канне, / Напеў жалейкі -/ў трубгучанне, / Выток жыцця / ўжыцця працяг 379
Пясняр слуга слугіусякай, / Пясняр і царусіх цароў! 207 Рабі дабро! Хоць нават коштам / Апошніх сіл, апошніх мук. /1 не пытай: каму? завошта? / Рабі без просьбаў і прынук! 343
Рабом тваім быць не жадаю / і царом тваім быць не хачу 59
Рабскія ланцугі якраз /He даюць душы развінуцца 160
Рагнеда, Еўфрасіння і Аарыса, / ад краю адвяізіце чорны зман!127
Рагнеда, Еўфрасіння і Аарыса /надзея жыць і прлга нара-джаць 127
Радасць нават мільёнаў не зменйіыць гора аднаго чала-века 334
Радасць nepad вялікімі, не пройдзенымі шляхамі ўзвышае і ўпрыгожвае чалавека і вялікім імкненнем поўніць яго 349
Радасць пераспелы адуванчык, /Дзьмухні ірассыплецца ушчэнт 349
Радасць працы вымагае, кабусё тое, што добра зроблена, было заўважана і адзначана 175,349
Радзіма ж, ты сёння і потым, / На заўтрае і на Свя-тое! 247
Рабзіма /He толькі дом, а і клады 247
Радзіма пачынаецца з жанчыны 247
Радзіма, стой, як гордыўцёс 247
562
Радзімы без Апостала няма 247
Радзімы вялікай / Няма без малое 247
Радкі паэзіі — пракосы, /А ручка — бацькава каса 207* 393
Раднёю імовай не грэбуй, / Ты колас сярод каласоў... 27/
Радніў слязы няма 334
Разведка боем гэта шлях нятораны, / А бой не абыхо-дзіцца без страт 166
Развязаліся языкі, з’явілася і рызыка 277
Раз ёсць начное неба ў зорах — / To, значыць, ёсць і зара-пад... 84
Размова -мова думак, маўчанне мова ісціны 278
Разняволенне -/ гэта адраджэння пачатах 160,393
Разумных бараноў наогул жа нямнога 85
Разумны чалавек заўсёды ратуе свой нароб, /а дурны яго за-бівае 48
Раз у цябе ёсць сіла, ты заўсёды знойдзеш спосабжыць на свеце, праб’еш сабе дарогу штд жывое, жывым і заста-нецца 155
Рай калі ёсць выбар, а пекла калі выбару няма 380, 393
Раха жыцця згубіла б воблік свой, / Калі б не знала / сама-ачышчэння УТ7, 380
Рака неразумення. /Яе не пераплыць, / Калі гудуць вірамі / Мана, лухтл, / Кллі між берагамі / Нівобнага мастпа 223
Рамеснік! Ён хацеў быць мастаком!.. 207
Рана пытанні, / адказы знаходзяцца / позна 404
Рана-рана /сталеюцьунукі, /Калі/паміраюць дзяды 135
Раны гояцца часам, а дружбаю гора 109, 404
Раны зажываюць — віры памяці ніколі не супакояцца 151
Раны соллю не засыпаюць 299
Раскрыймася найлепшыму сабе 73
563
Расцзнхі новыя на даўнія пытанні 393
Рацыяналіст забірае сваёі daa сябе ad хожнага dux 48
Pod звядзецца, / Калі магіл не шанаваць 151
Podнaя мова бестзрміновы пашпарт пісьменніха 207,278
Podнaя мова гэта кроў Hapoda, пахуль жыве яна жыве uapod 278
Podнaя мова, /узнятая к славе амаль з небыцця / паэтаў натхнёным і велічным словам, / dля беларусаў — пытанне жыцця 278
Родны край ніхто не выбірае, /Выбіраеродны край цябе 247
Podnw край сыноў не daxapae / Па-бацьхоўсху хожнага tuxada 247
Розніца паміж арміяй і літаратурай: у арміі асноўны за-хон -рабі, яхя;улітаратуры ~ яхраз Haadeapom:рабі нетах, яхя207
Розум зaўcёdы ваюе думхамі 312
Ружы хінуцца / Аёно da найчыстых dymom / Бытуе cnpadeexy прыхмета 329
Рухаўруху з хлуснёю /Пpaўda/He noudse хоць звяжы.'Бо npaўda свет хіруеў заўтра, / Хлусня da гібельнай мяжы 299
Рухі хрыжам хто ўгнееіць Рабзіму! 247
Рупная пчала / Умеемёд сабраць і з горхіх хветах 207
Рзвалюцыя нерашучая /патанаеў сваёй тэорыі /іўласнай хрыві 167
Рзхі злучаюцца /Мора. / Слёзыразлухі /Гора... 334
Рэхі не вяртаюцца, /Меёзяхі старыя не блішчаць 85
Рзчы — апошняе цела люёзей, яхое жыве нaйdaўжзй 237
Рым загінуў ad diidbi вaнdaлaў /Рым жывеў Ювeнaлapad-хах!207
Рыфмай лозунгі не псуй 207
564
Сабачае жыццё незайзіроснае, але ніякіх павіннасцей сабака не нясе 380
Сабе не знойдзеш долі лепшай, / Чым веіаць: ёсць сябры мае 109
Сабе сам пан, сабе сам служха 48
Сабраць з дарог каменні тыя, / Што губяць сілы ма-ладыя 155
Саграваць усё ж умеюць рэчы, а маўчаць, бо не пытаюць іх 238
Салавейку жіў непагадзь /трэба пець! 299
Сама гісторыя вучыла: / Шануй, народзе, і цані / Усё, што поіць-жывіць шчыра / Тваёй свабоіы карані! 160
Самае важнае і магутнае ёля тсьменніка гэта талент. Лле болыа важнаю і лмгутнаю з'яўляецца лянота: яна можа загубіць любы талент 185
Самае галоўнае... не страціць усведамлення сваіх па-мылак223
Самае простае і самае цяжкае гэта праўда 299
Самае складанае ганчарства гэталяпіць чалавека 140
Салм зямля не ш!зе да спадара, / Яна чакае ласкі чалаве-чай’.ібі
Сама пакажа справа, / Ці варта шумуўся аблава 349
Сама ўжо праца пакарае, захапляе чалавека, бо ў гэтай дружнай грамадскай працы так многа і музыкі, і паэзіі, і ха-раства 175
Самаўладная караў жыцці /Быць да крзўнага слова пры-кутым 278
Самая большая рана намаім сэрцы /гэта тая, якую па-кінула несправядлівасць 223
565
Самая вялікая хлусня гзта хлусня маленькаму чала-веку 140
Самая страшная рэч абыякавасць. Калі з ёй не змагацца, яна, як дрыгва, можа загубіць любога чалавека 233
Самая цудоўная, самая міжнародная музыка дзіцячы смех 140
Сам выбраў долю.../ й нядоля знойдзецца сама 103
Самім сабой застаецца святло, /1 шчодрае, і скупое... 147
Само сонцаўзяцьу рукі / 1,якз паходняй, з ім ісці 179
Самотніку не вырвацца з няволі 216
Самы асноўны клопат у людзей баяцца 343
Самы большы страх чалавечы страх за сваёжыццё 380
Самы высокі будынаку свеце / Той, што неўзведзены 180
Самы вялікі мужчынскі наш грэх / грэх супраць жаночай горіасці 59
Самы вялікі начлльнік над чалавекам сумленне 343
Самы дасканллы чалавек гэта чалавекз памылкамі, 48
Самы клроткі і доўгі век ~/у творцаў. / Адны і пры жыцці / паміраюць, / другія і пасля /працягваюць жыць 207
Самылёгкі тавар розум ?>12
Самы магутны метад забыцця змена летазлічэння
152, 404
Самым апошнім праўдзівым / вершам / Усё ж застаецца тваё жыццё1№>
Самыя балючыя раны ў дзяцінстве/ Перастаюць ныць аЗ пацалункаў маці, / У юнацтве самі зажываюць ад вя-селля. / У сталасці загойваюцца ад спагады сяброў... / I толькі пазкейшыя раны / Ніхто і нішто не залечыць, / Апроч зямлі 135
566
Самыя вясёлыя і галасістыя салаўі / на вясковых могіл-ках. Напэўна, таму, /йіто і днююць, і начуюць неў гнёздах, /a ў душах маіх спрахлых ёзяёоў 136
Саперніцтва з прыродай непазбежнасць, /Як непазбеж-насць -розуму прыродзе 85
Сапраўднейшы раі)ок / брат незагойнай раны 208
Сапраўдны гумар як гасціннасць, / У ім асновай ёаб-рыня 343
Сапраўдным пачуццям не трэба аздобы 121
Сапраўдны паэту пэўнай ступені прарок, закліканы ісці хоць на адзін крок наперадзе падзей 208
Сапраўдны пісьменнік сам сабе настаўнік. I вучань так-сама. Ён вучыцца і вучыць адначасова. Саму сябе вучыцца. I сам сябе вучыць 208
Сапраўдны пісьменнік той, на творлх якога можна навучыцца любові да людзей 208
Са словам дабрыні / Спяшайце не спазніцца 278
КНІГІ ОНЛАЙН
