Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Суддзя галоўны мой маё сумленне, / А ісціна адзіны ў свеце бог 299, 343
Суд наш рашаючы і незваротны, / Суд наш апошні са-міх над сабой 224
Суды сабе падобныхлепяць 224
Сумленнасць гэтл вечная навука / Стараннага прымно-жання дабра 343
Сумленне заўсёды / на лаўцы падсудных. / Само сябе са-дзіць, / само сябе судзіць 343
Сумленне талеюпу раіня 344
Сумленне, якласку матчыну, /He купійі іў складчыну 344
Сумленны, працалюбівы чалавек, які моўчкі працуе, не трубячы пра гэта на кожным скрыжаванні, яхі цягнеўсё, што на яго наваляць, рызыкуе падзяліць лёс таго рахманага каня, якога запрагае кожны, каму не лянота, а сам ён нават убрык-нуць не адважваецца 344
575
Сумленны чалавек часцяком адчувае грэх з-за таго, што сусед побач жывеў галечы 344
Сумленню з подласцю ў суполцы / Ганебна мераць шлях стары: / Сумленне рвецца ўвысь, да сонца, / А подласць -шчэрыццаў нары 344
Сумна тваёадцвітанне, /Квеце зямлі, чалавек! 48. 382
Сум не мае волі... Сум не мае хаты 216
Сумненні асноўная і няблчная сіла жыцця 382
Сумуй па светлых днях, як па pace / Сумуюць ледзь разбу-джлныя травы! 216
Супраць буры плыць куды пачэсней, / Чым схіліць плкор-ліва калені 60
Супынак нават на імгненне смерць 358
Супярэчнасці ўнутры народа можа вырашыць толькі слм народ. Збоку вырашыць іх немагчымл. Рлсплліць, яшчэ больш развярэдзіць збоку іхможна. Вырашыць ніколі 74
Сусвет адзіны: /мы -у ім,/іў нас ён 74
Суседзіў слове... /Без мяжы 280
Сустрэча працягнецца датуль, / Пакуль здаецца немагчы-май 109
Сустрэч не перадорваюць 109
Сустрэчы не толькі збліжэнне. /Ідзе, схрозь шум і тлум, /
Узаемапамнажэнне / Нашых душ і дум 109
Сутнасць верша не «ядро арзха», аўвесь арэх 209
Сутнасць: неялепшы заўсіх, аятакіж, як іўсе 48
Сутокі неба ізямлі... 85
Схавай выбуховае слова / на ворага. / А другу хай будзе ад-крыта душа 280
Сцвярджае час: заўжды жыццю на змену / Прыходзіць смерць, дляўсіх адзінзакон 382
576
Сцежка да волі Hadma цяжкая... 161
Сцеражыце ж годнасць чалавечую. /Якжыццё, янау нас -adua 60
Сцеражыся злосці нечай — /яна зневажае 233
Сынок і Маці зерне і ралля. / Сынох і Маці мудрая ікона 136
Сэнслюбой вандроўкіў завяршэнні: куды із чым ты прый-дзеш? 394
Сэнсу страта /то, пэўна, страта ўсяго 382
Сэрца чалавечае / Неможа жыць у вечнай весялосці. / He ные толькі сэрца бессардэчнае, / Счарсцвелае ad 3au3dpaci^i і злосці 233
Сябемы часам выстаўляем, / A doбpaгaў dpyeix не прыкмя-чаем 48
Сябе не зразумець /Незразумець нікога 48
Сябе ты нератуй, а перайнач / Свой нораў зла, спустоша-ную волю 224
Сяброў бяda не d3exiqb, а збліжае 109
Сяброўскі dap нaйdapaжэйшы dap 109
Сяброўству зdpadжвaцb не магу, /Пачуцціўланцугі не пу~ таю. / Сяброўства сэрцам берагу, / Я з ім жыву, я з ім па-кутую 109
Сябры з ad4aw выцягнуць зaўcёdы, /Хоць зш^уцца між іх сябры з нагоёы 109
Сябры не набіраюцца eaddm. 1х ніколі не бывае такмнога, кабсказаць, іато сяброўужо docb^b 109
Сягаючьі імкненнямі высока, /He забьівай пра карані 248
Сямяўратаваная іўратаваны Hapod 136
Cxpodawdseu/Без песні няма »ad3eii 289
19 Зак. 2961
577
Сяроіусіх вятроў /аізін спадарожны, / Сярод усіх йіляхоў / адзін незваротны 354
Табеж, калі ты пішаш вершы, /нехочаш верш праспаць свой лепшы,/карысна, мабыць, меней спаць, /а болей Зумаць, болей дбаць 209
Табе зайздрошчу светла, мой настаўнік, / няўтомнай эрудыцыі тваёй, / тваёй святой няволі, толькі ў ёй / дуйіа бяднець і старыцца не стане 140
Табе зрабіўся блізкім цэлы свет! / А ці бліжэйшым стаў табе сусед? 109
Таварыш воўкавечцы не таварыш 85
Таго, хто ролю чужую выконвае, / Падсцерагае сумны ка-нец 382
Таго чакае забыццё й кананне, /Хтоў сваім домеяк часовы госць 224
Тады выстойваюць падлескі, / калі выстойваюць лясы 312
Тады народ лічы аблудным, /Калі народзіцца Іуда, /1 стане спрытна, бы штукар, /1метадычна год зл годлм / Чужынцлм прадаваць тавар -/Замедны грош душу Народа 234
Таемнасць першасных перапляценняў / мы спазнаём у стратах, спакваля 238
Таемны вы, зямлі скрыжллі! / Чагоў сябе вы неўпісалі!2бЗ
Такая круглая зямля -/3 самім сабой неразмінуцца 300
Так бывае цяжка паверыцьу прарока ў Айчыне сваёй! 48
Такі закон прыроды, маці, / У ім ёсць сэнсу глыбіня:/Раней, чым першы смех дзіцяці, / Ты доўга чуеш плач штодня 85
Гік і мовл, словы ў ёй — /зярняты. / 3 кожным зернем — ўсё дужэе / колас, /Бо зярнятха гэта яго голас 280
Такі наш век: / не паіай у знямозг 405
578
Такі рухавы малы / што амаль што выслізгвае са свету, / такі нерухомы стары / што свет амаль што выслізгвае ад яго 145
Так няпроста / даходзім да простай высновы / He шка-дуй дабрыні, / што бзтабой ні было... 344
Такой трывожнаю члсінлй, / Назло шалёнаму звяр’ю / Для справы міру трзба ўсім нам / Яшчэ мацней любіць зямлю! 167, 263
Такому б толькі з рук дыў друк 209
Так патрабуеўжоў калысцы /Аагляду мудрага дзіця, /Каб ужыцці аратым выйсці, / А не нахлебнікам жыцця! 140
Так, пацярпець! Адно цярпенне /1 можа даць табе збавен-не... 156
Так спрадвеку, /Такад Бога: / Стрзчным двум / Адна да-рога... 312,354
Так, той толькі жне, хто пасее. / He, рукіў сяўца не дры-жаць, / пасеяць ён горкую праўду паспее, / хаб волю жаданую жаць 175
Такужо наканавана небам: /Маці дзеліцца з дзецьмі /Ду-шою сваёй, якхлебам 136
Таленавіты сам сабе суддзя, /А для паскуд заўсёды небяс-печны 185
Галенавіты творца вучыцца сам, няздатны вучыць іншых 185
Талент гэта не аб'ём, гэта тайна 185
Талент інструмент, пры дапамозе якога чалавек пазнае жыццё, ён люстра, у яхім адбіваецца свет, а карціна гэтага свету будзе тьш дакладнейшая, чым дакладнейшы слм інстру-мент 185
19*
579
Талент кіраўніха і талент творцы шмат дзе супадаюць, але часам і ўзаемавыключаюцца 186
Талент, які сумленне, павінен быць непадкупны 186
Там бяда выпаўзае, /the шашаль заводзіццаў памяці 335
Там, дзе Заверу поўнага няма, / Зліцьу адну Ззве праўды не-магчыма 110
Там, / Азе не шануюць роднай мовы, / Мялеюць рэкі, /Ніш-чацца дубровы, / Каля магілак пасвяцца каровы, / НароЗ там мёртвы, / А той край нямы 280
Там, /дзе панішчаны гаспадары, / Пасуцца выслужнікі та-бунамі 60
Там, дзе пачынаецца абыякавасць, там недалёка гібель 234
Там, they бурах / Сыпалася зерне, / Бур’янам Ззікім /Шлях незарасце 354
Там толькі, / Дзе душа начуе / I прачынаецца, / Жывеш... 329
Таму і смутак нам патрэбен, / Каб раіасць большаю была 349
Таму крыніца чыстая заўжды, / Што не стаіць яна на месцы 358
Тамулепш песень не дарыць, /Хто сам свае спявае 289
Таму туды раней за нас матулі / Ідуць, каб зноў вучыць сваіхмалых 136
Таму ў імклівасці / і смутак не агорне, / ніхто не здолее, / кабпагасіць зару...У>8
Таму, хто век сяброў немеў, /Хто шчыра пакахаць не змог дзяўчыну, /Хто не гарэў, а толькі цьмеў, /He палюбіць ніколі і Айчыну 110
Таму Янка і галее, /Што папраўдзе жыцьумее 300
Танцаваць не гараваць! 335
580
Татальная стомленасць гэта калі на самога сябе цяжка глядзець 394
Таямніца прысутнасць у адсутнасці 312
Твар у жанчыны, якая многа думае, становіцца шзры, ха-рактар невыносны, старасць заўчаснай 128
Тварыць ёлбро патрэбен талент, / Прыносіць гора -толькі злосць 209, 344
Тварыць штодзённа, апантана /Для чалавека значыць -жыць 209
Твая бяда, што ты не здольны / Пераступіць якісь па-рог, / Каб навізну прыняць бязбольна, /1 мне шкада цябе, дальбог! 335
Твая пачэсная справа — /Жыццёадкрываць іругому 141
Твор не ўдасца, калі перакладчык, хай сабе і вельмі да-кладна, перакладзе толькі словы, сказы, а не паэзію і па-чуццё 209
Творчасць гзта таксама загадка і шчасце, калі ты нешта добрае адкрываешлюдзям 209
Творчасць індыкатар, своеасаблівы дарожны знак: кожны раз яна паказвае табе самому, дзе ты цяпер і які ты цяпер 209
Творчасць сустрэча з невяёомым. Як толькі невядомае замяняецца вядомым, яна немінуча ператвараецца ў іміта-цыю 210
Тоемесца, дзеронім мы першыя слёзы і пакідаем частку са-міх сябе, становіцца дарагое для нас 248
Тое, што без цяжкасці атрымана, /Без цяжкасці душзў-най /Аддаюць 238, 300
Toe, tumo вііаць усім, — кропля, а тое, што павінны былі ўсе бачыць, не бачна нікому 300, 312, 338
581
Toe, што здаецца нам будзённым, /Нібы свята, ўспомніцца пасля 300
Тое, што потым, здалёкуспамінаеццаяк шчасце 300
Тое, што схаваў, / згубіў навечна. / З'еш адзін вала / адна хвала 224
Той адзін не заўсёды самотны, /Хто сустрзне самоту хоць раз 216
Той да прысмакаў неласы, /Хто на нішчымшцы рос... 237
Той дзень збяднеў, зліняў на сотню радуг /1, попелам пасы-паны, сканаў, / Калі не падзяліў з суседам радасць /1 больш за дзеньузяў ты, чым аддаў 110
Той дзень зусім закрзслены табою, / Калі ты раўнаіушна абмінуў / Бяду чужую, пабаяўся болю, / Абразу хама моўчкі праглынуў 74
Той ізень, лічы, завянуў пустацветам, / Калі ты пяць хвілін пашкаіаваў, / Каб дзецям паказаць куточак свету, / I хараство людзей, і дрэў, і траў 141
Той дзень прапаў і страчаны навекі, / Калі ты не зрабіў таго, што мог, / Калі не паспрыяў ты чалавеку, / Няшчыры быў, зманіў, не дапамог 110
Той дружбай вернай можа даражыць, / Хто сам прайшоў дарогай крамяністай 110
Той мёртвы смех, якім смяюцца, / Калі ахвота зары-даць 335
Той не будзе граць няшчыра, / Хто на хлеб рашыў са-браць 183
Той пераможа, хто не забывае — / Адлегласць аі сяўбы іа малацьбы/Даўжэйшаю за веклюдскі бывае 175
Той свет і гэты з’ядноўваюцца ўва мне, знаходзяць смерць і жыццёўва мнеўвасабленне 382
582
Той ceem / Цікавіць нас на гзтым свеце, / А ці ўзгадаем / Гзты свет на тым? 382
Той сумленнарассудзіць, /Хто сабе не даруе... 344
Той толькі адчуе ўсю слодыч спаткання, / Хто горкасць разлукі пазнаў 121
Той, хто думае пра гоіны канец жыцця, жыве сумленна
344,382
Той, хто за веру памерці гатовы, / Той не прыгрзе змяёю ману 121, 329
Той, хто зняверыўся, / Іншым не прыклаН... 121
Той, хто любіць папраўдзе, ён ціха / слова роднае ў сзрцы спяліць, / беражз ад пагарднага ліха: / калі слову, то й сзрцу баліць 280
Той, хто хутка купляецца, хутка і прадаецца 234
Той шчаслівы да скону, хто жыў /На зямлі на нашай зялё-най!248
Той шчаслівы і самы багаты, / Хто любімай Радзіме не госць 248
Той яснасць вока й думкі зберажз, / Каму ў жыцці зазнаць прыпала многа 312
КНІГІ ОНЛАЙН
