Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
607
лакайце, калі ёсць каго чакаць 350
Чакаць тады спакойна можна, / Калі няма чаго ча~ каць! 226
Чалавек адно датуль шчаслівы, /Пакуль сам /умее шчасце даць 122
Чалавек, аказваецца, як і дрэва, пускае карані, a то і па-расткі, дзе бні апынуўся, на якую бзямлю яго ні пасадзілі 50
Чалавека робіць гаспадаром, ачыйічае ягоную душу толькі ўласнасць 96
Чалавека слядыу стагоддзях не гінуць. /Гзта помні заўж-ды, /Перш чым след свой пакінуць 147, 406
Чалавек без бацькоўскага краю, / Як без песні ў гаі сала-вей 50
Чалавек без вачэй — яшчэ чалавек... Чалавек без слыху — ягйчз чалавек... Iбезрук ды без ног чалавек чалавек... Чалаве-ка няма без душы! 50
Чалавек бездань і неба адначасова 50
Чалавек гэта два чалавекі, як дзве / далоні, што лепяць суладна снежку ці / перакідваюць, кабутрымаць, жарыну: / адзін зіхпачатак, іругі завяршзнне, / адзін з іх вытох, другі— суток, /адзін з іх — прычына, другі з іх — вынік, /аізін з іх — пытанне, другі адказ, /а паміж імі цякуць, вынікаючы з іх/іўпадаючыў іх, сусветы... Калі чалавек сустрзнецца з чала-векам 50, 395
Чалавек жа, нават і акамянелы, не бывае без сэрца 51
Чалавек жыве дзеля дабрл, дзеля служэння праўізе, каб стварыць нейкія вартасці жыцця і каб быць карысным іншым 51
Чалавек жыве, жыве, а потым памірае, як быццам і не па~ думаўшы, што гзта ж назаўсёды 51
608
Чалавек жыве ілюзіямі. Незадаволены тым, іато мае, ён стварае казку пра лепшае і пачынае жыць у ёй, ях за сценамі пабудаванага самім шклянога палаца 51
Чалавек жыве ў звязку з усім і толькі таму зусім не па-мірае 51
Чалавек заўжды мае патрэбуў суцяшэнні 51
Чалавек заўсёды бог. Але тады, калі ён падобны толькі на самога сябе 51
Чалавекі як ліхтары / У кожнага / Свечка душы ўнутры 51
Чалавек мае найвялікшую здольнасць смяяцца з самога сябе51
Чалавек, маўляў, дзеля таго і прыходзіць на свет, каб жыць, а жыць значыць працай сваёйрабіць добрае 51
Чалавек моцнай волі... Чалавек, які можа памерці, калі захоча, і які не памрэ, як бы Ha гэтага ні прымушалі абста-віны 52
Чалавек не знікае так, /Быў кішэні вякоў пятак 52
Чалавек не тольхі часовы, але і пазачасавы, і з гэтай пазача-савасцю, як са сваёй жабрацкай перспектывай, сустракаецца не толькіў канцы свайго шляху, але іў кожным яго пункце, калі ад-важваецца паглядзець надсабой, каліўскрыльвае духам 52, 406
Чалавек павінен умець не толькі стрымліваць свае пачу-цці. Ён павінен умець і абурацца, пратэставаць, калі гэта трэба 52
Чалавек павінен чалавеку / Радасці прыносіць кожны дзень 75
Чалавек памірае, калі страчвае здольнасць / Здзіўляцца і захапляцца/Жыццём 52
Чалавек, памятлівы на дабро, самы добры 345
20 Зак. 2961
609
Чалавек свабодны толькі на адзіноце 161
Чалавек спакайнейшы і шчаслівейшы, калі ён кіруецца ха-рактарыстыкамі жыцця, а неяго фактамі 52
Чалавек спрабуе сябе/ад пачатку дзён да канца. / Чалавек спрабуе сябе -/і сумненням няма канца! 52
Чалавек сусвету цар 52
Чалавек таму і чалавек, /Што Учораў ім жыве заўсёды 52
Чалавек трэска на вяршыні хвалі, і хваля круціць гэтую трэску так, як захоча 52
Чалавеку дадзена не ўсё ведаць, але вельмі шмат памя-таць 53
Чалавекусёж павінен /Баяцца нечагаўжыцці 53
Чалавекуўсёўрадасць, а кабён асэнсаваў цану гзтай раЗа-сці, часам засылаецца і гора 53
Чалавеку цяжка перарабіцца адразу. Можна думаць і га-варыць іначай, a сам чалавек доўга будзеранейшым 53
Чалавеку юнацтва даюць толькі раз / Хай жа будзе яно хоць шчаслівым 53
Чалавеку, яхі не зразумее сябе ў цяжкім мінулым, нялёгка будзе іў светлай будучыні 53
Чалавек, што лунае высока, /з выйіыні не даказвае гарт 53
Чалавецтва, стань жаўрэшце / Чалавекам 53
Чалавечая мова / заўсёды даецца з калыскі. / Але голас асобы / прырода дала салаўю, /1 яна не знаходзіла, мабыць, / ніякай карысці, / Каб і птушкі ўсе пелі / аднолькава песню сваю 283
Чалавечнасць, ях вечнасць, / Твой бязмерны маштаб! 345
Чалавечнасць, /яна аН слова «чалавек» 345
Чаму вы, хвалі, хоць імкнецеўдаль, / Аднакусюды берагоў палонныя? 87
610
Чаму ж павінна гзта зорка / Свяціць яму? Чаму не мне? 87
Чаму ж таЗы дарога дамоў / Карлцейймя, як з Зому, / Аб чым знае нават конь 355
Чаму ж тады жыццё зямное / Мне даражзй з яго маною /
За праўду вечнасці самой? 385
Чамусьці ўсе бяздарныя лічаць сябе несмяротнымі. A можа яны і маюць рацыю, бо, як вядома, чалавечае глуп-ства вечнае 236
Чарнобыль сягоння /Везувій сусветнага болю 236
ЧасАдама адяблыка / горкі 406
Часам глупства можа набыць славу мудрасці, калі яму не пярзчыць 170, 314
Часамі да самых простых ісцін мы даходзім запозна 302
Часамі ж трзба пабыць аднаму, зусім аднаму, кабне чуць і голасу людскога 339
Часамі кара абыходзіць міма /Гібрыдаў шкодніка і падхалі-ма 226
Часамі мана апраўіанне... Бывае іў праўдзелухта 236
Часамі самае маленькае знаходзіцца ў блізкай і цеснай су-вязі з самым вялікім. Трэба толькі ўмець знайсці месца іх стыку 339
Часамі самыя простыя рэчы пры пэўных абставінах па-казваюцца страшзнна заблытанымі, завязаныміў такі вузел, што іразвязаць нельга 339
Часамі скуле і хваробе /Наровяць самі дактары 226
Часам сыходзіцьу землю крыніца, / Дзесьу нетрах таёмна бяжыць, /Але мусіць урэшце на волю прабіцца, / Шмат яшчэ па зямлі будзеліцца-каціцца /Ірадзімаму краю служыць 248
Час вельмі нелюбіць, каб безяго перараблялі гісторыю 406
20*
611
Час вялікіх спраў -/ неда малых! 406
Час загойвае ўсякія раны. Але бывае, што ад тых ран астаюцца рубцы, якіх не можа згладзіць ніякі час 407
Час і грошы дзве рэчы, якіх заўсёды бракуе чалавеку 407
Час / калі адна мэта / слухаецца другую. / Бясчассе / калі замінае / кожная кожнай 407
Час лекар болю, а яго шпіталь / Без краю, без пачатку памяшканне 407
Час лекар болю, боль жывая рана, / Дзіця, не ўтайма-ванае нічым: / Hi вечнай калыханкай акіяна, / Hi вечнасці надворём штармавым 407
Час люстэрка, якое дазваляеўбачыць сябеяк некага. Але сябе мінулага 407
Час найлепшы доктар чалавеку. Ёнуціхамірыць хоць які боль 407
Час настаў такі, / Калі ніў вучні, ніў настаўнікі 407
Час непадкупны і справядлівы суНзя! / Даруй старзй-шым, /Якія асуджалі мяне за маладосць, /Бо самі да яе / Ўжо немаглі вярнуцца. /Даруй імаладзейшым, /Якія асуджаюць мяне зноў / За старасць, / Забыўшыся, мто з ёй/I ім не раз-мінуцца 145, 407
Часова навечна: вечная памяцьу формерэха... 407
Часоваўсё, да роспачы часова 408
Час праходзіць праз Эушы людзей, нанізвае іх, як на вераця-но. Мы не належым сабе, мы належым часу 408
Час просіць першае зрабіць /Не даць усемагутны розум / Рукою нелюдзяў забіць 408
Часробіць вялікім, што некалі здавалася не вартым ува-гі, але той жа час нярэіка робіць звычайным, будзённым і не-
612
прыкметным тое, іато яйічэ зусім нядаўна лічылася вя-лікім... 408
Час смерці, у якім усё згушчаецца, факусіруецца і пера-ацэньваецца, паказвае чалавеку, кім ён павінен быць у жыц-ці 385
Час узбуйняе мастака. Чым далей ён ад нас, тым значней-шымі здаюцца нам яго творы 408
Часу няма калі жыць 408
Часцей заўсёлюдзі не сэнсу жыцця шукаюць, а, самі таго не падазраючы, шукаюць прычыну смерці 385
Часцей сумленне сваё турбуйце, / He зневажайце яго зако-наў 345
Час, што ніяк не спыніць, /Ведае ўсё: ён ад Бога найпер-йіы вястун 408
Час як грамацей 408
Чорным вокам здрада гляне /маладосць, як ружа, вяне 236
Чуеў бядзе чалавек чалавека. /Да Чалавека ідзе Чалавек 75
Чужое неба сэрцу не дагодзіць, / душы не загадае: «Не балі...» 249, 331
Чужое неба шчасця не бае 249
Чыжу не быць арлом крылатым'. 87
Чый лік /яна зямлі памножу /Гаспадароў або гасцей? 53
Чым болыа з людзей хто выдатнейшы, / Таго і зоркі блеск яснейшы 53
Чым болый пазнаёммы свет, тымменшую цану маюць для насяго скарбы, тым болей бачым благога. Болей здзеку, крыў^ і С4Й226.314
Чым болыа пакут, тым болей сіл трываць 314
Чым болыа свайго сцураўся-зрокся, / Тым болый сучасны, вертапрах! 249
613
Чым большы начальнік, чым вымэй сядзіць, тым цяжэй яго дастаць 53
Чым больш я адзіны, тым болый усіхкі, чым больш не-паўторны, тым болый увабраў у сябе паўтораў, чым больш неўміручы, тым болей адкрыты смерці... 75
Чым вышэйшы ўзровень культуры таго ці іншага народа, тым болый таленавітых людзей з гэтага народа ведаюць у свеце 76
Чым глыбей чалавех апускаецца ў сваю душу, тым вышзй падымаецца ў сусвет 331, 396
Чым далей /Ад зямлі мы збяжым / Тым бліжэй да бяды
264
Чым далей ад паверхні мы зямлі, / To ўсё даступней нам яе глыбіні 264
Чым жыць г гінуць век у кайіанах, / Лепш вольным пасці 161
Чым захапляўся / тое наракае 408
Чымменей праўды, тым гусцейшы морак 302
Чым часцей даведваюцца іа нас нягоды, тым глыбей пачу-ванне цаны жыцця, тым ясней яго светлыя моманты 385
Чыстая душа неўгразнеў бродзе, /Ей свяціць алмазам і на дне.'ЗЗІ
Чысціць крыніцы дужа цяжкая, брудная, смуродная пра-ца. Але ж той, хто хоча піць чыстую ваду, мусіць гэта ра-біць 177
Шануй душу сваю, народзе, /Іўласнай памяці не траць, / Каб у нязведанай дарозе /Ахвярай хуткасці не стаць /331
Шануй здабытую ў змаганнях волю / Цябе і праз вякі нашчадкі ўспомняць 162
614
Шкадаванне гэта пераацзнка ці адмаўленне. Калі гэта адмаўленне, то тут можна сумаваць і змірыцца. А калі гэта шкадаванне абтым, мто ёсць?9б
Шкада, што казачныя словы / Мы хочам зберагчы на по-тым 284
Шкада, што розуму няма ў аптэках. / Ен выдаецца па рзцзптах Бога /Адзіны раз святы дляўсіх найгрзшных... 314
Школа для таго, каб людзі маглі перадаць адзін аднаму сваю багатую душу 141
Шлях да Айчыны адусюль кароткі, /Калі твая Айчына не міраж 249
Шлях далёк, а дзень высок! 355
Шляхі не купляюць за пяць капеек /Будуюць іх жыццём сваім 355
Шляхі твае, о Божа, нязведаныя. / Нам здаецца часам, што мы набліжаем волю, а на самай справе мы накладаем на сябе новыя вярыгі. / Нам здаецца, што мыўратоўваем жыццё, а на самай справе спяшаемся туіы, дзе нас чакае смерць. / Ра-туючыся, мы паміраем. / А можа, і паміраючы, вартыя жыцця, застаюцца жыць вечна? / Бо не толькі жыццё, а і смерць хутчзй заўсёскарбёсць. /1падман таксама 355
Шляхі як тайны, тайны як грахі, / У іх спавядацца рана або позна 356
Шлях чалавеха шырокі /Канчаецца вузкайразоркай 356
Шлях, які мы праходзім, застаецца не па-за намі, а стано-віцца намі самімі адкладваецца і акумулюецца ў нас, нібы ў колцах дрэва пражытыя ij4 гады, і тольхі таму ён пройдзены, і толькі тамумы здольныя і вольныя ісці далей 356, 385
КНІГІ ОНЛАЙН
