Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Хай славіцца наш беларусхі род, /душой з вясны і воляю са сталі, / каб з гнёздаў нам не пеўніхі на плот, / а горда арляня-ты выляталі! 257
Хай слова слова апячэ, /Іхай шукаемесца хлічнік/У неад-крытым, /уяіачэ / Чужым і стоеным абліччы 282
599
Хай спеюць няспешна ісціны 301
Хай страціш ты многа, / Каб іолі сапраўднай не стра-ціць 104
Хай схлусіць хітрырот./Бачамі не падманіш 235
Халаднавата сэрцу ў мове чужой, / Нібытаў неасвечаным храме, /Што поўніцца неабжытай імжой /I неўсвяіомленымі дарамі 282
Халодная ўвага / не вартая ўвагі 60
Хамылічаць заўсёды «хамскім» /Матчыну песню імат-чыну хату 225
Хаос нічога не знішчае, а толькі пераводзіць у іншы стан 395
Хата прыпынакроднае мовы, / веры, што, покуль народ будзе жыць, / мова прыдасца для шчырай размовы 282
Хаты немогуць, як дрзвы, расці 137
Хацела аднаго ад долі: / Душою з небам гаварыць 330
Хацелалёту і цяпер ты птушка 181
Хацела словьі слаць прывету, / А выййіла песня незна-рок 290
Хацела сцежкай крочыць глаёкай, / А спатыкнулася аб пень 104
Хацеў пацешнае, выййіла грзшнае... 216
Хвала і слава могуцьразлучыць, /А гора і бяда заўсёды зблі-зяць 335
Хвалімся: глядзіму свет далёка, / 3 выкладкай прадвызна-чаных вех!.. /А не бачым часта, як пад бокам / Самы блізкі / гіне чалавек 75
Хваліўся збан, што носіць воду, /Але забыўся на слупкі 235
Хвалюемузыка, паэзія як музыка, а добрая, з божым зна-кам проза таксама хвалюе паззіяй 211
600
Хваробы лечаць і атрутамі 301,313
Хварэць на пана 225
Хіба без песні жыў чумацкі шлях? 290
Хіба ж высока ўзняцца вераб’ям / Had вышынёй пустой мякіннай кучы?! 104, 301
Хіба, каб адолець dapoey спаўна, канчаткова, дарэшты, трэба спаткнуцца аб кожны камень, зваліцца ў кожную яму, патрапіць у кожны cned?! 355
Хібам нашым ёсць anpaўdaннe, / подласці anpaўdaння няма 235
Хіба можна бачыць, не гледзячы?/Хіба можна чуць, не слу-хаючы? /Хіба можна гаварыць, не адкрываючырота ?/Аўсёж гзта спрабуюць рабіць тыя, хто добраахвотна ілёгка adмoвiў-ся adpaduaH мовы 282
Хібаяна [маладзіца] вінавата, што яе зрабілі такою... па-цяробкі культуры 75
Хлеба кошт не adsiu: / то спаўна, / To Had крошкай тра-суцца галовы... / He мяняецца толькі цана / Гэткай dpo6a3i -добрага слова 183,283, 395
Хлеб гэта ўсмешка зямлі 183,263
Хлеб ёсць зdaўнa saexdseuKa / Першы ўзыxodзiць на стол 183
Хлеб мой і твой, яго і ўсіхны. / Hi daa каго не dap-мавы 183
Хлеб, напэўна, нікому не горкі, / Тольхі горкая npaўda зямлі 263
Хлеб... He за свой загаррумяны, /А за святло, штоў dyuibi нёс, / У песнях з сонцам ён зраўняны, / Як цар зямлі з царом нябёс 183
Хлеб, соль і eada / вось ^^aлadзeцxaя xda 183
601
Хлеб!.. Толькі смачны, вечна смачны / Калі зароблены і свой 183
Хлеб-/яклюбоў!/Хму чысціня / Сэрцаў людскіх патрэб-на, / Увага /1 іабрыня, /Аўзамен / скібачка хлеба 183
Хлусяць не багі, а людзі, /Крывадушнічаюць не багі 330
Хоць бы год, /Кабнаш свет без грымот! 161
Хоць век ніхто мне не надточыць, /Другогл не хачу жыцця, / Бо чават будні дзень / святочны, / Ён / час зямнога ад-крыцця 406
Хоць горшы, а быць сярод лепшых 349
Хоць груба скажа але трапна, / Хоць рэзкі выраз але свой 283
Хоць з наўпростай дарогі / Смяецца крывая, / Праўда хо-дзіць /Наўпростай дарогай здаўна 301
Хоць і паны вы па выгодах, /але па сутнасці -рабы 225
Хоць любоў на зямлі адна, / Паўтарыцца можа яна 122
Хоць мова найіа не царская, /Ды гаспадарскля 283
Хоць могілкі ядны — /парадкі не адны: /Усёўлічанаў бето-не /Ітытулы, /ірангі,/і чыны... 395
Хоць на словах /за рэанімацыю, /зброю новую / ціха на-мацвае 167
Хоць [дрэвы] невідушчыя, але і не сляпыя, / Мы ж і ві-душчыя, але падчас нямыя... 335
Хоць не забылі б сейбітавы дзеці, /Што сілаў сіле роінае зямлі 263
Хоць, праўда, хлеб ядуць і з вуды, / Але не ўсе і не заў-сюды 183
Хоць прыйдзе спёка, мароз лютуе / Зярняты праўды зямля ўзгадуе! 301
Хоць раз, ды добра агрызнуўся! 60,156
602
Хоць сэрца просіцца ў адстаўку, /Ая лдстаўкі недаю 176
Хоць ты і важным пеўнем стаў, / На індыка не надта ку-карзкай! 235
Хоць часам праўда / прад маной / і гнулася, / Ды не на гэтым белы свет стаіць... 301
Хоць чорт, а здавацца прыгожым 350
Хоць шляхціц цёмны, як саган, / Затое ж сам сабе ен пан 235
Хоць шмат на свеце ёсцьманы, /Для праўды ж-неняма труны: /3 вады ўсплыве яна ізмроку 301
Хочацца, прызнаюся, на «ты» / Хоць хвіліну з вечнасцю пабыць406 _ а
Хочайі жыцьу святле і цяпле / Сам здабывай агонь для сябе 384 _ .
Хочаш сябе ты пазнаць, / паглядзі на людзей, на іх спра-вы; / Хочаш людзей зразумець, /у сэрца сваёзазірні! 7 5
Хто адцураўся маці-Айчыны, / Мовы яе той нават -баіцца 248 • • /
Хто волю верна сніць, / Працят лятункам аб вялтм, /
Таго не спакусіць / Hiўладай, ні іабром бязлікім 161
Хтпо ганарлівы, той і зайздросны 225» 235
Хто гандлюе святыняй тоймаці сваю прлёае 330
Хто глыбіні спазнлў, / He прыходзіць назаі 225, 313
Хто гэта знае: чаму на чужыне /Вецеру вочы дзьме пылам заўсёды 248
Хто ж дужэй ад грамады?75
Хто забыў сваіх продкаў сябе губляе, / Хто забыў сваю моеу -усёзгубіў 137,283
Хто з дапамогай войнаў еырашае праблемы той вар’ят 168
603
Хто зямлю пакалечыць, згвалтуе / Рукі пеклам смалы засмалуе 263
Хто йдзе не мінае, бярозу ламае, / Ніякага жалю нялю-басць не знае 87
Хто з песняй du танцам сябруе, той і грашыць меней 290
Хто многа любіў даруецца многа, /Хто мала любіў da-руеццамала 124
Хто мову сваю ганіць — матчын dap, /Не прынясе карысці ён Hapody, / Бо па жыцці, яклюты янычар, / Ён коціцца ні племя і ніpody 283
Хто можа ведаць, што нас стрэне? / Нам прышласць наша не eidna 104
Хто мужны, хто смелы, хто dyжы, / Хто цэлем працят залатым, / Had тым неўладарныя сцюжы, /1 лёс нeўлadapны Had тым 156
Хто навучан праспявае фразу звонкай навіны 141
Хто навучаны болем: da слёз dapaeayb, / Той шчаслівае заўтра dлязaўmpa прарочыць 122, 181, 226
Хто навучаны болем маліцца часцей -/ Z маленькаму шчасцю быў padacna padbi 235
Хто на вяку зadyжa Kpb^d зазнае, — / He зробіць бліжняму ніякае 6adbi75
Хто намагаеццаўсяму Hadaqb сэнс, тоймубрэц 313
Хто нapadжaeццa, той непытае, штоямурабіць 301
Хто не 3dольны npad sdseKOM спыніцца — /Панаваць той не 6yd3e ніколі 61
Хто нелюбіць волі, не нашага pody 161
Хто не любіць podnau мовы, / Той любіць толькі сам сябе 283
604
Хто не спытаў хоць раз трывогі, / Жыццю не ведае цаны384
Хто не хвалюецца, тым можна / Усёй душой паспага-даць 350
Хто носьбіт ёсць пачатку злога, / He патурай таму ні-ні 225
Хто падказаў дрэву, усяліў яму думку, tamo яно павінна на-радзіць свой плод, свой працяг? 87,181
Хто пераі лёсам віхляе анучай, той і звання не варты «народ» 104
Хто плюе на жанчыну /той, нелюдзь, плюе на Радзіму 128
Хто прывучаны ў здрадзе / душою крывіць, / Апраўданню свайму / той шукае прычыны 235
Хто разбурае свой дом, таму накануецца вецер 168
Хтораней, /хто пазней, / Толькіўсе/ Зноў ізноў/Мы пры-ходзім / Да простых, / як хлеб і паветра, / Высноў: / Што жыццё чллавеку — / Аюбому — / Даецца адно, /1 што, / як ні надточвай, / Кароткае вельмі яно, /1 tamo праўда на свеце / Аёна /Без крупінкі маны, /1 tamo шчасця на свеце / Няма / Без сваёй стараны... 249
Хто сам не творыць дабраты, /На дабрату немае права 345
Хто склаў песню нароіу, /Яерэхам уваскросне 290
Хто стане здзіўляцца, што ў хаты ёсць дзверы, у поля -сланечнік, у неба сонца?.. Здзівяцца, tamo няма 302
Хто страх не зведаў той і не баіцца, /А той, хто зведаў, -не забудзе страх 335
Хто страціў цікавасць да прафесіі, ідзеў палітыку 176
Хто судзіць сябе неўмее, /Неможа іншага судзіць 226
Хто сумленню і праўдзе служыў, /Значыць вех не дарэмна пражыў 345
605
Хтосьціжыў, хтосьці неба капціў, /Кожны мае сваё, па за-слугах 395
Хто «ўладарыць», той ударыць раптам / Па надзеі, па душыжывой 226, 330
Хто ў людскім свецежыў ад нараджэння, /Без страт няў-хільных не пакіне свет 384
Хзпо хаваецца ад сонца далоняй, /у таго і сэрца з лядоў-няй 226
Хто хлеб дае чужым сабакам — / Свае забрэшуць на таго!226
Хто хоча забіць сабаку — вінаваціць ягоў шалу 236
Цаніце чалавека /Заўсёды пры жыцці, 50
Целаўмірае, а дух не памрэ 331
Цемра — найбольшае адасабленне:у ёй нічога няма. / Свят-ло найболыйаеўвасабленне: у ім ёсцьусё%7
Цені спадлрожнікі святла, / Цемныя яго далоні 395
Цеснаватае ўсё ж для пісьменніка пракрустава ложа крытычных абмежаванняў, бо мастак павінен быць шырэй усіх гэтых берагоў, штучна ўзведзеных вакол яго 211
Цёмнымі і даверлівымі лягчэй камандаваць 75,226
Ці гэта час належыць нам, / ці гэта мы яму належныя 'і 406
L/і ёсць апраўданне такому каханню, /Якое катуе, якое ня-вечыць? 122
Ці ж мы, хлопцы, рук не маем? / Ці ж нам сілы бог не даў? 176
Ці мала што ў жыцці бывае! / Якіх вузлоў не вяжа лёс! /
Няшчасны той, хтоўсё прымае / Да сзрца блізка іўсур’ёз 104
Ці нелепш: што німаем — усёнапаказ, / Кабубачыць, што ганьбіць, /штоўсцешвае нас 6\
606
Ці ты музыка з ласкі божай /1 для цябе твой дар твой крыж, / Ці дзеля сытасці і грошай / Аюдзей забаўкаліі чмурыш? 212
Цуд, каб часты быў, незваўся б цудам 302
Цукар твая мова, / Слодыч скрозь адметна. / Сведчу, ад-нылі словам, / Пішаш дыябетна 212
Цэмент і моцны, і выклікае давер, але без слабога і мяккага пяску не абыходзіцца 302
Цябе сустрэне Ўсё, /праводзіць Анічога 385
Цяжка расці сярод людзей, у якіх няма чаму павучыцца 75
Цяжка сваімірукамі звязваць крылле сваёй душы 331
Цяжка стляць надмагілаю свайго жыцця і плзіраць наяго разваліны 96
Цяжкасці дазваляюць ісці хутчэй. Кісцяпёрая рыба, вый-шаўшы на сушу, «пайшла» хутчзй і «іайшла» да чалавека 314
Цяжка такое — перажыць свае магчымасці. А ці жусіх ся-род насможна назваць прафесійнымА 212
Цяжка таму, хто не можа смела сказаць аб сваіх думках і хто мусіць насіць іх, як атруту, на сэрцы 283
Цяжка ўявіць, / што бачыйі / часу свайго рлсплб / Дума-ючы пры гэтым / пра несканчоны час 406
Цяжка, як без паветра, / людзям жыць без паэта / з нена-цягнутым імем прарок 212
Цяжкая цана /Ісціны, што глеба ёсць пад намі, /Хоць ча-самі зыбкая яна 302
Цяпер зайздрошчу я табе, пясняр: / Ты і жывеш і будзеш жыць крылата! 212
Цяпер маленькія краіны могуць такое натварыць, што і вяліхія нерассёрбаюць 75
КНІГІ ОНЛАЙН
