Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Шлях, які не пройНзеш двойчы, / Называецца Жыццё! 97, 356,385
615
Шмат незарубцаваныхран / На долах іў сэрцы наро-
^335
Шмат у нашым жыцці ёсць дарог, / А вядуць яны ўсе да магілы 365 385
Штандары нязгоды штандары надзеі 168
Што адмерана / пройдзеш са славай, / ці прасунешся / ях набяжыць. / Аы нікому не дадзена права / Выбраць час, у якім ямужыць 408
Што адцвіло таму сатлець 386
Што б зналі пра жанок мужчыны, / Каб іх сябровак не было 110
Што выйдзез ценю згіне ценем, / Куды б німкнуў духоўны шлях 386
Што ёсць Суды багі не вінаваты 331
Штожяшчэ тут / Здольна з мораку выводзіць, / Калі не распрамененыя сзрцы? 331
Што згублена лёс не вяртае 386
Што знаходзіцца паміж смеласцю і нахабствам, што раз-дзяляе гзтыя, такія блізкія, а па сутнасці такія далёкія па-няцці, што не дае ім зліцца, злучыцца, з’яднаццаў адно? Выха-ванасць, прыстойнасць, слмапавага 156
Што значым мы / самі па сабе?.. / Семя знаходзіць сябе /ў сяўбе. / У гэтым полі, / гэтым жыцці /мы павінны / прарасці. / Угэтым полі, /гэтым жыцці/мы павінны /узысці. /Угзтым полі, / гзтымжыцці /мы павінны / сябе знайсці. /А па вясне, / а па сяўбе/мыўжо / не самі па сабе 97, 147
Што значыць сапраўдным другам быць? / Аюбіць. / -Што значыць аддана справу рабіць ? / Аюбіць. / Што значыць іарогу ў жыцці не згубіць ? / Аюбіць. / Што значыць зямное шчасце здабыць ?/-Аюбіць 111
616
Што калі нават попел-прысак / Астыў натто капацца ўім?1Н
Што мне Вена, Мадрыд, што мне / Аондан туманны, / Больш заўсёя бацькоўскаму краю /адданы! 258
Што можлш здзейсніць неадступна здзейсні, / Каб не пякла агнём цябе віна... 227
Што ні асоба свойузор, / Свая пасада і свой двор 54
Што ні бывалаў гаспадарцы, / дзе не было гаспадара!.. 76
Што памерла, таго не спрабуй абудзіць 386
Што прайшло, таго не вернеш, /He скажаш часу: «Пача-кай» 409
Што прымушае нас незаўважна пераходзіць з гадзіныў га-дзіну, з дняў дзень, з годаў год і не дазваляе спыніцца? 358
Што святое то й дляўсіх святое! 331
Штосьці з намі не max, / калі нават буслы не вярнуліся гзтай вясной 335
Што такое ведаць жыццёдля пісьменніка? Гэта значыць -проста жыць. Нават адным, толькі сваім жыццём 212
Што такое жыццё? Гэта адзінства, узаемаразуменне і садружнасць зямлі, ваіы, паветра і агню. / Іяшчэ думкі. Але думка можа і не аібыцца, калі нялм папярэдняга ўзаемаразу-мення. /А можа, наадварот, думка якраз і з’яўляецца насуперак такому адзінству і такой саіружнасці? 386
Штоў душы, тое будзе іў слове 284
Штоў небе ёсць, над галавой, / Свіння не бачыла ніколі 302
Што хлеб гэта хлеб, па-сапраўднаму можна даведацца, толькі адчуўшы голад. Што гераізм гераізм, а герой герой, даведацца можна з жыватворчай нізіны скромнасці 183
20а Зак. 2961
617
Што чакае за крутой гарой / Высветліцца толькі на вяршыні 302
Шукаем ісціну.../Яе не знае здавалёны, /яна сасмяглага вя-дзе 302
Шукаем сцежак невядомых, / Чужыя топчам бальшакі. / A песні нас чакаюць Зома, /Ая цёплай матчынай шчакі 249
Шукае, шукае душа гармоніі / У свеце негарманічным 331
Шукаць апраўданне сваім слабасцям ~у гзтым сэнс чалаве-чага існавання 97
Шукаю заклінання адраспаду /Надзей на гэты цёплымуд-ры хлеб: /Ен пасланец жыцця, /Енрадзіць раду / Зусімі, хтоў шаленстве не аслеп 184, 314
Шчаслівец, хто з мінулым заручон 122
Шчаслівым шчасце кожны дзень. / Шчаслівыя не ка-юцца 123
Шчаслівы той, хто ажаніўся, яшчз шчаслівейшы той, хто марыць пра шлюб 123
Шчаслівы той, хто не зайздросціць поспеху іншага, а іапа-магаеяму 123
Шчасце гзта гармонія ў тым халектыве, да якога ты належыш 123
Шчасце гзта калі нічога не заўважаеш. Жывеш, як птушка вясной. Сам спяваеш, і ўсё навокал спявае ў поўнай гармоніі 123
Шчасце дакрануцца старой, абветранай дарогамі шчакой За шчочкі дзіцячай, далучыцца да несмяротнасці, якая ў веч-ным абнаўленні пакаленняў 123
Шчасце /Жыць, працаваць з чалавекам сумленным 123
Шчасце, калі доўга яго чакаеш і калі яноў нейкі дзень пры-ходзіць, здаецца неспадзяваным 123
618
Шчасце колісь, як птах, адляціць, / нат каханне згарыць, як лучына, / сонцам толькі не згаснеў жыцці / несмяротнае слова Айчына! 123
Шчасце не салавей, ночу ночку пяяць не будзе 123
Шчасце / не тая варона, /Якую неўхопіш захвост 124
Шчасце не тое, што стынеў граніце, /А тое, што цеп-ліць пачуцці людзей 124
Шчасце не ў тым, / Каб шукаць і знайсці ўзнагароду: / Шлях ці знікне ў святле залатым, / Ці застыне пад жвірам халодным 124
Шчасце! Нешта не чуў я, / Кабхто яго стрзў на чужыне, / Нават самай прыгожай 124
Шчасце схладаецца не з таго, чаго ў нас няма, а з таго, што мы ёсць 124
Шчасце так не даецца, /1 яго не купіць; / Шчасце сеецца, жнецца, / Шчасцеў кузнях куецца, / Умартэнах кіпіць 124
Шчасцеу кожнай тваёй перамозе, /Шчасце — адолець і ве-цер і град, /Шчасце нідзе не спыняццаў дарозе, / Спынішся -плынню адгоніць назад 124
Шчасця болыаага нямаў зярняці, /Як на ніве роднай пра-расці 124, 249
Шчасця / На свеце болыаага няма, / Чым далюдской душы дапасці, /Каб засвяцілася яна 124
Шчупакжа, ледзь адчуў свабоду, /Накінуўся на дробную па-роіу 87
Шчырае няўменнеў паззіі болый паэзія, чым прафесійнля імітацыя 212
Шчырасць гэта праз мудрасць дарога 346
Шчыруйцеў працы, людзі, /1ўспомніць вас Зямля 264
Шырэй за берагі / Рэчак не бывае 302, 396
20а*
619
Энергія думак, калі іх нават мала, не знікае; пасланая дум-каю, яна існуе вечна, пераўтвараючы сабою, аказваючы ўплыў на зямное жыццё 284
Эфект творчасці: з цягам часу тое, пра што пішаш, ста-новіцца тьш, як пішаш, і тое на што глядзіш, становіцца тым, як глядзіш 212
Эх, гэта толькі мары-кралі'. О, каб яны ды праўдай сталі! 181
Эх!Іграй жа той, хто можа: /Плакаць будзе весялей 336
Эх, маці-печ! ты рай нябесны /1 найпатрэбнейшая рэч 238
Эх ты, жыццё, жыццёлюіскоеі /Няма табе, няма спакою: /
Ты суматоха, вір бурлівы, / Ўтабе загіне баязлівы 386
Эх, шляхі, родныя шляхі! Хто перлкажа нам вашы казкі, разгадае думкі? 356
Юдольныя, і плацім мыта /Заўсё, што выпадзеў дарозе... 356
Юнацтва мёд, /іў гэтым мёдзе /Яшчэ не чутна/гарка-ты 145
Яадны на свецерукі знаю, / Штоў мазялях. /1 ім я давяраю 177
Я баюся таго, што ведаю 302
Яблык адяблыні коціцца /Ўрукі таму, хто народзіцца 302
Я б не сказаў, што кожны доктар / Вядзе свой род м) Скарыны 153
Я ведаю: / ёсць час скупы і горкі, /Ёсцьміг, / каліу подзвігу сваім / Жывыяўсёж звяртаюцца іа мёртвых /1 мёртвыя аі)-казваюць жывьш! 386
Явечныўроднай старане, /Як слова Мама... 137, 396
Я ганаруся абавязкам /Быць чалавекам для людзей 76
620
Яго нікому замяніць не суджана /Ён быў паэт 212
Я думаю, што страшны той прагрзс, / Калі жывём пад яёзернаю пашчай 168
Яжанчына, жанчына... /Жанчына са слёз 128
Я жорсткасці зазнаў урокі, /Ды болый вучылі дабратой. /1 каб, зЗаецца, не сурочыць, /Жыў і жыву навукай той 346
Яжу песні не пан, толькі служка 213
Яжу свеце толькі госць, /Як і госціў свеце людзі... 386
Я за прагрэс! Iўвесь мой клопат / У тым, мто мы, мяс-цовы люд, / He беражом, не цэнім вопыт, /Якіў вяках капіўся тут 314
Я здабываю надзённы мой хлеб, / He трэба мне райскага хлеба! 184
Я знаў толькі адну зорку / Пяцікрылую далонь маці 137
Я знаю: жыццё нялёгкі паход 97
Я знаю: скончыцца дарога, / Бо ноч нябыту, ноч-аблога / Сачыць наш час ад дняраджэння / Сляпымі зрзнкамі зацьмен-ня, / Як дух закляцця, дух праклёну 409
Я імгненне жыву, і памру на імгненне, /1у думцы іў слове маім аджыву 386
Я й стагоддзем Вам пакланюся: Мова. Матуля. Мінск і Няміга 258,284, 409
Якая Беларусь такі й народ 258
Якая вялікая трагедыя зямлі, калі ёю не можа каманда-ваць чалавек!Iякая еялікая трагедыя чалавека, калі душыць, панствуе над ім зямля 264
Якая гэта жахлівая трагедыя для пісьменніка: глядзець і не бачыць, слухаць і не чуць, пісаць і не тварыць 213
Якая песняў лебедзя? /Яклебеізь 290
621
Якая розніца паміж хітрым і разумным? Хітры на адзін раз. Разумны назаўсёды 227
Яхая слава можа ўцешыць, / Калі ты сэрцам на хрыжы? 170
Яхая ты ўсё ж неацэнная, Воля, / Калі за скарынку цябе прадаюць! 162, 396
Як бы адмыслова ні схладваліся дровы для вогнішча, праз гэта яны не запаляцца. Умельства мае справу з дровамі, твор-часць з агнём 213
Як бы там ні было добра, але калі гэтае дабро цэлы век астаецца без усякай змены, то яно лёгка перастае быць дабром 227
Як бы ты ні бедаваў, / He прасі нічога ў Бога / Ён і max табеўсё іаў 339
Як быятады глядзеў, кабя твае акуляры надзеў... 54
Як выдых: / Хай былое тлен. /1 ях удых: / Няхай заро-дзіць!2(А
Ях выказаць цябе, маё маўчанне? 284
Яхгэтамнога душа прыроды і душа чалавека 87, 331
Як для дрзва корань, так і слова / Сілу, годнасць не дае нам страціць 284
Як добра было бжыць на свеце, халі б чалавеха не гналі, не крыўдзілі, не пазбаўлялі волі 162
Ях добра, мто ваўсе вяхі, / Жывуць на свеце дзівакі, 54
Як дубза жвір трымаецца карэннем, / Так Беларусь стаіць на курганах 258
Як дым, жыццё ты чалавеча: / Дыхнуў віхор і згінуў след 387
Як жа зроблена мала, / хабжыць. /Як жа зроблена многа, / каб нішчыць 97, 396
622
Як жа скараціць / адлегласць тую, / Што між берагамі / Нашых душ?! 331
Якжыла іжывеш, будзеш жыць, Беларуійчына! / Зразумеў іуспомніў цябе твой мільённы народ 258
Як жыць дык жыць для Беларусі, / а без яе зусім не жыць 258
Як злуеш-ся спрэчкі-звады / не высмечвай з хаты 303, 314
Які бглыбокі ні быў акіян ёнусёроўна мае паверхню, якая б ні была плыткая лужына яна ўсёроўна мае паверхню. Цела -таксама паверхня, «нулявыўзровень» быцця, адваротнае дно, яно не можа «патануць» у быцці, але ў залежнасці at) таго, ійто там, за ім, лужына альбо акіян, мяняюцца яго паводзіны, яго аблічча, яго немесца, а сзнсазнахоіжанне 396
Які бні быў длярукзанятак / Усёж палёгка для душы 332
Які вялікі цяжар нясе на плячах той, за якога хоча трымац-ца многа людзей 7 6
Які дагляд тахі й прыплод 314
Які ён гога!Які Зока!/Як ё'н сябе нясе высоха! 54
Які народ такі й пазт. /Які паэт такія йлюдзііі'3
Які пасеў такі і высеў 177, 314
Які пастух жалезны нас пасе?.. 104
Які прывет такі прыём, /Які тавар такая плата 396
Якія нягоды і пакуты могуць спыніць чалавека, калі напе-радзеўяго воля?! 162
Якія песні такі й лад. /Які мінор такія й гуслі 290
КНІГІ ОНЛАЙН
