Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Толькі асоба, якая да самазабыцця любіць сваю зямлю, якая шырока і глыбока глядзіць на свет і жыццё, можа спадзявацца на сапраўднае прызнанне і на такую вялікую радасць павагу свайго і не толькі свайго! народа 48
Толькі багі / Судзяць гонар славянскай жанчыны 128,329
Толькі б вырасці мне сасною / He крывою, а стрыжня-вою! 180
Толькі блізкіх збліжае ростань. / Толькі з блізкімі часу зго-дзе 136
583
Толькі б/ He паказацца смешным / На сваім апошнім ру-бяжы 382
Толькі Богу, душа, толькі Небу / Падуладная ты на Зямлі 329
Толькі воля не ведае здрады 161,234
Толькі выпахутаванае дабро прыносіць шчасце 224
Толькі грэцца Ц^ варта /На былым папялішчы? 152
Толькіліха сну немае 335
Толькі любоў іа Радзімы нам зброя 248
Толькі нішто не пагасіць ніколі /ў сэрцы гаручага полымя волі 161
Толькі праз родную мову чалавек можа стаць беларусам, бо ў ёй хімія і фізіка, гісторыя і батаніка, эканоміка і культура таго, што называецца нацыяй, народам 281
Толькіраз з дарогі збоч /Паселіццаў сэрцы ноч 224
Толькі са сваёю, ане з чужою душою чалавек застаецца ча-лавекам, а без душы ёнужо ніхто, ён проста раб іўжо не су-праціўляецца ніякаму здзеку, ніякай абразе 330
Толькі свет пакідаючы, не бярыце нічога, / Нават ключ ад дзвярэй перадайце суседу 382
Толькі страціўшы Радзіму, / Будзеш, як камень, / Сляпы і глухі 248
Толькі тады, калі неба згаджаецца ўзяць чалавека, зямля згаджаецца яго адпусціць 383
Толькі той дўшы лекаваць дужы, / Што з душою балючай сам 330
Толькі той, хто дае з сябе ўсё, мае права на лепшае заўтра 180
Толькі той, хтоўведаў, што такое жыць, / Тужыць, што са смерцю ён неразмінецца 383
584
Толькіў маладосці здаецца,/быццамжыць табевечна 383
Толькі ў мамы / Самы суровы іакор / I пяшчотнейшы самы 136
Толькі ўперад іўперад, /Hi кроку назаё! 358
To ~ не рукі, якім працаваць не карціць, / To не сэрца, што век ні па кім не баліць 176
Травінка кволая /Ітая неўзрастае /Дзеля самой сябе74
Травой траву ніколі не стрымаеш, / I ветрам ветру, мусіць, не спыніць, / Іполымя не спаліш у агні... 86
Трагічна-сумная няўвязка: / ёсць ласка, ёсць патрэбаў ёй, / алераздзелены часта сцяной / патрэба гзтая і ласка 121
Традыцыя не толькі дыялог таго, што ёсць, і таго, йіто было, але і таго, што будзеУП, 405
Трывала тое на паверхні, /Што даспяваеў глыбіні 300, 394
Трывацьме на зямлі каменны век, / Пакуль на сэрцы / Ка-мень носіць чалавек 405
Трывучы мой народ, /А песняю параніш 74
Трымайце лейцы моцна у далонях/і немыляйцероднай ба-разны 176
Трэба бараніць усё, што любіш, / Каб па праву заспяваць пасля, / He спявай пра цёплы кут за грубай, / Пакуль горам поўніцца зямля 167
Трэба верыць сабе, / слухаць сэрцам зямлю, / Спасцігаць дабраты таямніцы... 48
Трэба вучыцца жыць у дзяцей /1 яшчэ /у выдатных лю-дзей. / А гэтыя людзі / вялікія дзеці /у звычайным дарослым свеце... / Словам, вучыцца трэбаў дзяцей 136
Трзба дбаць пра поўныя засекі, / Heўсім пра мёртвых ду-маць ёсць калі 96
19а Зак. 2961
585
Трэба заўсёды ўзводзіць масты/ 3 надзей, / Аетуценняў /1 песень 180
Трэба з сталі каваць, гартаваць гібкі верш, / Абрабіць яго трэба з цярпеннем. /Якуіарыш тыім, ён, як звон, зазвініць, / Брызнуць іскры з халодных каменняў 210
Трэба йсці, не верачы адбою. / Завалы рушыць і вышыні браць, /1 цішыні ніёзе не іавяраць 167
Трэба, кабу наш век канвеера і патоку пад кожным вер-іаам, пад кожным раёком, пад кожнай дэталлю і кожным сло-вам можна было паставіць, як таўро майстра: «Зроблена ўручную...» 210
Трэба любіць і сваіх адмоўных герояў злой любоўю 210
Трэба / Пабыць на самым дне бяды, / Кабшчасце мець / Паё роіным небам 121
Трэба слова ўзважыць, / Перш чым ім каго з размаху спляжыць 281
Трэба трымаць думку на пільна насцярожаным курку рад-
«210
Трэба тыя [помнікі] шанаваць, /Якія не забылі пра пад-ножжа, /Дзе ім наканавана век стаяць 152
Тугу прымаю, яказдобу, /Мадонныўбраўшую чало 216
Ты вобмацкам не шукай /Дарогу веры 330, 354
Ты, жаданне, аковы і вольнасць, / Амастацтву не будзе канца 210
Ты жу лёсу не лёкай /1 не служка ты ў д’ябла, / Пакуль трапнае вока, /Пакуль вострая шабля 103
Ты за ядой як і на працы, /На малацьбе ці на касьбе! 176
Ты згасіш сонца, час, але не згіне/Наш родлюдскі каман-да карабля, /Ен мачтавыя сосны не пакіне, /Пакуль ім будзе палубай зямля 263
586
Тылюбіш народ свой і край? /Песні яго спявай 289
Ты маеш, значыцца, хаўрўсы / I ў адной чарцы мочыш вусы 234
Ты маці, жонка; ты дачка, сястра, / Твая заўсёды го-жая пара 136
Ты-маці, ты наўсё гатова, /Усё змагчы, усё аддаць, / Адно б вясёлых ды зЗаровых /Азяцей плд сонцам аглядаць 136
Тым зайздрошчу, /хто многа шляхоў абышоў /1 цяпер з багажом за плячыма 354
Ты, мой брат, каго зваць Беларусам, / Роднай мовы сваёй не цурайся; / Як не зрокся яе пад прымусам, / Так і вольны цяпер не зрахайся 281
Тымой шлях круты, /тымой боль святы, /Беларусь мая, / мой алтар 257
Тым, / хто спрабуе / паднавіць мінулае, / У будучым няма чагорабіць 180
Тым, хтоў дарозе,/Далёка відаць 354
Ты не клыгай старэцкай ступою, /А думай мне дваццаць адзін 180
Ты не тужы — мінецца восень, / Імжа рассееццл, як дым 86
Ты падзякуй /плму, / штпо было і uimo ёсць, /л тпо болсй ні~ чога не будзе 152
Ты сам зямлі часцінка... / Ёй маці не змані, / Каб не сысці з гасцінца / Аюбові, / дабрыні 345
Ты сам свой інквізітар... 224
Ты сзрцам там, дзе плачуць дзеці, / Бо дзеці слёз не льюць здарма 137
Ты такжа, брат, сееш... а дзе ж тваёжніва 176
Тых, хто носіць небасхіл у сэрцы, / Нельга ні уджаліць, ні забіць 60
І9а* 587
Ты чалавек. / Калі бяда паўзе, /Прад ёй ніколі не спяймй здавацца. / Адлюстраваны у тваёй слязе, / Павінен свет не плакаць, /а смяяцца 60
Тычовен, браце, без вясла 49
Тыя, tumo варты стакрот кахання, / Тыя немаюць яго назямлі 121
Тэатр збудоўваецца з тайны слова 281
У абозе нас не шукай 49
У акіяне слова / ані мяжы, ні донца. / Ёсць там адна аснова: / праца/і праца бясконца!.. 281
У апошнюю дарогу / не бярэцца анічога / пралетарскі наш той свет 383
У балоце сонца не загразне, /Бо яно жыццёвы акіян 86
Убачыць свет не злым / Умеюць толькімамы 137
Убачыш камень тыяго з дарогі / Прымі, кабіншым ён не замінаў 345
У блізкіх мовах блізкасць родных душ, / Адзінай дружбы чыстыя крыніцы, / Калі даводзілася сустракаць бяду /1разам паўставаць супраць чужынцаў 281
У болю людскога і вясны / ёсць рыса адна агульная /рап-там загінь абсяг зямны, /запоўніць сзрца чуйнае 234
У будучыню дзверы/неў часе, аў душы 180
У веры ідэі няма. Уяе ёсць адны правілы паводзін для душы і цела 121
Увесь час варушымся, збіраем, /Канца ж патрэбам тым не маем 176
Увечнасць /Усемы з вамі -мост перакідны 405
У вёсцы нелюбяць гнацца за жураўлёму небе, калі сініцаў руцэ 313
588
Увёсцы так было адвеку: / Калі дасціпнае імя / Прышпіліць нехта чалавеку -/To не здзярэ і смерць сама 313
Увосень астры даражэй, / Чым сонечнай вясною ружы 86
У выраі далёкім / Аднаго для птахаў не стае / Тых дубоў, / наднёманскіх, высокіх, /Азе ім трэба гнёзды віць свае 257
У выхвалякіўсе сны каляровыя 234
Увяршынімаленькіх і ніцых ірэў /Маланка ніколі не бё 86
У генія ёсць адна асаблівая здольнасць знаходзіць твор-часць ваўсім 210
Угоры таксама ёсцьмесца длялюбові 121 335
Угэтым свеце аніхто нелішні... 224
Удалы чалавек і чорта запражз ў воз -49
У добрай гаспадыні і налёдзе жыта расце 176
Ужанчыны дзве святасці: сям’я і дзеці 128,137
Ужоў цікаўнасці дзіцяці / Гучыць разважнасць сівізны 145
Ужыта з небыццём няма агулу 86
Ужыццё прыходзім вьтадкова, сыходзім заканамерна 383
Ужыцці заўсёды ёсць настаўнікі і вучні 96
Ужыцці нібыў прымахмы 383
У жыцці няма нічога вечнага, / бо жыццё самое да па-ры 383
У жыцці толькі той пераможа, / хто ў сябе мудрасць старцаўвабраў 383
Узакаханых рыцарскае званне 122
Узлога гаспадара /заўсёды злы сабака 234
У злога царкоўнага старасты і мыйіы злыя свечкі ядуць
224,234
Узнагарода памяць, /Памяць кат 152
Узнёслай працай можна здзейсніць цуд 176
589
Узор рэлятыўнай прыроды часу: з пункту гледжання каме-ня ўсё, што ёсць, ужо было, з пункту гледжання промня ўсё, што ёсць, будзе, з пункту глedжaння чалавека ўсё, што ёсць, -ёсць 405
Узросту не мае Гармонія, / He eedae межаў Краса 347
Узяць адною рукою dea гарбузы adpasy якая гэта назой-лівая мара ўсіх хапуг і гультаёў 234
Узяць сябе на naeadox 156
У імя няўмольнага расстання / Had бяздоннем, /На апош-нім дні -/Не карай мянеўсёдараваннем! 122
Уістоце той, якою быць не выпала, / Сябе адчуй хоць 3psd-ку, чалавек! 49
У канцы дня стань дворнікам сваіх думак і паводзін. Нешта выграбі на сметнік, каб не замінала заўтра сустрэць узыход сонца. Загарніў залатую фальгу памяці тое, што dana-можа заўтражыць 152, 383
У Keadpama чатыры вуглы. / Хай вяліхі ці самы малы, /А ўсёроўна, як ні павярні, -/У Keadpama чатыры вуглы 300
Укожнага adзiнaя dapoza /Ad метрыкі da некралога, /A паміж імі, як зaўжdы, /Хвіліныpadacyi і горычы eadw... 383
У кожнага быць павінна / Свая баравіна 248
У кожнага ёсць свая школа /Ілітары ёсць залатыя 141
Укожнага зара сваіх Hadseii, /padacyi свае, свае турботы. / Таму не можа звонкі салавей, / пяюн вясны, свістаць па воўчых нотах 49
У кожнага з люdзeй свае daainw і ўзгоркі, свая xada па іх, a неба, зорнае неба aduo... 49
Укожнага з нас ёсць cacydaw6ei. Калі ён не напоўненыў dsx-цінстве, duxусёжыццё 6yd3eui пакутаваць ad смагі і неспато-ленасці 122
590
У кожнага з нас свая мелодыя стылю. Чаму ж ты хіліш, кабя спяваў абавязкова, як ты? 210
У кожнага зярняці пэўны шлях... 354
У кожнай дзіцячай слязе вобраз маці 137
У кожнай іушы немінуча / Сядзяць — Чалавек і журба 330
У кожнай кветцы дух жыве ахвярны 330
У кожнай песні доля свля, /Адной — лунацьу нябёсах, /Ару-гая між траў / У смутку чмяля /Шукае мядовага лёсу 290
У кожнай песні свае тоны /1 свой адбітак глыбіні 290
У кожным зерні новы колас / Вясны чакае 180
У кожны момант і на кожнай мясцінцы зямлі адбываюцца найцікавейшыя рэчы і складаюцца самыя дзівосныя казкі, па~ добныя іншыраз дл праўды, і нараджаецца праўда, яшчэ болей цікавая часамі, чым сама казка 300
У кожным паэце / два доны [донкіхот і донжуан] /жывуць адначасна 210
КНІГІ ОНЛАЙН
