Надзвінне
Выдавец: Полацкае кніжнае выдавецтва
Памер: 263с.
Полацк 2010
- 53-
День рождення
У дней рожденья - собетвенный отсчёт Событнй яркнх н годов (тем паче), В ннх время по-особому течёт, Перемежая rope н удачм.
Ты станешь старше - что ж, таков удел Всего жнвого. Каждый возраст ценен! Тебе прндётся сделать уйму дел, Решнть задач, добнться важных целей!
Н многое захочется успеть, Когда уйдёшь от отчего порога...
Чтобы нскать, бороться, думать, сметь, Тебя поманнт дальняя дорога.
В понске путн
Становнтся гнетуіцей ткшнна, Когда ты уезжаешь, звукн тают. А я о встрече будушей мечтаю. Я жду, когда опять прндёт весна Н разлетнтся с треском тншнна.
Тебя колючнй ветер унесёт В далёкнй край, где пахнет океаном, Где будуіцее скрыто за туманом, -He зря же ты торопншься вперёд, Надеясь, что судьба тебя поймёт...
-54 -
По-разному сплетаются пугн.
Но в жнзнн есть у каждого дорога, Где ждут родные людн у порога, Готовые сказать, куда ндтн, Чтоб меньше было рытвнн на путн.
•^^^-
Калейдоскоп
і
Калейдоскоп сменяюіцнхся дней:
За летннм днём с дождём прнходкт осень, Змма сверкает ннеем ветвей, А завтра... ручейіш путн попросят.
Лнства цветной меняет свой наряд -Салатовый, зелёный н багряный, Знмой стволы морозом серебрят, Качаясь зачарованно н пьяно.
й так нз года в год, нз века в век Сменяются сезоны, как картшікн, -Как праздный наблюдатель человек Калейдоскопа складывает льдннкн.
2 Лето
Свежнй воздух утренней зарм Раскалённый полдень обетает.
- 55-
Подарн мне, лето, подарм
Дождь, который землю ожнвляет.
Время ожндання чудеес:
После знойной солнечной атакн Дождь, благословенне небес, Пойт землю, жаждушую влагн.
Радостная летняя пора:
To жара, то жданное ненастьс, Словно сказка, детская шра, Где за поворотом - дверца в счастье.
3 Осень
Холодный серый сумеречный день, Под стать н настроенне погоде, Когда любая деятельность - лень, Когда любой поступок неугоден...
В такме днн преследует тоска Н кажется, что снлы на нсходе. К чему же стронть замкн нз песка, Когда надежда медленно уходнт?..
Но тут, лаская землю, нз-за туч, Как будто взгляд вннмательный бросая, Сверкнёт неугаснмый солнца луч -Н радугой надежда засняет.
-56 -
4 Знма
Морозный нней ветвн обннмает, Сверкая новогодьем января. й солнце по-особому сверкает, Суровые сугробы серебря.
Змма в морозный день шутнть не любнт.
Сугробы - не обьятмя софы. Попряталн носы н рукн людн, Благодаря перчаткн м шарфы.
й пусть буран беснуется всё утро.
Но вечер наш: тепло - в твойх глазах...
В холодный вечер хочется уюта: Горнт камнн, н праздннк - прн свечах.
5 Весна
Прозрачно небо. ручейкн звенят, й птнчмй гомон слышнтся вдалн.
Ннчто так не прнтягнвает взгляд, Как отсіупленье матушкн-знмы.
Волнуютне запахн весны -Пречувствне, забытое за год. й больше нету снежной тншнны -Лавнна звуков катнтся вперёд!
Весна! Набухлн почкн на ветвях, й распустнлнсь первые цветы.
-57-
Весной уходят н смятенне н страх, Сбываются заветные мечты.
6
Дом, работа, быта круговерть -
Некогда бывает оглянуться.
В сутолоке дней теряешь твердь.
Связн іі прнвязанностн рвутся.
Горечь однночества в толпе.
Горечь - но порой благословенье.
Только предоставленный себе
Вдруг услышншь птнц ночное пенье.
Оіцушая запахн весны,
Разглядншь прожнлкн на лнсточках.
Вновь вернутся в жнзнь цветные сны.
Н поймёшь, что рано ставі-іть точку.
7
Я радуюсь жнзнн, я радуюсь солнцу, Рожденню каждого нового дня.
Я верю в удачу, что бьётся в оконце, -Едва лн она ускользнёт от меня.
Прнветствую утро н солнечный полдень, Таннственный вечер н тёмную ночь.
Прнветствую мнр, что звучаньем наполнен, -Он в понсках счастья мне может помочь.
-58 -
Удача н счастье, здоровье в награду -Вот те гормзонты, к которым стремлюсь. Пройдя через долгйе злые преграды, Я знаю, что целн заветной добьюсь!
■*й?і>'
Золотая осень
Который год смотрю на лйстья клёна й сокрушаюсь, что уменья нет, Чтоб опнсать, как лйст, что был зелёный, Буквально на глазах меняет цвет.
Становчтся пурпурным, жёлто-красным.
Пунцовым, как вечерняя заря...
Н мнр вокруг покажется прекрасным, Повернтся, что ты жнвёшь не зря.
Мне так хотелось перелнвы этн йзобразнть навечно на холсте, Чтоб показать нгру лнствы н света В нх несказанной мудрой красоте...
Холодною знмой окннешь взглядом Рнсунок этой солнечной поры;
Всё вспомнйтся, н снова будут рядом Те клёны в блнках солнечной зарн...
-59-
Так хорошо в холодный знмннй вечер Перенестнсь в осенннй яркнй лес.
Пусть за окном пурга, бушует ветер, -Но клён багряный пред тобою, здесь...
Который год стоят перед глазамн Те клёны, словно яркнй днвный сон.
...Но опнсать могу я лншь словамн, Как был прекрасен тот осенннй клён...
-60 -
Галіна Загурская
«Настаў, пэўна, час для прызнання...»
ТШШЛ’ТШІШІШШШІШТШШШШІ
3 Небам сам-насам
Варты жалю зямныя памкненні -Так здараецца думаць нам часам. Наплываюць павевы-сумненні, Пакідаючы з Небам сам-насам.
А яно сапраўды пацвярджае, Што для шчасця малога б хапіла, 1 наш дух над зямным узвышае, Даючы і надзею, і сілу.
- 61 -
Песня не змоўкла...
Максіму Багдановічу
Ялта: ласкавае мора, Мройны загадкавы свет, Побач прыгожыя горы -Тут аджурыўся паэт.
Тут ён глядзеў на Венсру -Словы зляталі ў раманс...
Жыў ён са светлаю верай, Гэтак жа светла пагас.
Тут сумаваў і прарочыў
Долю краіне сваёй...
Песня не змоўкла і крочыць Кожнай сцягой лугавой.
Кліча яна да вышыняў -У неаглядны сусвет, Дзе сярод велічных плыняў Зоркай блукае паэт.
•'М^*>-
* * *
He буду жаліцца ніколі, Калі пакрыўдзяць. абыдуць... Няхаў сабе іржышча коле I хмары чорныя плывуць.
-62 -
Жыве душа мая на строме I абуджае ўзмах крыла, Удзячна ловіць кожны промснь -I дастаткова ёй святла.
Ну як жа можна ёй не помніць, Шчыруючы ў начы і днём: За кожнай навалаччу цёмнай Заўжды святлее за вакном.
•^Ц^"
Жыццё
Паводле Саламона
Пакладзена пячатка На кожнае жыццё, Ды з самага пачатку Пад ёй надзей лісцё... Забудуцца імёны, Калі мы адляцім У часе заімглёным, Бо мы - імгненні ў ім, Ці след ад аблачыны, Што па зямлі ідзе.
Прыйшлі мы без прычыны I знікнем у «нідзе», Рассеемся ў Сусвеце, Як ранішні туман...
А мо й жыццё на свеце -Найбольшы ў ім падман?..
- 63 -
Жанчына-таямніца
Маці Любові Андрэеўне
О як загадкава жанчына!.. Наканавана ёй у лёс Быць вечнай тайнай для мужчыны -Той тайнай, што ідзе з нябёс.
Аберагальніцаю роду
Яна заўжды была і ёсць:
У ёй таемнасць ад прыроды, Ад чараўнійтва нават штось.
А па прыкметах, што сузор’ем Вядуць няспьшны карагод Яна прадкажа нам надвор’е, Бяды чакаць а мо прыгод...
А то й замову гіачытае Ад рожы ці сурокаў тых, Што вока злое насылае...
А колькі слоўцаў залатых, Для кожнага яна знаходзіць Прагнаць каб навалач бяды!..
Яна заўжды пра шчасце мроіць -Яго ахоўніца заўжды.
* * *
Варажбіткі і не трэба -Долю ведаю сама: Ткалі мне яе пад небам Лета, восень ці зіма... Ткалі з вечнае любові Да зямлі і вышыні,
-64 -
3 неад’емнай прагі волі I з удумнай цішыні.
На калдобы паказалі Той дарогі, дзе ісці, Толькі як ні шчыравалі-Не змагла я абысці...
Што было - не адмаўляю, У благім - свая віна.
Прыйдзе што, благаслаўляю -Да апошняга звяна.
•'»І^*>'
У спякотны дзень
Хмель хістаецца сонны Пад спякотаю дня.
Прымарыўся сасоннік, Нават мох каля пня.
Нахіліўся і колас 3 васільком на мяжу -1 бязмоўна, не ў голас, Просяць з высяў дажджу.
...Як падслухаў, - з размаху Ён у бубен забіў Па дарозе, па даху, Зашумеў сярод ніў.
- 65-
Заспявала ваколле Пад гарэзай-дажджом, I вясёлкі паўкола Легла прама на дом.
Слязінак сляды
У лесе асеннім ледзь чутна Злятае ў дрымоце лісцё.
Празрыста вакол і магутна, А думкі бягуць пра жыццё.
Настаў, пэўна, час для прызнання, Што многае ў небыць сплыло...
Час роспачы і пакаяння: Нямала памылак было...
Іду па ледзь бачнай сцяжыне, Іду я цяпер, як тады...
Ужо і не коле ажьша, На твары ж - слязінак сляды.
-66 -
Пад белаю поўняй
Ноч серабрыцца пад поўняю белай, Што сярод воблакаў сумна плыве. Восень празрыстая стала ўжо спелай I на свае раздарожжы заве.
Як надалей ад таго, што трывожыць, Як надалей ад усіх і ўсяго...
Думкі ж пакутныя вяжуць-трыножаць: Многа сабрана прад Небам даўгоў.
Ты не хвалюй мяне, белая поўня! Лепш мы напішам з табой палатно, Дзе цёплых фарбаў у восені поўна, -Будзь жа са мною хоць ты заадно.
•^>‘ )
Руку працягваю адчайна...
Была калісьці тут сяліба, Цяпер зарослы мохам сад.
Няўжо насамрэч, а не хібна, Страчае хіжы заняпад?
I паплавы, як быццам стэпы, Магутнай зараслі травой: Тут чалавек даўно не тэпаў I не кранаў яе касой.
- 67 -
Усюды дзікасць, занядбанне, I той сцяжынкі не знайсці, Якою бегла на спатканне Ля чоўна ў сцішаным трысці.
Усё да болю незвычайна.
А можа, іншая сама?..
Руку працягваю адчайна К таму, чаго даўно няма.
■■««’f’a*-
Дзічка
Пасялілася дзічка на ўзмежку -Пэўна, з семкі ранету расла: Смакату рассыпала на сцежку, Бо вясною шыкоўна цвіла.