• Газеты, часопісы і г.д.
  • Надзвінне

    Надзвінне


    Выдавец: Полацкае кніжнае выдавецтва
    Памер: 263с.
    Полацк 2010
    65.27 МБ
    
    
    - 53-
    
    
            День рождення
    
    У дней рожденья - собетвенный отсчёт Событнй яркнх н годов (тем паче), В ннх время по-особому течёт, Перемежая rope н удачм.
    
    Ты станешь старше - что ж, таков удел Всего жнвого. Каждый возраст ценен! Тебе прндётся сделать уйму дел, Решнть задач, добнться важных целей!
    
    Н многое захочется успеть, Когда уйдёшь от отчего порога...
    Чтобы нскать, бороться, думать, сметь, Тебя поманнт дальняя дорога.
    
    
            В понске путн
    
    Становнтся гнетуіцей ткшнна, Когда ты уезжаешь, звукн тают. А я о встрече будушей мечтаю. Я жду, когда опять прндёт весна Н разлетнтся с треском тншнна.
    
    Тебя колючнй ветер унесёт В далёкнй край, где пахнет океаном, Где будуіцее скрыто за туманом, -He зря же ты торопншься вперёд, Надеясь, что судьба тебя поймёт...
    
    
    -54 -
    
    По-разному сплетаются пугн.
    Но в жнзнн есть у каждого дорога, Где ждут родные людн у порога, Готовые сказать, куда ндтн, Чтоб меньше было рытвнн на путн.
    
            •^^^-
    
            Калейдоскоп
    
                 і
    Калейдоскоп сменяюіцнхся дней:
    За летннм днём с дождём прнходкт осень, Змма сверкает ннеем ветвей, А завтра... ручейіш путн попросят.
    
    Лнства цветной меняет свой наряд -Салатовый, зелёный н багряный, Знмой стволы морозом серебрят, Качаясь зачарованно н пьяно.
    
    й так нз года в год, нз века в век Сменяются сезоны, как картшікн, -Как праздный наблюдатель человек Калейдоскопа складывает льдннкн.
    
    2 Лето
    
    Свежнй воздух утренней зарм Раскалённый полдень обетает.
    
    
    - 55-
    
    Подарн мне, лето, подарм
    Дождь, который землю ожнвляет.
    
    
    Время ожндання чудеес:
    После знойной солнечной атакн Дождь, благословенне небес, Пойт землю, жаждушую влагн.
    
    Радостная летняя пора:
    To жара, то жданное ненастьс, Словно сказка, детская шра, Где за поворотом - дверца в счастье.
    
    3 Осень
    
    Холодный серый сумеречный день, Под стать н настроенне погоде, Когда любая деятельность - лень, Когда любой поступок неугоден...
    
    В такме днн преследует тоска Н кажется, что снлы на нсходе. К чему же стронть замкн нз песка, Когда надежда медленно уходнт?..
    
    Но тут, лаская землю, нз-за туч, Как будто взгляд вннмательный бросая, Сверкнёт неугаснмый солнца луч -Н радугой надежда засняет.
    
    
    -56 -
    
    4 Знма
    
    
    Морозный нней ветвн обннмает, Сверкая новогодьем января. й солнце по-особому сверкает, Суровые сугробы серебря.
    
    Змма в морозный день шутнть не любнт.
    Сугробы - не обьятмя софы. Попряталн носы н рукн людн, Благодаря перчаткн м шарфы.
    
    й пусть буран беснуется всё утро.
    Но вечер наш: тепло - в твойх глазах...
    В холодный вечер хочется уюта: Горнт камнн, н праздннк - прн свечах.
    
    5 Весна
    
    Прозрачно небо. ручейкн звенят, й птнчмй гомон слышнтся вдалн.
    Ннчто так не прнтягнвает взгляд, Как отсіупленье матушкн-знмы.
    
    Волнуютне запахн весны -Пречувствне, забытое за год. й больше нету снежной тншнны -Лавнна звуков катнтся вперёд!
    
    Весна! Набухлн почкн на ветвях, й распустнлнсь первые цветы.
    
    
    -57-
    
    Весной уходят н смятенне н страх, Сбываются заветные мечты.
    
    
                  6
    
    Дом, работа, быта круговерть -
    Некогда бывает оглянуться.
    В сутолоке дней теряешь твердь.
    Связн іі прнвязанностн рвутся.
    
    Горечь однночества в толпе.
    Горечь - но порой благословенье.
    Только предоставленный себе
    Вдруг услышншь птнц ночное пенье.
    
    Оіцушая запахн весны,
    Разглядншь прожнлкн на лнсточках.
    Вновь вернутся в жнзнь цветные сны.
    Н поймёшь, что рано ставі-іть точку.
    
                  7
    
    Я радуюсь жнзнн, я радуюсь солнцу, Рожденню каждого нового дня.
    Я верю в удачу, что бьётся в оконце, -Едва лн она ускользнёт от меня.
    
    Прнветствую утро н солнечный полдень, Таннственный вечер н тёмную ночь.
    Прнветствую мнр, что звучаньем наполнен, -Он в понсках счастья мне может помочь.
    
    
    -58 -
    
    Удача н счастье, здоровье в награду -Вот те гормзонты, к которым стремлюсь. Пройдя через долгйе злые преграды, Я знаю, что целн заветной добьюсь!
    
            ■*й?і>'
    
    
    
            Золотая осень
    
    Который год смотрю на лйстья клёна й сокрушаюсь, что уменья нет, Чтоб опнсать, как лйст, что был зелёный, Буквально на глазах меняет цвет.
    
    Становчтся пурпурным, жёлто-красным.
    Пунцовым, как вечерняя заря...
    Н мнр вокруг покажется прекрасным, Повернтся, что ты жнвёшь не зря.
    
    Мне так хотелось перелнвы этн йзобразнть навечно на холсте, Чтоб показать нгру лнствы н света В нх несказанной мудрой красоте...
    
    Холодною знмой окннешь взглядом Рнсунок этой солнечной поры;
    Всё вспомнйтся, н снова будут рядом Те клёны в блнках солнечной зарн...
    
    
    -59-
    
                    Так хорошо в холодный знмннй вечер Перенестнсь в осенннй яркнй лес.
                    Пусть за окном пурга, бушует ветер, -Но клён багряный пред тобою, здесь...
    
                    Который год стоят перед глазамн Те клёны, словно яркнй днвный сон.
                    ...Но опнсать могу я лншь словамн, Как был прекрасен тот осенннй клён...
    
    
    -60 -
    
    
    
    
    
                    Галіна Загурская
    
    
    
    
    «Настаў, пэўна, час для прызнання...»
    
    
    ТШШЛ’ТШІШІШШШІШТШШШШІ
    
    
    
            3 Небам сам-насам
    
                  Варты жалю зямныя памкненні -Так здараецца думаць нам часам. Наплываюць павевы-сумненні, Пакідаючы з Небам сам-насам.
    
                  А яно сапраўды пацвярджае, Што для шчасця малога б хапіла, 1 наш дух над зямным узвышае, Даючы і надзею, і сілу.
    
    
    - 61 -
    
    
                Песня не змоўкла...
    
                                     Максіму Багдановічу
    
                  Ялта: ласкавае мора, Мройны загадкавы свет, Побач прыгожыя горы -Тут аджурыўся паэт.
    
                  Тут ён глядзеў на Венсру -Словы зляталі ў раманс...
                  Жыў ён са светлаю верай, Гэтак жа светла пагас.
    
                  Тут сумаваў і прарочыў
                  Долю краіне сваёй...
                  Песня не змоўкла і крочыць Кожнай сцягой лугавой.
    
                  Кліча яна да вышыняў -У неаглядны сусвет, Дзе сярод велічных плыняў Зоркай блукае паэт.
    
    
                •'М^*>-
    
    
    
    * * *
    
                  He буду жаліцца ніколі, Калі пакрыўдзяць. абыдуць... Няхаў сабе іржышча коле I хмары чорныя плывуць.
    
    
    -62 -
    
                    Жыве душа мая на строме I абуджае ўзмах крыла, Удзячна ловіць кожны промснь -I дастаткова ёй святла.
    
                    Ну як жа можна ёй не помніць, Шчыруючы ў начы і днём: За кожнай навалаччу цёмнай Заўжды святлее за вакном.
    
            •^Ц^"
    
    
            Жыццё
    
    Паводле Саламона
                      Пакладзена пячатка На кожнае жыццё, Ды з самага пачатку Пад ёй надзей лісцё... Забудуцца імёны, Калі мы адляцім У часе заімглёным, Бо мы - імгненні ў ім, Ці след ад аблачыны, Што па зямлі ідзе.
                      Прыйшлі мы без прычыны I знікнем у «нідзе», Рассеемся ў Сусвеце, Як ранішні туман...
                      А мо й жыццё на свеце -Найбольшы ў ім падман?..
    
    - 63 -
    
    
                Жанчына-таямніца
    
                               Маці Любові Андрэеўне
    
                 О як загадкава жанчына!.. Наканавана ёй у лёс Быць вечнай тайнай для мужчыны -Той тайнай, што ідзе з нябёс.
                 Аберагальніцаю роду
                 Яна заўжды была і ёсць:
                 У ёй таемнасць ад прыроды, Ад чараўнійтва нават штось.
                 А па прыкметах, што сузор’ем Вядуць няспьшны карагод Яна прадкажа нам надвор’е, Бяды чакаць а мо прыгод...
                 А то й замову гіачытае Ад рожы ці сурокаў тых, Што вока злое насылае...
                 А колькі слоўцаў залатых, Для кожнага яна знаходзіць Прагнаць каб навалач бяды!..
                 Яна заўжды пра шчасце мроіць -Яго ахоўніца заўжды.
    
    
                           * * *
                   Варажбіткі і не трэба -Долю ведаю сама: Ткалі мне яе пад небам Лета, восень ці зіма... Ткалі з вечнае любові Да зямлі і вышыні,
    
    -64 -
    
                  3 неад’емнай прагі волі I з удумнай цішыні.
    
    
                На калдобы паказалі Той дарогі, дзе ісці, Толькі як ні шчыравалі-Не змагла я абысці...
    
                Што было - не адмаўляю, У благім - свая віна.
                Прыйдзе што, благаслаўляю -Да апошняга звяна.
    
    
                    •'»І^*>'
    
    
    
                У спякотны дзень
    
                 Хмель хістаецца сонны Пад спякотаю дня.
                 Прымарыўся сасоннік, Нават мох каля пня.
    
                 Нахіліўся і колас 3 васільком на мяжу -1 бязмоўна, не ў голас, Просяць з высяў дажджу.
    
                 ...Як падслухаў, - з размаху Ён у бубен забіў Па дарозе, па даху, Зашумеў сярод ніў.
    
    
    - 65-
    
                        Заспявала ваколле Пад гарэзай-дажджом, I вясёлкі паўкола Легла прама на дом.
    
    
            Слязінак сляды
    
                       У лесе асеннім ледзь чутна Злятае ў дрымоце лісцё.
    Празрыста вакол і магутна, А думкі бягуць пра жыццё.
    
                       Настаў, пэўна, час для прызнання, Што многае ў небыць сплыло...
    Час роспачы і пакаяння: Нямала памылак было...
    
                       Іду па ледзь бачнай сцяжыне, Іду я цяпер, як тады...
                       Ужо і не коле ажьша, На твары ж - слязінак сляды.
    
    
    -66 -
    
    
                Пад белаю поўняй
    
             Ноч серабрыцца пад поўняю белай, Што сярод воблакаў сумна плыве. Восень празрыстая стала ўжо спелай I на свае раздарожжы заве.
    
             Як надалей ад таго, што трывожыць, Як надалей ад усіх і ўсяго...
             Думкі ж пакутныя вяжуць-трыножаць: Многа сабрана прад Небам даўгоў.
    
             Ты не хвалюй мяне, белая поўня! Лепш мы напішам з табой палатно, Дзе цёплых фарбаў у восені поўна, -Будзь жа са мною хоць ты заадно.
    
    
                •^>‘ )
    
    
            Руку працягваю адчайна...
    
                Была калісьці тут сяліба, Цяпер зарослы мохам сад.
                Няўжо насамрэч, а не хібна, Страчае хіжы заняпад?
    
                I паплавы, як быццам стэпы, Магутнай зараслі травой: Тут чалавек даўно не тэпаў I не кранаў яе касой.
    
    
    - 67 -
    
                      Усюды дзікасць, занядбанне, I той сцяжынкі не знайсці, Якою бегла на спатканне Ля чоўна ў сцішаным трысці.
    
    Усё да болю незвычайна.
                      А можа, іншая сама?..
    Руку працягваю адчайна К таму, чаго даўно няма.
    
    
                ■■««’f’a*-
    
    
    
    
            Дзічка
    
                    Пасялілася дзічка на ўзмежку -Пэўна, з семкі ранету расла: Смакату рассыпала на сцежку, Бо вясною шыкоўна цвіла.