Беларусы у генетычнай прасторы
антрапалогія этнасу
Аляксей Мікуліч
Выдавец: Тэхналогія
Памер: 138с.
Мінск 2005
ПобольЛ.Д. Археологаческйе памятнйкн Белоруссйй: Железный век. Мн., 1983.
ЛІТАРАТУРА • 117
ПоповаС.Н., БалановскййО., МйкулйчА.Н. йдр. Геногеографйя высокополйморфного ДНКмаркера МПК в народонаселенйй Восточной Европы // Тез. докл. III Конгресса этнографов я антропологов Россйй. М., 1999.
Проблемы этнйческой йсторйй балтов. Матер. науч. конф. Рнга, 1985.
Пурунджан А.Л. Черты особенного в лннейных пропорцнях сегментов конечностей населення СССР // Вопр. антропологйй. М., 1987. Вып. 79.
Рогйнскйй Я.Я., Левйн М.Г. Антропологйя. М., 1978.
Рогйнскйй Я.Я., Рычков Ю.Г. Генетяка расообразованйя у человека // Проблемы меднцннской генетнкн. Варшава; Москва, 1970.
Рыбаков Б.А. Кйевская Русь й русскйе княжества ХІІХІІІ вв. М., 1993.
Рычков Ю.Г. Антропологня й генетяка йзолнрованных популяцйй. М.. 1969.
Рычков Ю.Г. Снстема древнйх йзолятов человека в Северной Азйй в свете проблем стабнльностн й эволюцйй популяцйй: Пойскй й решеняя на путях популяцнонной генетйкн//Вопр. антропологйй. М., 1973. Вып. 44.
Рычков Ю.Г. Сравнйтельное нзученне генетйческого процесса в урбанйЗйрованной й йзолйрованной популяцнях //Вопр. антропологйй. М., 1979. Вып. 63.
Рычков Ю.Г. Генетйка демографчческйх процессов в народонаселенйй // Вопр. антропологйй. М., 1982. Вып. 70.
Рычков Ю.Г. Краткнй очерк проблем й йсторйй йзученяя генофонда народонаселення Россйй й сопредельных стран Н Генофонд й геногеографня народонаселенйя. Т. 1: Генофонд населення Россйй й сопредельных стран / Под ред. Ю.Г.Рычкова. СПб., 2000.
Рычков Ю.Г., Балановская Е.В. Обобтенный картографйческнй аналйз в антропологйй //Вопр. антропологйй. М., 1988. Вып. 80.
Рычков Ю.Г., Балановская Е.В. Генофонд й геногеографдя населенйя СССР //Генетйка. 1992. Т. 28, № 1.
Рычков Ю.Г., Балановская Е.В., Нурбаев С.Д. йсторнческая геногеографйя Восточной Европы//Тр. Междунар. сймпоз. памятн В.П.Алексеева. М., 1997.
РычковЮ.Г., БалановскаяЕ.В., Нурбаев С.Д., Шнейдер Ю.В. Нсторнческая геногеографня Восточной Европы // Восточные славяне: Антропологйя й этннческая йсторйя. М., 1999.
Салівон 1.1. Фізічны тып беларусаў. Мн., 1994.
СалйвонМ., ТегакоЛ., МйкулйчА. Очеркй по антропологйй Беларусй. Мн., 1976.
Сафронов В.А. йндоевропейскне прароднны. Горькйй, 1989.
Сегеда С. Антропологічнйй склад украінського народу: Етногенетйчннй аспект. Кйів, 2001.
Сегеда С. Деякі пнтання походження таетнічноі історіі населення Русі Украінй за данймй антропологіі // Ruthenica. Кйів, 2002. Т. 1.
Седов В.В. О пройсхожденйй белорусов // Древностй Белоруссйй. Мн., 1966.
118 • ЛІТАРАТУРА
Седов В.В. Славяне Верхнего Поднепровья н Подвйнья. М., 1970.
Седов В.В. Славяне среднего Поднепровья (по данным палеоантропологнй) // Сов. этнографня. 1974. № 1.
Седов В.В. Восточные славяне в VIXIII вв. М., 1982. (Археологйя СССР.)
СломйнскййП.А., Шадрйна М.М., Спйцын В.А., Мйкулйч А.Н., Хуснутдйнова Э.К., Лймборская С.А. Простой й быстрый метод определенйя делецнн 32 ПН в гене рецептора хемокннов CCR 5 // Генетнка. 1997. Т. 3, № 11.
СпйцынВ.А. Бйохймйчсскйй полнморфйзм человека. М., 1985.
Спйцын В.А., Лебедева М.А., Шнейдер Ю.В. Полвморфйзм белков й ферментов сывороткй кровй // Генофонд й геногеографвя народонаселенмя. Т. 1: Генофонд населенвя Россйй н сопредельных стран / Под ред. Ю.Г.Рычкова. СПб., 2000.
Станкевіч Я. Аканьне балцкая рыса ў мове вялікалітоўскай. Мюнхен, 1971.
Сыскова Н.Н. Полйморфнзм цветового зрення // Генофонд й геногеографйя народонаселення. Т. 1: Генофонд населення Россйй й сопредельных стран / Под ред. Ю.Г.Рычкова. СПб., 2000.
Тамар Г. Вкусовая рецепцйя // Основы сенсорной Фйзйологйй. М., 1976.
Тегако Л.Н. Дерматоглйфйка белорусов. Мн., 1989.
Тегако Л.М., Мйкулйч А.М., Салйвон П.М. Антропологая Белорусского Полесья. Мн, 1978.
Тегако Л.М., Салйвон Н.М., Мйкулйч А.Н. Бйологаческое й соцйальное в формнрованнй антропологйческнх особенностей. Мн., 1981.
Tonopoe В.Н., Трубачев О.Н. Лйнгвнстйческйй аналйз гндронймов Верхнего Поднепровья. М., 1962.
Третьяков П.Н. Фйнноугры, балты й славяне на Днепре н Волге. М.; Л., 1966.
Третьяков П.Н. По следам древнйх славянскнх племен. Л., 1982.
Туманов А.К., Томйлйн В.В. Наследственный полнморфвзм йзоантнгенов й ферментов кровй в норме й патологйй человека. М., 1969.
Тумаш В. Выбраныя працы. Мн., 2002.
Федоров Г.М. Геодемографйческая обстановка. Л., 1984.
Чаквін I. У. Фарміраванне беларускай народнасці // Этнаграфія беларусаў. Мн., 1985.
Чаквйн Н.В. Этногенетйческйе процессы в XIIIXVI вв. // Белорусы. М., 1998.
Чепурковскйй Е.М. Географйческое распределенне формы головы й цветностй крестьянского населенйя преймушественно Велйкороссмн в связй с колонйзацйей ее славянамн // йзв. Обва любнтелей естествознанйя, антропологйй н этнографйй: Тр. антропол. отдела. М., 1913. Т. 28, вып. 2.
ШаброваЕ.В., Мйкулйч А.Н. Аналнз полнморфмзма ДНК, выявленного методом мультйлокусного ДНКфйнгерпрйнтннга// Молекулярные мехапнзмы генетйческйх процессов й бйотехнологня. М.; Мн., 2001.
ЛІТАРАТУРА • 119
Шадыра В.Н. Древноста балтов Белорусского Подвннья // Проблемы этногенеза нэтнмческой нсторнн балтов: Сб. ст. Внльнюс, 1985.
Шереметьева В.А. Генетнческая реконструкцпя эволюцйй человеческнх популяцйй // Прймененйе статйстаческйх методов в задачах популяцнонной генетнкй. М., 1975.
Шереметьева В.А., Рычков Ю.Г. Популяцйонная генетнка народов СевероВосточной Азйй. М., 1978.
Шйряев Е.Е. Русь Белая, Русь Черная й Лйтва в картах. Мн., 1991.
Штыхов Г.В Древнйй Полоцк ІХХІІІ вв. Мн., 1975.
Штыхаў Г.В. Крывічы. Мн., 1992.
Штыхаў Г.В. Вытокі беларускага этнасу // Гісторыя Беларусі. Мн., 2000. Т. 1.
Штыхое Г. У нстоков белорусской народностн // Ruthenica. Кнів, 2002. Т. 1.
Этнаграфія беларусаў. Мн., 1985.
Якймов В.П. О некоторых факторах среды на начальном этапе антропогенеза //Вопр. антропологнй. М., 1974. Вып. 48.
Beckman L.A. Contribution to the physical anthropology and population genetics of Sweden. Lund., 1959.
Bernstein F. I IT. Induct. Abstammungs und Vererbungslehrc. 1930. N 56 (цыт. паводле: Бойд У., 1969, с. 226—273).
Boyd W.C. Genetics and races of man. Oxford, 1950.
Cartwright R.A., Sunderland E. Phenylthiocarbamide (PTC) tasting ability in population in the North of England // Acta genet, et statist, med. 1967. Vol. 17, N 3.
CavalliSforza L.L. Origin and differentation of human races. L., 1972.
CavalliSforza L.L., Menozzi P, Piazza A. History and geography of human genes. Princeton, 1994.
Edwards A.W.F., CavalliSforza L.L. Affinity as revealed by differences in gene frequencies // The assessment of population affinities in man. Oxford, 1972.
Fisher R.A. Statistical methods for research workers. Edinburgh, 1958.
Harris H., Kalmus H. The measurement of taste sensitivity to phenylthiocarbamid (PTC)//Annals of Eugenics. 1949. Vol. 15,N 1.
Hirschfeld L., Hirschfeld H. Serological differences between the blood of different // Lancet. 1919. N 2.
Landsteiner K. Uber Agglutinationserscheinungen normalen menschlichen Blutes // Wien. Klin. Zschr. 1901. N 14.
Modrzewska K. Wrazliwosc ludnosci polskiej na fenyltiokarbamid // Przegla,d antropologiczny. 1958. T. 24, N 2.
Mourant A.E. The distribution of the human blood groups. Oxford, 1954.
Nei M. Molecular population genetics and evolution. Amsterdam, 1975.
120 • ЛІТАРАТУРА
Net М. The theory of genetic distance and evolution of human races // Jap. J. Human Genet. 1978. Vol. 23. P. 341369.
Race R., Taylor G.L., Fisher RA. Mutation and the Rhesus reaction // Nature. 1944. Vol. 153, N 3873.
Race R., Sanger R. Blood groups in man. Philadelphia, 1962.
Sernino O., Passarino G., Oefner P.J. et al. The genetic legacy of paleolithic Homo sapiens sapiens in extant Europeans: A Y chromosome perspective // Science. 2000. Vol. 290, N 5494.
TishkoffS.A., GoldmanA., Calafell F. etal. A global haplotype analysis of the myotonic dystrophy locus: implications for the evolution of modern humans and for the origin of myotonic dystrophy mutations //Amer. J. Human Genetics. 1998. Vol. 62.
Wiener A. //Amer. J. Human Genetics. 1952. Vol. 4, N 3 (цыт. паводле: Бойд У., 1969, с. 226273).
СЛОЎНІК
СПЕЦЫЯЛЬНЫХ ТЭРМІНАЎ*
Алелі розныя формы аднаго гена, размешчаныя ў аднолькавых локусах гомалагічных храмасом; вызначаюць варыянты развіцця адной і той жа прыкметы.
Антрапагенатып спадчынная канстытуцыя арганізма чалавека, сукупнасць усіх яго генаў, лакалізаваныху храмасомах.
Антыгены чужародныя арганічныя рэчывы, якія пры паступленні ў арганізм чалавека выклікаюць спецыфічную імунную рэакцыю утварэнне антыцелаў, або імунаглабулінаў.
Антыцелы бялкі крывяной сыроваткі (імунаглабуліны), якія блакуюць дзеянне чужародных рэчываў, што трапілі ў арганізм.
Аўтасомы усе храмасомы ў клетках чалавека, акрамя полавых храмасом.
Брахіцэфалы кароткагаловыя; людзі, у якіх стасунак шырыні галавы да яе даўжыні большы за 0,80.
Брутакаэфіцыент прыблізны каэфіцыент, які патрабуе удакладнення.
Вектары дывергенцыі прасторавыя кірункі разыходжання (“разгалінавання”) арэала папуляцыйнага генафонду, якія адлюстроўваюць даўнейшыя міграцыйныя працэсы.
Галоўная кампанента абагульнены паказчык статыстычнай розніцы папуляцыйнай зменлівасці ў картаграфічным выглядзе.
Гамеастаз дынамічная стабільнасць якасных і колькасных характарыстык папуляцыі.
Гаплатып тэрмін, які выкарыстоўваецца для азначэння спецыфічнай камбінацыі алеляў, што знаходзяцца на адной з храмасом дадзенага дыплоіднага арганізма.
Гаптаглабін складаны бялок крывяной сыроваткі, які ўтварае стабільны комплекс з гемаглабінам, перадухіляючы вывядзенне жалезаз арганізма.
Гематалогія раздзел медыцыны, які вывучае склад і ўласцівасці крыві, атаксама яе хваробы.
Генатып спадчынная аснова арганізма, сукупнасць усіх яго генаў, лакалізаваныху храмасомах; кантралюе развіццё прыкметарганізма—ягоны фенатып.
КНІГІ ОНЛАЙН
