Новы Запавет - Кніга прыповесьцяў
Выдавец: Пазітыў-цэнтр
Памер: 451с.
Мінск 1991
4. А ўсё гэтае сталася, каб споўнілася сказанае праз пра-рока, які кажа:
5. «Скажыце дачцэ Сыёну: “Вось, Валадар твой ідзе да цябе ціхі, які сядзіць на асьлі-цы і асьляняці, сыне пад’ярэм-най”».
6. Пайшоўшы, вучні зрабілі так, як загадаў ім Ісус.
7. Прывялі асьліцу і асьляня і ўсклалі на іх адзеньне сваё, і Ён сеў на іх.
8. А шматлікі натоўп пась-цілаў на дарозе адзеньне сваё, а іншыя рэзалі галіны з дрэ-ваў і пасьцілалі на дарозе.
9. А натоўпы, што напера-дзе і за Ім ішлі, крычалі, ка-жучы: «Гасанна Сыну Давіда! Дабраслаўлёны Той, Хто ідзе ў імя Госпада! Гасанна на вышынях!»
10 .1 як увайшоў Ён у Еруса-лім, узварухнуўся ўвесь горад, кажучы: «Хто гэта?»
11. А натоўпы казалі: «Гэта Ісус, прарок з Назарэту Галілейскага».
12. 1 ўвайшоў Ісус у сьвяты-ню Божую, і выгнаў усіх, што продалі і куплялі ў сьвятыні, і сталы мяняльнікаў і лаўкі прадаўцоў галубоў перавяр-НУЎ-
50
ЭВАНГЕЛЬЛЕ ПАВОДЛЕ МАЦЬВЕЯ
Разьдзед 21
13. I кажа ім: «Напісана: “Дом Мой домам малітвы бу-дзе названы”. А вы зрабілі яго пячорай разбойнікаў».
14. 1 падыйшлі даЯгоўсьвя-тыні сьляпыя і кульгавыя, і Ён аздаравіў іх.
15. А першасьвятары і кніж-нікі, убачыўшы цуды, якія Ён учыніў, і дзяцей, якія крычалі ў сьвятыні і казалі: «Гасанна Сыну Давіда!»,— абурыліся
16. і сказалі Яму: «Ці чуеш, што яны кажуць?» А Ісус кажа ім: «Так! Ці вы ніколі не чыталі: “3 вуснаў немаўлятаў і тых, што пры грудзях, Ты ўчы-ніў хвалу?”»
17. I, пакінуўшы іх, выйшаў з гораду да Бэтаніі, і правёў там ноч.
18. А раніцою, вяртаючыся ў горад, адчуў голад.
19. I, убачыўшы пры да-розе адно дрэва фігавае, па-дыйшоў да яго, і нічога не знайшоў на ім, акрамя адной лістоты, і кажа да яго: «Няхай больш ня будзе з цябе плоду да веку». I адразу ж засохла дрэва фігавае.
20. I, убачыўшы гэта, вучні зьдзівіліся, кажучы: «Як гэта адразу ж засохла дрэва фіга-вае?»
21. А Ісус, адказваючы, ска-заў ім: «Сапраўды кажу вам: калі вы будзеце мець веру і ня
21:13 k 56:7;
Яр 7:11 21:16
Пс8:3
21:18
Мк 11:12-14,20-24 21:21
Мц 17:20;
1 Кар 13:2
21:23
Мк 11:27-
33;
Лк 20:1-8
будзеце сумнявацца, ня толь-кі зробіце тое, што з дрэвам фігавым, але калі і гары гэтай скажаце: “Будзь узятая і кіну-тая ў мора”,— станецца.
22. I ўсё, што будзеце пра-сіць у малітве з вераю, атры-маеце».
23. I калі прыйшоў Ён у сьвятыню, падыйшлі да Яго, калі Ён вучыў, першасьвя-тары і старшыні народу, ка-жучы: «Якою ўладаю Ты гэта робіш? I хто Табе даў гэтую ўладу?»
24. А Ісус, адказваючы, ска-заў ім: «Спытаюся і Я ў вас адно слова; калі на гэта ска-жаце Мне, і Я вам скажу, якою ўладаю раблю гэта.
25. Хрышчэньне Яна адкуль было: з неба ці ад людзей?» Яны ж разважалі між сабою, кажучы: «Калі скажам: “3 неба”,— Ён скажа нам: “Чаму ж вы не паверылі яму?”
26. А калі скажам: “Ад лю-дзей”— баімся натоўпу, бо ўсе маюць Яна за прарока».
27. I, адказваючы, сказалі Ісусу: «Ня ведаем». I Ён ска-заў ім: «I Я вам не скажу, якою ўладаю гэтае раблю.
28. А як вы думаеце: чала-век меў двух дзяцей, і ён, па-дыйшоўшы да першага, ска-заў: “Дзіцятка, ідзі сёньня пра-цаваць у вінаграднік мой”.
51
Разьдзел 21
ЭВАНГЕЛЬЛЕ ПАВОДЛЕ МАЦЬВЕЯ
29. Той жа, адказваючы, ска-заў: “He хачу”, а пасьля, пака-яўшыся, пайшоў.
30. I, падыйшоўшы да дру-гога, ён сказаў тое самае. Той, адказваючы, сказаў: “Іду, пане”, і не пайшоў.
31. Каторы з двух выканаў волю бацькі?» Кажуць Яму: «Першы». Кажа ім Ісус: «Са-праўды кажу вам, што мытнікі і распусьніцы ідуць наперадзе вас у Валадарства Божае.
32. Бо прыйшоў да вас Ян шляхам праведнасьці, і вы не паверылі яму, а мытнікі і рас-пусьніцы паверылі яму; вы ж, бачачы гэтае, не пакаяліся пасьля, каб паверыць яму.
33. Паслухайце другую прыповесьць: быў нейкі ча-лавек, гаспадар дому, які па-садзіў вінаграднік, і абгара-дзіў яго плотам, і выкапаў у ім тоўчню, і пабудаваў вежу, і здаў яго вінаградарам, і вы-ехаў.
34. Калі ж наблізіўся час пладоў, ён паслаў слугаў сваіх да вінаградараў узяць плады свае.
35. I схапілі вінаградары слугаў ягоных, аднаго зьбілі, другога забілі, а іншага ўкаме-навалі.
36. Зноў паслаў ён іншых слугаў, больш, чым раней; і з імі зрабілі тое самае.
21:42
Пс 118(117)
:22-23
21:32
Лк 7:29-30
21:33
Іс 5:1-2;
Мк 12:1-
12;
Лк 20:9-19
37. Нарэшце паслаў да іх сына свайго, кажучы: “Паса-ромеюцца сына майго”.
38. А вінаградары, убачыўшы сына, сказалі адзін аднаму: ‘Тэта спадкаемца! Хадзем, заб’ем яго і атрымаем спадчы-ну ягоную”.
39.1, схапіўшы яго, выгналі вон з вінаградніку і забілі.
40. Калі ж прыйдзе гаспадар вінаградніку, што зробіць ён з гэтымі вінаградарамі?»
41. Кажуць Яму: «Ліхадзе-яў гэтых жорстка выгубіць, а вінаграднік здасьць іншым вінаградарам, якія будуць аддаваць яму плады ў свой час».
42. Кажа ім Ісус: «Няўжо вы ніколі не чыталі ў Пісань-ні: “Камёнь, які адкінулі бу-даўнікі, стаўся галавою вугла. Ад Госпада гэта сталася, і дзіў-на ў вачах нашых”.
43. Дзеля гэтага кажу вам, што будзе забранае ў вас Ва-ладарства Божае і дадзена бу-дзе народу, які ўчыняе плады ягоныя.
44. I той, хто ўпадзе на гэты камёнь, разаб’ецца; а на каго ён упадзе, таго разду-шыць».
45 .1, пачуўшы прыповесьці Ягоныя, першасьвятары і фа-рысэі зразумелі, што Ён гаво-рыць пра іх.
52
ЭВАНГЕЛЬЛЕ ПАВОДЛЕ МАЦЬВЕЯ
Разьдзел 22
46. I, шукаючы ўзяць Яго, д^₄₁5-збаяліся натоўпаў, таму што 24 яны мелі Яго за прарока.
Разьдзел 22
Іадказваючы, Ісус зноў )гаварыў з імі ў прыповесь-цях, кажучы:
2. «Валадарства Нябеснае падобнае да чалавека валада-ра, які справіў вясельле для сына свайго.
3. I ён паслаў слугаў сваіх клікаць пакліканых на вясель-ле; і тыя не хацелі прыйсьці.
4. Зноў паслаў ён іншых слугаў, кажучы: “Скажыце пакліканым: Вось, я падрых-таваў бяседу маю, валы маё і, што ўкормлена, зарэзаны, і ўсё падрыхтавана. Прыходзь-це на вясельле”.
5. А яны, ня дбаючы на тое, пайшлі, хто на поле сваё, а хто да свайго гандлю.
6. А іншыя, узяўшы слугаў ягоных, зьняважылі іх і забілі.
7. Пачуўшы пра гэтае, ва-ладар загневаўся і, паслаўшы жаўнераў сваіх, выгубіў за-бойцаў тых, і горад іхні спаліў.
8. Тады кажа ён слугам сваім: “Сапраўды, вясельле падрыхтаванае, але пакліка-ныя не былі вартыя.
9. Дык пайдзіце на ростані дарог, і ўсіх, каго знойдзеце, клічце на вясельле”.
22:13
Мц 8:12;
25:30;
Лк 13:28
22:15
Мк 12:13-17;
Лк 20:20-
26
10. I слугі тыя, выйшаўшы на дарогі, сабралі ўсіх, каго толькі знайшлі, злых і добрых; і на вясельлі было поўна гась-цей.
11. Увайшоўшы ж пабачыць тых, што ўзьлягалі, валадар убачыў там чалавека, не апра-нутага ў вясельнае адзеньне,
12. і кажа яму: “Дружа, як ты ўвайшоў сюды, ня маючы вясельнага адзеньня?” Той жа маўчаў.
13. Тады сказаў валадар слугам: “Зьвязаўшы яму рукі і ногі, вазьміце яго і ўкіньце ў цемру вонкавую; там будзе плач і скрыгат зубоў.
14. Бо шмат пакліканых, але мала выбраных”».
15. Тады, пайшоўшы, фа-рысэі зрабілі нараду, як зла-віць Яго ў словах.
16 .1 пасылаюць да Яго вуч-няў сваіх з ірадыянамі, ка-жучы: «Настаўнік! Мы ведаем, што Ты праўдзівы і пра шлях Божы паводле праўды наву-чаеш, і не дагаджаеш нікому, бо не глядзіш на аблічча лю-дзей.
17. Дык скажы нам, як Ты думаеш, ці належыцца даваць даніну цэзару, ці не?»
18. А Ісус, разумеючы зла-сьлівасьць іхнюю, сказаў: «Чаму спакушаеце Мяне, кры-вадушнікі?
53
Разьдзел 22
ЭВАНГЕЛЬЛЕ ПАВОДЛЕ МАЦЬВЕЯ
19. Пакажыце Мне манэту для даніны». Яны ж прынесьлі Яму дынар.
20 .1 кажа ім: «Чый гэта воб-раз і надпіс?»
21. Кажуць Яму: «Цэзара». Тады кажа ім: «Дык аддавайце тое, што цэзара, цэзару, а што Божае, — Богу».
22. I, пачуўшы гэта, яны зьдзівіліся, і, пакінуўшы Яго, адыйшлі.
23. У той дзень падыйшлі да Яго садукеі, якія кажуць, што няма ўваскрасеньня, і спы-таліся ў Яго:
24. «Настаўнік, Майсей ска-заў: “Калі хто памрэ, ня маю-чы дзяцей, брат ягоны няхай возьме жонку ягоную і адно-віць насеньне брату свайму”.
25. Было ж у нас сем братоў, і першы, ажаніўшыся, памёр і, ня маючы насеньня, пакінуў жонку сваю брату свайму.
26. Таксама і другі, і трэці, аж да сёмага.
27. Пасьля ўсіх памерла і жонка.
28. Дык пры ўваскрасень-ні якога з сямі будзе яна жон-каю? Бо ўсе мелі яе».
29. Адказваючы, Ісус сказаў ім: «Вы памыляецеся, ня веда-ючы ані Пісаньня, ані моцы Божае.
30. Бо пры ўваскрасень-ні ані жэняцца, ані замуж
22:23
Мк 12:18-27;
Лк 20:27-39;
Дз 23:8 22:24
Друг25:5
22:32
Вых 3:6 22:35
Мк 12:28-34;
Лк 10:25-28 22:37
Другб:5 22:39
Ляв 19:18 22:41
Мк 12:35-37;
Лк 20:41-
44
выходзяць, але будуць як анёлы Божыя ў небе.
31. А наконт уваскрасеньня мёртвых, ці не чыталі вы ска-занага вам Богам, Які кажа:
32. “Я — Бог Абрагама, і Бог Ісаака, і Бог Якуба!” Бог ня ёсьць Бог мёртвых, але жы-вых».
33 .1, пачуўшы, натоўпы дзі-віліся з навукі Ягонай.
34. А фарысэі, пачуўшы, што Ён прымусіў змоўкнуць садукеяў, сабраліся супраць Яго.
35. 1 спытаўся адзін з іх, за-коньнік, спакушаючы Яго і кажучы:
36. «Настаўнік, якое най-большае прыказаньне ў Зако-не?»
37. А Ісус сказаўяму: «“Любі Госпада, Бога твайго, усім сэр-цам тваім, і ўсёю душою тва-ёю, і ўсім разуменьнем тваім”.
38. Гэта ёсьць першае і най-большае прыказаньне.
39. Другое ж падобнае да яго: “Любі бліжняга свайго, як самога сябе”.
40. На гэтых двух прыка-заньнях трымаецца ўвесь За-кон і Прарокі».
41. А ў фарысэяў, якія са-браліся, Ісус спытаўся,
42. кажучы: «Што вы думае-це пра Хрыста? Чый Ён Сын?» Кажуць Яму: «Давіда».
54
ЭВАНГЕЛЬЛЕ ПАВОДЛЕ МАЦЬВЕЯ
Разьдзел 23
43. Кажа ім: «Як жа Давід у Духу называе Яго Госпадам, кажучы:
44. “Сказаў Госпад Госпаду майму: Сядзь праваруч Мяне, пакуль пакладу ворагаў Тваіх як падножжа ног Тваіх”.
45. Дык калі Давід называе Яго Госпадам, як жа Ён — сын ягоны?»
46. I ніхто ня змог адка-заць Яму ані слова; і з таго дня ніхто ўжо не адважваўся пы-тацца ў Яго.