Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Вялікі колас сэнс высокі (А. Лойка. Вялікі колас...).
78
Вясна, як і хвароба, пачынаецца з прадчування (А. Кудравец. Успамін пра шэршня).
Гасяць, чуў я, пажары лясныя / Сустрэчным агнём... (А. Куляшоў. Грозная пушча).
Гром для вёскі сына-/Лепшамузыка на свеце... (Я. Ко-лас. Веснавыя хмаркі).
Дай бог арла варонай не назваць, / Варону жа арлом -нічога (М. Багдановіч. Варона і чыж).
Дзяцел так даваў дразда, што аж даў дуба (У. Ліп-скі. Дай, божа, дзецям долю).
Для еоўка выць ці не выць тое, што «быць ці не быць» (А. Вярцінскі. Вызначым першую тэзу).
Для нас прыроды болей мілай, / Чым беларус-кая, няма: /Янл жусіх нас надзяліла / Душой такою, як сама! (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
Для нас / стварыла нас прырода, / Каб цераз нас / Спазнаць сябе (У. Някляеў. Маланка).
Добры з ваўка музыка, / Ды не скакаць пад еыццё (М. Танк. Добры з ваўка музыка...).
Дык нашто ж уваскрасаюць травы/ Там, дзе лугу быць і немагчыма? (Н. Мацяш. Што ёсць сэнс? Няўжо адзіна справа...).
Ды не апынішся ты ў становішчы сабакі, які ся-дзіць на плоце! (Я. Колас. У палескай глушы).
Дыплом я заслужыў, здаецца ж, галавою (К. Кра-піва. Дыпламаваны баран).
79
Жыта, жыта, вечны скарб, / Спажытак чалавечых цела і душы (Н. Мацяш. Тры каласкі любові і смутку). Забілі зайца, не забілі, / Але ж, брат, гуку нарабілі (Я. Колас. Новая зямля).
Забыты той, хто першы дубчык ссек, / Пракляты, хто апошні секчы будзе!.. (А. Лойка. Мялеюць рэкі)
Закон адвечны і мудры: / калі сустрэнуць вясну, / жанчыны скінуць футры, / дрэвы накінуць ліству. / Бу-дуць, па тым законе, / жанчыны нас хваляваць, / a дрэвы супакойваць, / думкі навяваць (А. Вярцінскі. Вясновы закон).
Закон прыроды: /хто бліжэй да неба, / Таму абавяз-кова халадней (У. Скарынкін. Ветах у зеніце).
Заўжды існуе недзе гай расцвілы /1 светлякі ў зрасе-лай мураве (Н. Мацяш. Вечназялёнаю галінай -спробы...).
3 вёскі пачынаецца горад. / Ці помніць пра гэта ён? (А. Вярцінскі. Прадмесце).
Зламаны колас на сцябліне /якжуравель на папя-лішчы (М. Арочка. Колас на іржышчы).
Зорка гэта свечка / у Храме сусвету, / запаленая самім Богам (В. Шніп. Зорка).
Зоркі-месяц не пажары... / Нл няпраўду няма пары! (В. Аколава. На рацэ Прыманцы...).
Iавечка, хоць дурная, / А ваўка пазнае! (Ф. Багушэвіч. Воўк і авечка).
80
I ніхто няхай не забывае, што ён частка вялікай прыроды (Я. Колас. Вадаспад).
Іржа заўжды для шчасця боязь, / Яна й жалезу для згрызот (А. Астрэйка. Калі дакучлівая дробязь...).
I такзмяркаецца, /што хочацца святлець... (У Ма-рук. Прыгнуўся хвойнік...).
Іяк не шанаваць / Прыроды годнасць, /Калі бяскон-ца / Ёйу вечнасць плыць, /Кабпраз смяротнасць /Зве-даць несмяротнасць, /Іў несмяротнасці / Смяротнай быць (А. Грачанікаў. Каля дарогі шапаціць таполя...). Калі ёсць у сэрцы любоў да ўсяго жывога вось пача-так шчасця (Г. Марчук. Голас і слова).
Калі плачуць сокалы то і громмаўчыць (В. Акола-ва. Нарацэ Прыманцы...)-
Кллі пойдзе дождж, то верабей і сам знойдзе сабе ка-валачак страхі (К. Чорны. Бацькаўшчына).
Карціна толькі адно імгненне, а прырода гэта ж няспынныpyx (А. Чарнышэвіч. Світанне).
УІес гэта святарнае мейсца, / для душаў аблудных меса (А. Сыс. Пан Лес).
Лес гэта храм (А. Сыс. Пан Лес).
Лес заўсёды расце для таго, кабяго сеч. Угэтым веч-нае абнаўленне (К. Чорны. Сястра).
Лес не сякуць языкамі (К. Крапіва. Аясная казка).
Лес рэдка калі маўчыць. Прывычнае вуха ловіць у ім глласы, але ніхто яшчэ не сцяміў тайны яго мовы (Я. Ко-лас. Зімні вечар).
81
Лес шумеў і будзе шумець (Я. Брыль. На Быстранцы). Любіць Радзіму да скону, / так, / Яклюбяць расліны -сонца (Л. Рублеўская. Настаўнік).
М[цога цікавага пачуе той, хто ўмее чытаць кнігу бо-жай прыроды, божага свету, хто цяміць і разбірае іх мову (Я. Колас. Каля возера ўночы).
Мора, / кабхацеў, /дык не сурочыш /Развітальным пошапкам сваім (С. Законнікаў. Мора, каб хацеў, дык не сурочыш...).
Мыўжо не просім міласціў прыроды, / Прырода мо-ліць літасціу нас (С. Грахоўскі. Літасць).
Мы ўсе, мы ўсе прыроды дзеці, / У нейкім сэнсе -цыганы (А. Грачанікаў. Бясконцыя рэйкі).
На дымным ядзерным крыжы /Прырода курчыцца па-кутна (Г. Бураўкін. Хоць ты ў Антарктыку бяжы).
На зло ліхім прыгодам / Крыніцы свежыя цякуць (Я. Колас. Новая зямля).
Нам у вольных дрэваў павучыцца, / Як за родную зямлю трымацца... (Р. Барадулін. Досыць!).
На справе сук апошні гнецца, / Дзе два пачэплены гаршкі (Я. Колас. Рыбакова хата).
He дапаможа і дожджраскошны — / Скошанай тра-ве (I. Багдановіч. Я не хачу, каб ты мяне трывожыў).
He Марс да нас а мы, сябры, цяпер бліжэй да Мар-са (А. Вялюгін. Вялікае процістаянне).
82
He на moe свеціць сонца цені кабцяніці (В. Акола-ва. Восень жоўтая да ніткі тчэ вякі на грудзе).
He прагнучы ўзнагароды, / Штогод /у людскўю кроў / Упарта пампуе прырода / Сілу, / веру, /любоў (С. За-коннікаў. He прагнучы ўзнагароды...).
He роўны дрэвы ў баравінах, /1 ў лузе розная трава (Я. Колас. Рыбакова хата).
Неўсё, што расце, для яды, іўсё, шторасце, расце не абною ядсю (А. Разанаў. Дзічка).
He ўсім аднолькава / I сонца свеціць, / Ды ўсіх, не супыняючы хады, / Прырода падсілкуе і прывеціць, / I забярэ з сабою назаўжды (А. Грачанікаў. Каля дарогі шапаціць таполя...).
Неўсяму прапасці / Чаму з возаўпасці (М. Ароч-ка. Бацькаўшчына).
Ніколі не выспее яблык дачасна (Р. Баравікова. Зачэпіцца сонца за снежную горку...).
Нічога чорнага ў прыродзе не бывае (А. Астрэйка. Нічога чорнага ў прыродзе не бывае).
Hi штормы, / ні смерчы да дна /Heўздыбяць / глы-бокаемора (У. Скарынкін. Глыбінка).
Няхай дзьме добры вецер /1 дзьме на наш касцёр (Я. Колас. Адстану я, і час разлукі...).
Паводка ачыійчае лік зямлі (У. Някляеў. Майстры вясны).
Пакідайце і буслу, і чайцы / болый вады і неба на душу (П. Панчанка. He люблю я слова «покорнтель»...).
83
Пакуль ты у лістве, /1 ты — /янл, ліства (Н. Ма-цяш. Трапечаш між людзьмі...).
Пакуль яшчэ не лблрвлўся шлях, / Шуклю / у трывозе і слмоце / Я жлўрлнкл /ў лтручлных пллях / I чаплю / на лсушлным бллоце (У Скарынкін. Яшчэ на свеце многа дзівакоў!..).
ПлнЛеснедазволіцьмець/плчуццяў, што шкодзяць Лесу (А. Сыс. Пан Лес).
Правінцыя!/Люблю твле кантрасты! (У. Някляеў. Тураў).
Працлвітле ствлрэнне мурлшкл. Многа чаму ёсць нлвучыццлў яе гультлю (Я. Колас. Мурашкі).
Прыродл мле нейкле свлё свядомле жыццё (Я. Колас. У палескай глушы).
Прыродл нлйціклвейшля кніга, якая рлзгорнута перад вачамі кожнлга з нлс. Чытлць гэту кнігу, умець лдглдлць яе мілагучныя нлпісы хіба ж гэта не ёсць шчлсце? (Я. Колас. На прасторах жыцця).
Прыродл не лдкрывлеццл члллвечаму розуму... Янл яго толькі злмлньвле (С. Алексіевіч. Зачараваныя смерцю).
Прыслк влрухні /аплліць жлр (С. Законнікаў. Ур-баны).
Прыстлў плбел дл гнілых сцен, / Як да стлрой бл-булі пудрл (Я. Колас. Рыбакова хата).
Рлз ёсць нлчное неблўзорлх / To, знлчыць, ёсць ізлрл-плд... (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
84
Разумных бараноў наогул жа нямнога (К. Крапіва. Дыпламаваны баран).
Рэкі не вяртаюцца, / Медзякі старыя не блішчаць (П. Панчанка. Рэкі не вяртаюцца...).
Саперніцтва з прыродай непазбежнасць, / Як не-пазбежнасць -розуму прыродзе (В. Зуёнак. Сяліба).
Святла баяцца цёмныя кратьі. / Арлы да сонца ве-даюць дарогу (Р. Барадулін. Кат ці ахвяра).
Сонечныя лапіны не зацямняюць сонца. Аапіны ёсць. А сонца свеціць (К. Чорны. Сястра).
Сонца іродная глеба / Шчодрасці прыклад для нас! (С. Законнікау. Ад чалавека да краскі...).
Сонцл і тое мае / Святло і цень, /1ў сонца самога бывае / Ноч і дзень (А. Бачыла. Пакінеш курыць фі-міям...).
Сонца ўдзячныя вочы не слепіць (Е. Лось. Крэпасці Грузіі).
Спавядацца бяжым да прыроды, / Ачышчацца бяжым ад маны (А. Пісьмянкоў. Спавядацца бяжым да прыроды...).
Сутокі неба ізямлі... (Я. Колас. У палескай глушы). Таварыш воўк авечцы не таварыш (Н. Гілевіч. «Па-ланэз» Агінскага).
Такі закон прыроды, лмці, / У ім ёсць сэнсу глыбіня: / Ранеіі, чым першы смех дзіцяці, / Ты доўга чуеш плач штодня (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
85
Травой траву ніколі не стрымаеш, /Iветрам вет-ру, мусіць, не спыніць,/Іпольмя не спалішу агні... (Я. Сі-пакоў. Травой траву ніколі нс стрымаеш...).
Ты не тужы мінецца восень, / Імжа рассеецца, як дым (Я. Колас. He тужы).
У балоце сонца не загразне, / Бо яно жыццёвы акіян (А. Астрэйка. На балоце паляць чэрці лазню...).
Увосень астры даражэй, / Чым сонечнай вясною ружы (Н. Тарас. Нашто напамінаеш мне...).
У вяршыні маленькіх і ніцых дрэў / Маланка ніколі не бё (У Караткевіч. На Беларусі Бог жыве).
Ужыта з небыццём няма агулу (С. Законнікаў. Веч-ная радня).
Уіаснаю нагою не згінай / Галіну тую, што цябе трымае (П. Макаль. Сяўба).
Улюдзей іў прыроды патрэба адна: / нараджацца, расці, расцвітаць без патолі, /покуль вясна (Л. Геніюш. Розна бывае ў жыцці і ў ролі).
У прыродзе і людзей / часцей кусае дробненькая cotu-ка/ камарык, блошка, / клопік, /мушка, /мошка, / а буйныя драпежнікірадзей (А. Вярцінскі. Камары).
Уптушж заўсёды застаецца / недаспяванае, /Удрэў-/ недашумленае, / У чалавека / недагаворанае (А. Лойка. У птушак заўсёды застаецца недаспяванае...).
Усё памерана ў прыродзе. / Аблокі ўнуку./Дзеду -яма. / Прыроду не расчуліць лямант (Д. Бічэль-Загне-тава. Паслухай).
86
Усім патрэбна сонейка, каб выжыць (Н. Мацяш. Бабіна лета ў Белаазёрску).
Усіх жа вятроў не глынеш, / Вятрам няма мер, няма меж (А. Бялевіч. Смерць Маланні).
У цэнтры мы, уладары, / вакол прырода, як ім-перыя, / ляжыць, нрынёсшы нам дары (А. Вярцінскі. Начны бсраг).
JCmo йдзе не мінае, бярозу ламае, -/ Ніякага жалю нялюбасць не знае (В. Аколава. Случарыны),
Хто падказаў дрэву, усяліў яму думку, што яно па-вінна нарадзіць свой плод, свой працяг? (Я. Сіпакоў. Як птушкі ў лёце).
Ц^емра — найболыйае адасабленне: у ёй нічога няма. / Святло найбольшаеўвасабленне: у ім ёсцьусё (А. Раза-наў. Адлюстраванні).
Чаму вы, хвалі, хоць імкнеце ўдаль, / Аднак усюды -берагоў палонныя? (Н. Мацяш. Ля возера).
Члму ж павінна гэта зорка / Свяціць яму? Чаму не мне? (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
Чыжу не быць арлом крылатым! (А. Звонак. Без ружовых акуляраў).
Шчупак жа, ледзь адчуў свабоду, / Накінуўся на дроб-ную пароду (А. Вольскі. Шчупаковы заступнікі).
КНІГІ ОНЛАЙН
