Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Члллвек жывеў звязку з усім і толькі тлму зусімне плмірле (Л. Галубовіч. Зацемкі з левай кішэні).
Члллвек злўжды мле плтрэбуў суцяшэнні (В. Быкаў. Кар’ер).
Члллвек злўсёды бог. Але тлды, кллі ён плдооны толькі на слмогл сябе (Я. Скрыган. Дзядзька Цішка).
Члллвекі як ліхтлры -/У кожнлгл / Свечкл душы ўнутры (Р. Барадулін. Ксты).
Члллвек мле найвялікшую здольнлсць смяяццл з слмогл сябе (Я. Скрыган. Смага).
Члллвек, млўляў, дзеля тлго і прыходзіць нл свет, клбжыць, лжыць знлчыць прлцлй свлёйрлбіць добрле (А. Марціновіч. Цень крумкачовага крыла).
51
Чаллвек моцнлй волі... Члллвек, які можл плмерці, калізлхочл, іякі не плмрэ, як бы дл гэтлгл ні прымушл-лі лбстлвіны (Г. Марчук. Голас і слова).
Члллвек не знікае тлк, / Бы ў кіійэні вякоў пятак (Р. Барадулін. Вечалле).
Члллвек не толькі часовы, але і плзлчаслвы, і з гэтлй плзлчлслвлсцю, як сл свлёй жлбрлцклй перспектывлй, сустрлкаецца не толькі ў клнцы свайго шляху, але і ў кожным яго пункце, кллі адвлжвлецца паглядзець нлд слбой, кллі ўскрыльвле духлм (А. Разанаў. Сёе-тое пра карані і пра ісціну).
Чллавек плвінен умець не толькі стрымлівлць свае плчуцці. Ён павінен умець і лбурлццл, прлтэстлваць, кллі гэтл трэбл (I. Шамякін. У добры час).
Члллвек плмірле, кллі стрлчвле здольнлсць / Здзіўляц-ца ізлхлпляцца/Жыццём (М. Танк. Дрэвы паміраюць).
Члллвек сплклйнейшы і шчлслівейшы, кллі ён кіру-ецца хлрактлрыстыклмі жыцця, л не яго флктлмі (Г. Марчук. Голас і слова).
Члллвек спрлбуе сябе / лд плчлтку дзён дл клнца. / Чллавек спрлбуе сябе /і сумненням няма канцл! (Е. Лось. Чалавек спрабуе сябе...).
Чіылвек сусвету цлр (А. Бялевіч. Чалавек сусвету цар).
Члллвек тлму і члллвек, / Што Учорл ў ім жыве злўсёды (К. Цвірка. Зноў — сівец, і хвойка, і дымок...),
Чаллвек — трэска нл еяршыні хвллі, і хвлля круціць гэтую трэску тлк, як злхочл (В. Іпатава. За морам Хвалынскім).
52
Чалавеку дадзена неўсё ведаць, але вельмі шмат па-мятлць (Г. Марчук. Голас і слова).
Чалавек усё ж павінен / Баяцца нечлга ў жыцці (Н. Гі-левіч. Родныя дзеці).
Чалавекуўсёўрадасць, а кабён асэнсаваў цану гэтай радасці, часам засылаецца ігора (Г. Марчук. Голас і сло-ва. Афарызмы).
Чалавеку цяжка перарабіцца лдразу. Можна думаць і гаварыць іначай, а сам чалавек доўга будзеранейшым (К. Чорны. Лявон Бушмар).
Чалавеку юнацтва даюць толькіраз /Хай жа бу-дзе яно хоць шчаслівым (А. Бачыла. Шмат чаго пе-ражыць было суджана мнс...).
Чалавеку, які не зразумее сябеў цяжкім мінулым, ня-лёгка будзе іў светлай будучыні (Я. Сіпакоў. Наталенне смагі).
Чалавек, што лунае высока, /з вышыні не даказвае гарт (Е. Лось. У жыцці з яго днямі крутымі...).
Чалавецтвл, стань жаўрэшце / Чалавекам (В. Зуё-нак. Гэта памяць праз вякі...).
Чый лік / я на зямлі памножу / Гаспадароў або гасцей? (С. Законнікаў. Спрадвечны круг жыцця і смерці...).
Чым больш з людзей хто выдатнейшы, / Таго і зоркі блескяснейшы (Я. Колас. Новая зямля).
Чым болыйы начальнік, чым вышэй сядзіць, тым цяжэй яго дастаць (Б. Сачанка. Родны кут).
53
Што ні асоба свой узор, / Свая пасада і свой двор (Я. Колас. Новая зямля).
Як бы я тады глядзеў, каб я твае акуляры надзеў... (Я. Колас. Адукацыя).
Як добра, йіто ва ўсе вякі /Жывуць на свеце дзівакі (С. Грахоўскі. Дзівакі).
Які ён гога! Які дока! / Як ён сябе нясе высока! (Я. Колас. Новая зямля).
Як паглядзіш божа мілы! / Што з людзямі робіць чын! (Я. Колас. Кірыла).
Я не адзінокг, / я адпаведны (А. Разанаў. Першая паэма шляху).
Я чалавек. / Я не ў гасцях. / Я дома. / Пакуль жыву — не ведаю мяжы (Л. Галубовіч. За трыццаць мне. Жыццё маё ўставала...).
Яшчз графой: разумны або дурань? /Хацелася бан-кету надтачыць... (С. Законнікаў. Народны выраз).
«НЯПРОСТАЯ, ЯК СВЕТ, ЛЮДСКАЯ ГОДНАСЦЬ»
Гонар, годнасць чалавека, народа;
павага, пашана
-А буду прысутным! / памру, ды не вымру (С. Па-нізнік. Прысутны знак).
54
А буслы белы гонлр млюць... (Э. Акулін. А буслы белы гонар маюць...).
Адны жлбрлкі могуць праз усё жыццё толькі браць (М. Багдановіч. Забыты шлях).
Адны сцягі нідзе не пллчуць, / Хоць і схіляюццл сцягі (К. Кірэенка. Сябе не стану перайначваць...).
Адольваючы моцную даўно, / Спакуслівую сэрцу ін-шлроднлсць, /Няпростая, як свет, /людская годнлсць / Па рыслчцы скллдлецца лдной (Л. Тарасюк. Цвіла рака).
Алеў святла святая тлйнл; / Разліццлў колерах усіх (Л. Тарасюк. Яшчэ пад зоркай чысціні...).
А можл, першы воўк ёсць той сабака, / Які лізнуць лдмовіўсяруку? (А. Сербантовіч. Ваўчыца).
Апынуся калі сярод чорных влрон,/ Я плмру, ды не буду na-іхняму карклць (Я. Янішчыц. Ты вучыла мяне сеяць жыта і лён...).
Арол злстлеццл лрлом /1 з лдным крылом (Р. Бара-дулін. Ксты).
Асёл, нагружлны цюклмі кніг, /Яшчэ немле годнлсці вучонлй! (А. Звонак. Асёл і конь).
А хто не плвлжае сябе, таго і другія не павлжлюць (Я. Колас. Дуб і чароціна).
Бллявлў, зухлваў, / Ды свой гонлр плхлваў (Я. Колас. Рыбакова хата).
Брлток, Ямелю незвлляй!/ Сястра, незблоцьЖлн-чыны! (Я. Янішчыц. Спрабую ўласны боль забіць...).
55
Быць людзьмі. / He толькі імі звацца (Л. Геніюш. Мне патрэбны бор стары сасновы...).
Быць пігмеем ці лепей -/ Са стромы? (М. Арочка. Камарыная алегорыя).
Быць сабою самім /1 не лёгка й не проста (М. Руд-коўскі. Яшчэ раз пра моду).
Ве^аем, жывём занадта мала, / Каб напрыканцы не шкадавлць, / Што неўсё, чым доля нас вітала, / 3 год-насцю мы ўмелі адвітаць (Н. Мацяш. Ведаем, жывём занадта мала...).
Вянкоў мы славы не насілі (Я. Купала. Наша мі-нуўшчына).
Глршчок агорнуты пашанай, / Хоць ён фаміліі гліня-най (Я. Колас. Новая зямля).
Глядзіце зверху ўніз на травы / Ці на влду, / He на людзей (П. Панчанка. Глядзіце...).
Гонар як горан: ён асвятляе і грэе чалавека і дапл-магае яліу захаваць яго сапраўднае аблічча, яго чала-вечы ранг... але тады, калі чалавек, як Богу, дазваляе гонару ўгрунтавацца ў нораў і розум і, як Бога, слуха-ецца яго, гонар «ігрле» на чалавеку і «прайграе» яго (А. Разанаў. Гонар).
Дараваць не для кожнага гонлр... (В. Аколава. Ува-скрэслы агонь).
/Ірэннаму не пакарыцца. /Добрае не празяваць. / 3 дробнай хлуснёй немірыццл, /3 буйнай хлуснёй ваяваць (П. Панчанка. Мала сказаць ненавіджу...).
56
Дрэнна, непрыемна і крыўдна хваліцца тым, што над табою злітаваліся, цябе пашкадавалі (Я. Брыль. Свае старонкі).
Ды наш народ асілак-дуб/1 сцяг высокаўмее несці (Я. Колас. Рыбакова хата).
Ды сатварыцца з нас нашчадкаў час, / Народ не раб, не скот, не кат / ды сатварыцца (I. Багдановіч. Сымон Канарскі).
Есць подзвіг прывычны ісці... А ёсць і такі застац-ца! (Е. Лось. Я думаю, гэта няпроста...).
Звацца герояў нашчадкамі проста, /Але не так прос-та быць роўнымі ім! (К. Кірэенка. Помнік герою рэва-люцыі).
Знявага і павага / Заўсёды побач крочаць (А. Пысін. Знявага і павага...).
I гонар свой не трэба нлм благога. / Ізвычай свой па-людску жыць з людзьмі. / Дабро сваё, не трэба нам чужога. /1 будзе ўсё. Бо з працавітых мы (Л. Геніюш. Па-беларуску).
/ там, дзе сустракаюць па адзенні,/ Наіўныя, не ўбачыце мяне (Я. Янішчыц. Жыццё маё узлёты і па-дзенні).
Іў тым, кабдоляйробнай даражыць, /Не выглядаю-чы выгодаўлепшых... /Перад няўмольнасцю зямлёюлег-чы / Есць толькі права / чалавекам быць (Л. Тара-сюк. Цвіла рака).
57
Кллі пакідле клхлнля, / Нлвекі тлбе жлдлнля, / He плклжыся чэзлым, / Злцюклным і балесным, / He лпус-клйся нл дно (А. Грачанікаў. Нават ценю свайго...).
Калірлкл ты быцьракой плвіннл, / He плступлц-цл чысцінёй нідзе... (Л. Тарасюк. Цвіла рака).
Кллі ты выпіў з крывлдушніклм на брудэршлфт, ты тлкслмл крывлдушнік (Г. Марчук. Голас і слова).
Кінь сваркі і звлдкі, лдной дзеці маткі /Мы злу-члны думклй лднэй; /Пры згодзе і ллдзе ў нас доля злся-дзе, /Палічаць і нлс зл людзей (Я. Купала. За праўду). Лепей зллмлццл зусім, чым гнуццл ўсяклй сіле (Я. Ко-лас. Дуб і чароціна).
Лябедзіку, злстлнься недлсяжным, / высока шыю бе-лую нясі, / не рлспусклйся птлхам нехлямяжным / і мякклй булкі зрук ты не прлсі! (Е. Лось. Лебедзь). ^Млллсць гордызнлк (В. Аколава. Уваскрэслы агонь). Нл гонары дллёкл не зледзеш (I. Шамякін. Непаўтор-ная вясна).
Нлйслллдзей быць члллвеклм унізе, чым варонлй нл вышыні (У Ліпскі. Дай, божа, дзецям долю).
Нлм, як плчлтлк буквлра, / Святло, Аюбоў і Год-нлсць (Я. Янішчыц. Спрабую ўласны боль забіць...).
Нлцыя, /Якля плкорнл млўчыць, /Якля злбылл прл годнлсць, /Якая неўмее/Нічым длрлжыць: / Hi крлем, / Hi словлм родным, / Якля плмерці згоднл, — / Ці мле
58
правл / Нлцыяй быць?! (М. Баіплакоў. Адзінокай свеч-кай стыне).
He выкліклй /дл сябе шклдлвання, /Лепш выкліклй / на сябе лгонь!.. (К. Кірэенка. Палымянкам).
He, мы нелісце нл вятрлх (К. Цвірка. Лісце).
He хлвлйце ў млгілу мовы, / Сваіх звычляў і імя, / Крывічы мы, род глнлровы,/Інезроджлны даярма (Л. Ге-ніюш. Крывічы мы...).
Нямл гордасціза слмога сябе, ёсць горбасць за другіх, каб, гледзячы на іх, ніколі не тлміцца жыць (Я. Скры-ган. Гордасць).
Павага самае святое, / Бо людзей з нлс лепіць на зямлі (Н. Мацяш. Паэма жніва).
Нлвлгл толькі з тым гатовл знацца, / Хто ўмее плённай працлй / Дабівацца / Узлёту, дасягненняў, росту (У. Корбан. Балонка і павага).
Павагу не здабудзе / Сям’я, дзе культ валля. / Дзя-цей гадуйце, людзі, — /I ўспомніць вас Зямля (С. Закон-нікаў. I ўспомніць вас Зямля).
Наненскі стан трымала цвёрда, / Каб гонар быў і жлніху! (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
Рабом тваім быць не жадаю / і цлром тваім быць не хачу (В. Жуковіч. Ты прыгожая, маладая...).
Самы вялікі мужчынскі наш грэх / грэх супрлць жл-ночай гордлсці (А. Вярцінскі. Жаночая гордасць).
59
Свой гонар страцілі панкі /Ўзялі над імі верхжан-кі (Я. Колас. Рыбаковахата).
Славяцца людзі гуманнасцю спраў. / He сілай, a веліччу сэрца (Л. Геніюш. Славяцца людзі...).
Супраць буры плыць куды пачэсней, / Чым схіліць пакорліва калені (А. Звонак. Вечар носіць лсгкія сняжынкі...).
Сцеражыце ж годнасць чалавечую. /Якжыццё, янау нас адна (Л. Геніюш. Моцны дух наш дарагое рэчыва...).
Там, /дзе панішчаны гаспадары, /Пасуцца выслужнікі табунамі (Р. Барадулін. Там...).
Тых, хто носіць небасхілу сэрцы, / Нельга ніуджа-ліць, нізабіць (У Караткевіч. Рэчка Папараць).
Ты — чалавек. / Калі бяда паўзе, / Прад ёй ніколі не спяшай здавацца. / Адлюстраваны у тваёй слязе, / На-вінен свет не плакаць,/а смяяцца (С. Законнікаў. Хва-роба, смутак, радасны настрой...).
КНІГІ ОНЛАЙН
