Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Лк гэта многа душа прыроды і душа чалавека (Я. Сі-пакоў. Як птушкі ў лёце).
87
Як мы ўсё-ткі аблашчаны сонцам /Пры ўзыходжан-ні на касцёр (Н. Мацяш. Што пакінем).
Як ні імкнулася дрэва / ў неба, / яно ўсё роўна / не дмягае неба (А. Разанаў. Пункціры).
Як траву ні косіш, /Аянарасце! (У Карызна. Зайзд-расць).
Як цывілізацыя нішчыць прыроду, так хамы гра-мадства (У. Рубанаў. He аднойчы забіты).
«ЖЫЦЦЁ -
НЕАПААТНЫIСПАДЧЫННЫДОЎГ»
Жыццё чалавека, яго сутнасць, вартасць, незваротнасць
А беражы, як сад, як жыта, / Як першы сонечны пра-мень, /Ідзень той, што не так пражыты, / Бо ён наро-дзіць новы дзень (А. Астрэйка. А беражы, як сад, як жыта).
Абыдзіся без жабрацкай скаргі на жыццё (П. Пан-чанка. Вецер грукнуў форткай).
Ад гора ўсёў свеце няміла, /Ад шчасця час хутка мінае,/Адхмелю марнуюцца сілы, / Ад славы сяброў убывае.../Вось тут і спыніся на нечым/Угэтымжыц-ці, чалавеча! (М. Танк. Ад гора ўсё ў свеце няміла...).
Аддавайся жыццю светланосна! (Н. Мацяш. Твая ўсмешка).
88
А можа, i трэба гарэць нам дашчэнту? / А можа, і трэба жыць нам ахвярна? (А. Вярцінскі. Мая віна).
А нам стаяць, не гнуцца, як трысцё, / Бо лёс славян і лёс майго народа / Нялёгкае і гордае жыццё (У. Ка-раткевіч. Зямля дзядоў).
А ў жыцці як спатыкнуўся, / Глянеш дзверы ўсе закрыты (Я. Колас. Старая праўда).
Аўсё зіхціць крышталінкаю першаю / Той момант светлы, што неўбераглі (А. Звонак. Часцінкі).
Бачу праз перлшкоду. Аумаю праз перашкоду. Праз пе-рашкоду жыву (А. Разанаў. Зацьмснне).
Бек пражыць не поле перайсці, /А такому падлягаць іспыту: /На каменні зернем прарасці /1 зняможанаму ўстаць з нябыту (С. Гаўрусёў. Век пражыць не поле перайсці...).
Верым, што лепшая частка жыцця / Тая, якую пражыць мы збіраемся (Р. Барадулін. Верым, што леп-шая частка жыцця...).
Вечнае na-свойму сеем, /А,обрае на свой манер (Р. Тар-мола-Мірскі. Пры сякеры да пры ломе...).
Вопыт пакаленняў нічому не вучыць, слоеы сведак -бяссільныя. Кожны мае прайсці свой шлях цаной страт і набыткаў (Г. Марчук. Голас і слова. Афарызмы).
Вучышся з пагардай / На сэнс жыцця глядзець -няўцям, / Што жыць адно тады і варта, /Калірабіць дабро людзям (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
89
Вывучлй жыццё не зверху, а з сярэдзіны (Я. Брыль. На Быстранцы).
Высокі сэнс жыцця і шчлсця, / Кллі жывеій ты для людзей (А. Бялевіч. Аддам я радасць...).
Гэта мудрля тлйнл Жыцця -/Жыць лддлнл / Дл злбыцця (С. Грахоўскі. Тайна).
Длбіваццл / Узлёту, длсягненняў, росту, / А іншы ду-мле парой, /Штоўсёнл свеце дужл простл: /Пагаўкаў і герой (У Корбан. Балонка і павага).
Длеццл жыццё нлм, клбрлдлсць з лдчлем / Вучыліся мы прымірлць (Н. Мацяш. Усё паўтараецца).
Добрыя справы мэта члллвечлгл жыцця. Але як толькі добрыя спрлвы плчынлюць прлводзіццл лрглнізл-влнл, яны перлтвлрлюццлў свлю супрлцьлегллсць (В. Ка-валенка. Падвышанае неба).
Дробны клопат штодзённлгл жыцця, неціклвлгл, члстл пустогл, нікчэмнлгл, прыніжле цябе, выціскле з цябеўсё больш влртоўнле (Я. Колас. У палескай глушы).
Дробязяў наогулужыцці не бывле. Усёмле свой сэнс і свлё знлчэнне. Толькімы не злўсёды гэтл блчым, ведлем (Б. Сачанка. Сцяпан Сцяпанавіч Замошка).
Ды тыжыцця, брлт, нездллееш, /Як ты ні дурыш, ні шллееш {Я. Колас. Новая зямля).
.Жлдлннежыць... / Аюбоў і смлгл... / Што можл быць вышэй зл іх?! / Беззаплветнля лдвлгл / з’яднллл мёрт-вых іжывых (А. Разанаў. Празорца).
90
Жыві ў сягонняшнім дні, / Клб заўтрашні / Стаў тваім (Р. Барадулін. Жыві!).
Жыццё без хваляванняў і трывог / Журба і смутак апусцелай нівы (У Скарынкін. Вачэй тваіх паляны).
Жыццё віроў дыханне кругавое (К. Камейша. Круг).
Жыццёвыя дробязі нашыя пакуты. Гэта яны не баюць нам жыць. Яны, як авадні, насядаюць на нас. Ча-лавек цэлы век адганяе іх, і на гэта бывае ідзе палавіна адпушчанага яму богам часу (В. Каваленка. Падвыша-нае неба).
Жыццё гэта свята / Здаровага цела /1 душы несу-цешнай дасконная праца (Р. Барадулін. Памаўчаць са здарожаным смуткам разам...).
Жыццё кожнага гэта планета са сваімі вачыма, голасам, пачуццямі (У. Рубанаў. He аднойчы забіты).
Жыццё неаплатны і спадчынны доўг (М. Танк. Жыцпё...).
Жыццё пражыць гатоў / за лепшую узнагароду: / служыць карэньчыкам народу, / крылом быць / для ягоных слоў (С. Панізнік. Выснова).
Жыццё пражыць -/ He поле перайсці, / Я трэба і жыццё / Прайсці, як поле, /1 хоць лдным зярняткам узысці, / А бур’яном не зарасці ніколі (С. Грахоўскі. Жыццё пражыць).
Жыццё прайсці / нібы няцяжка. / Яно не муляе плячо (А. Вольскі. Я помню вечар той у ніўцы).
91
Жыццё пылінку вечнасці сваёй / Пазычыць пад на-строй, але адразу / Цярпець прымусіць крыўду і абразу (Р. Барадулін. Палыновыя санеты).
Жыцця неўзаранае поле/ Чакае свайго плугара (С. За-коннікаў. Урбаны).
Забава заўсёды небяспечная для жыцця (Г. Марчук. Голас і слова).
За крок даўдачы / спынюся, /за хвіліну да перамогі / паглыблюсяў одум... / Сябры ўздыхнуць і адыдуць прэч, / жыццёўсміхнецца і спыніцца побач (А. Разанаў. Пунк-ціры).
I даражу я кожнаю / Расінкаю жыцця (П. Панчанка. Нешта пройдзена...).
I жыў ёч птушкай пералётнай, / Хоць, праўда, ў вырай нелятаў (Я. Колас. Рыбакова хата).
I зямля у жыцця, і ў жыцця людзі. Дык адкуль адхіленне ўзялося, нібы сваё свайго не пазнала і разы-шлося бязрадасна? (А. Разанаў. Паэма сланечніка).
Iў нашага лёсу ў запасе /He цэлыя стагоддзі, / Імы за тоеў адказе, / Як нашы дні праходзяць (А. Вярцін-скі. Аптымістычны верш).
Іўсежывуць іжыць павінны, / Чыяякзносіць галава (Я. Колас. Рыбакова хата).
I што ёсць на свеце мілей за цябе, пара маладога жыцця, калі дуйіа ятчэ нявінная і чыстая, як раніш-няялшйскаяроска? (Я. Колас. Сірата Юрка).
92
Іяк бы ні была вялікая дарога назад, а, азірнуўшыся, чалавек на ёй убачыць самога сябе, бо, праходзячы праз жыццё, ён заўсёды аставаўся ў ім. А сходкі, якгмі ён падымаўсяўгору, праходзячы сваю дарогу, завуцца яг° біягрлфіяй. (Я. Скрыган. Смага).
Клб выкурыць сваю люльку жыцця, трэбл ж лд неклгл ўзяць агеньчыку (В. Каваленка. Падвышанае неба).
Клб жыццёўпустую не прлллхлць, / Кожны мусіць неіікі хрлм свой мець, / Дзе не хочлцца ні глвлрыць, ні пець / Толькі моўчкі, безгллосл пллклць (Н. Гілевіч. Тут не хочацца ні гаварыць, ні псць...).
Каго прымусіш жыць прынуклй? (С. Законнікаў. Глыбінка).
Калі жыццё ў маленстве перлтрэ добрл будзе чл-лавек. Злллшчыць прлплў чалавек (В. Быкаў. Трэцяя ракета).
Калі крыштальным быў выток / Незамутнёным будзь і вусце (Н. Мацяш. На быстрыні).
Калі хочаш праўдзіва ты жыць, дык пі чару любую, / Але толькі да дна (М. Багдановіч. Крэда).
Лхпшага смаку нямл, чымжыць... (Р. Барадулін. Смак). Назм) не прыйдзе хваля тая, /Што з быстрайрзчкай уплывае (Я. Колас. Новая зямля).
Нам без трывог незберагчы жыцця. / Сябры, давай-це будзем хвалявацца / Заўсіх іўсё (П. Панчанка. Той дзснь прапаў...).
93
Напоўненлсцьжыцця /лепшле бессмяроцце (А. Вяр-цінскі. У Юрмале праз некалькі год).
На прыбаўку глдоў / Да жыцця! / Аніякай Hadid. / Мне б прыбаўку жыцця /Дл глдоў... (М. Ароч-ка. Закружыліся годы мае...).
На свеце ўсякага жыцця даволі і члллвечле Золі шмат (К. Чорны. Лявон Бушмар).
He жыць як набяжыць, /А кожны дзень жыць годнл, / Ахвярна і турботнл, /Без зайздрлсці ў душы (А. Зэкаў. He жыць як набяжыць...).
Нельга жыць, як нямыя клмяні, / Што з ляжачай, халоднай рлдні (А. Бялевіч. Мудрасць прымаўкі).
He стрлціш сутнасці свлёй / Твлрыць і слм пе-раствараццл... / Зжыві сябе каб іншым жыць (Л. Га-лубовіч. Надосвітку).
He ў паспешлівай славе / Я цяпер пазнаю / На жыццё сваё прлва, /Нелбходнлсць свлю (С. Законнікаў. Неабходнасць).
He ўчарашнім днём жыву на свеце / Велічнай наступнасцюжыву (А. Бялевіч. У вялікай дарозе).
Ніхто з граніц сваіх не выйдзе, / 3 законаў, жыццем напісаных (Я. Колас. Новая зямля).
Плкуль нл белы свет глядзіш влчыма, / Плвер слбе: усё адолець немачымл (Н. Маняш. Пакуль глядзіш на белы свет).
Пакуль не турбуюся лб слбе магутнеіішы за сябе (А. Разанаў. Вастрыё стралы).
94
Там, дзе даверу поўнага няма, / Зліць у адну дзве праўды немагчыма (Н. Гілевіч. «Паланэз» Агінскага).
Таму, хто век сяброў немеў, / Хто шчыра пакахаць не змог дзяўчыну, / Хто не гарэў, а толькі цьмеў, / He палюбіць ніколі і Айчыну (А. Зарыцкі. Таму, хто век сяброў не меў...).
Той дзень збяднеў, зліняў на сотню радуг /1, попелам пасыпаны, сканаў, / Калі не падзяліў з суседамрадасць / I больш за дзеньузяў ты, чым аддаў (П. Панчанка. Той дзень прапаў...).
Той дзень прапаў і страчаны навекі, / Калі ты не зрабіў таго, штомог, /Калі не паспрыяў ты чалавеку, / Няшчыры быў, зманіў, не дапамог (П. Панчанка. Той дзень прапаў...).
Той дружбай вернай можа даражыць, / Хто сам прайтоў дарогай крамяністай (А. Звонак. Шчырасць). Усемы чакаем друга. Таго, што не здрадзіць, не кінеў бядзе, зразумее цябе не толькі ў празрыстым шчасці (Я. Брыль. Тройчы пра адзіноту).
Усе разумныя дружаць між сабою, усе дурныя сва-рацца (Я. Сіпакоў. Усё, што па пары).
Хай будзеладў сваёй гасподзе/ Ствараць народ-уладца сам (Я. Колас. Да працыі).
Што бзналі прл жанок мужчыны, / Кабіх сябровак не было (В. Вярба. Сяброўства шчырыя кветкі...).
110
Іаны гояцца часам, а дружбаю гора (А. Куляшоў. Грозная пушча).
Сабе незной^зеш долілепшай, / Чым ведаць: ёсць сябры мае (С. Законнікаў. Karo люблю, таму на вочы...).
Спачуванне з жыццём нам далі (Я. Сіпакоў. Ёсць жа людзі...).
Сустрэча працягнецца датуль, /Пакуль здаецца »е-магчымай (I. Багдановіч. Вязь ненапісаных лістоў).
Сустрэч не перадорваюць (В. Аколава. Случарыны).
Сустрэчы не толькі збліжэнне. / Ідзе, скрозь шум і тлум, /Узаемапамнажэнне / Нашых душ і дум (А. Вяр-цінскі. Сустрэчы).
Сяброў бяда не дзеліць, а збліжае (Н. Гілевіч. «Па-ланэз» Агінскага).
Сяброўскі дар найдаражэйшы dap (А. Зарыцкі. Крылы).
Сяброўству здраджваць нелшгу, /Пачуцціў ланцугі не путаю. / Сяброўства сэрцам берагу, / Я з ім жыву, я з ім пакутую (А. Астрэйка. Сяброўству здраджваць не магу).
Сябры з адчаю выцягнуць заўсёды, /Хоць знойдуцца між іх сябры з нагоды (К. Камейша. Круг).
Сябры не набіраюцца гадамі. Іх ніколі не бывае так многа, каб сказаць, што сяброў ужо досыць (Я. Скры-ган. Смага).
Табе зрабіўся блізкім цэлы свет! / А ці бліжэйшым стаў табе сусед? (Н. Гілсвіч. Куды ні глянь над дахам строй антэн).
КНІГІ ОНЛАЙН
