Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Шчлсце! Hetuma не чуў я, / Клб хто яго стрэў нл чужыне, /Нлвлт слмлй прыгожлй (М. Танк. Капры).
Шчлсце скллдлеццл не з тлго, члго ў нлс няма, л з тлго, ійтомы ёсць (Г. Марчук. Голас і слова).
Шчлсце тлк не длеццл, /1 яго не купіць; / Шчлсце сееццл, жнеццл, / Шчлсце ў кузнях куеццл, / У млртэ-нлх кіпіць (А. Пысін. Шчасце так не даецца).
Шчлсцеу кожнлй твлёй перлмозе, /Шчлсце лдолець і вецер і грлд, / Шчлсце нідзе не спыняццл ў длрозе, / Спынііася плынню лдгоніць нлзлд (С. Грахоўскі. Плынь).
Шчлсця болыалгл нямл ў зярняці, / Як нл ніве род-нлй прлрлсці (В. Таўлай. Якуб Колас).
Шчлсця /Нл свеце болыалгл нямл, / Чым дл людской душы длплсці, / Клб злсвяціллся янл (Н. Гілевіч. Род-ныя дзеці).
Хто многл любіў длруеццл многл, / Хто мллл любіў -длруеццлмллл (Р. Барадулін. Выратаванне).
124
.Як канопліў балоце тапіці / так жыць: не любіці (В. Аколава. Случарынкі).
«ЖАНЧЫНА ТАЯМНІЦА 3 ТАЯМНІЦ»
Жанчына жонка, жанчына маці, яе роля ў сям’і, у грамадстве
Глянуць адчужана зверхуўніз / святое жаночае права (А. Вярцінскі. Жаночая гордасць).
Гордасць таксама, мабыць, жаночае хараство (Я. Скрыган. Наталя).
тКлнчына без дабраты настолькі жанчына, наколькі дрэва без соку можа лічыцца дрэвам (У. Рубанаў. Светлы ручай любві).
Жанчына дле жыццё, жанчынл аберагае жыццё, жлнчынл і жыццё сінонімы (С. Алексіевіч. У вайны не жаночае аблічча).
Жлнчынл душа мужчыны; яна наша натхняль-ніцл на вялікія справы (Я. Колас. Забастоўшчыкі).
Жанчына і дзіця / прлцяг у вечнлсць (Л. Забалоц-кая. Імжэе сонца высмяглы сланечнік...).
Жанчына сасуд без дна. /Дакладней Сусвет су-светаў. / Сам Бог у яго віна / наліў, каб натхняць паэтлў (Э. Акулін. Жанчына).
Жанчына таямніцл з таямніц, / Пачатак шча-сця і трывогі (С. Грахоўскі. Жанчына).
125
Жанчына хараства вяршыня. /Вяршыня радасці -жанчынл (В. Жуковіч. Двухрадкоўі).
Жанчыны панствуюць і ў мане, / А мужчыны і ў праўдзе -рабы (У. Караткевіч. Чырвоны шар).
Заблудзяццл ночы ў днях / у поійуках лплхмелкі... / Жанчына — слсуд без дна / для тых, хто душой нямелкі (Э. Акулін. Жанчына).
Закон адвечны і мудры: / кллі сустрэнуць вясну; / жанчыны скінуць футры, / дрэвы накінуць ліству. / Бу-дуць, пл тым законе, / жанчыны нас хвлляваць, / a дрэвы супакойваць, / думкі навяваць (А. Вярцінскі. Вясновы закон).
Замужаства лдкрывае жанчыне вочы на самую сябе (К. Чорны. Люба Лук’янская).
3 дужлй ствлры мяне кволай (Д. Бічэль-Загнетава. А на Палессі).
Зжанчынамі свет не старэе, / Ён маладзее, дабрзе, / І,ўрэшце, нас 'дорыць ім (А. Грачанікаў. Жанчыны).
Зрываюццл ў бездань хвіліны / Са стром пакру-члстых жыцця / Высокае імя Жанчыны / Вяртле наноўз небыцця (Э. Зубрыцкі. Высокае імя Жанчыны). Iне па рангу, не пл чыну, / Кллі што-небудзь і цаню / Цаню я простую жанчыну, /Яелюбоў і чысціню! (А. Сер-бантовіч. Чысціня).
АІёсудлвы -як песняжураўліная (Л. Забалоцкая. Калі-на стукне ў шыбу золкай раніцай...).
126
Ha беларускую дзяўчыну / Hixmo йшчэ каменем не кі-нуў /1 не паважыцца кідаць (Я. Купала. Магіла льва).
Навошта ж воля для жанчыны, /Калі ёй цэлы свет чужы! (Я. Янішчыц. Вольная жанчына).
Непрыгожых жанчын не бывае, / Проста шмат невідушчых мужчын (Г. Бураўкін. Непрыгожых жан-чын не бывае...).
He трэба з тонкай пекнатою / Жанчынам ля гар-мат хадзіць. / Вады не трэба, калі ёю / Толькі паране-ных/Паіць! (Е. Лось. Севастопальская панарама).
О, колькі можа нам жанчына / Сказаць у песні пра сябе! (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
Пакуль будуць жанчыны, /He змоўкнуць паэты, / На-куль будуць паэты, /Жанчыны не будуць старэць (Г. Бу-раўкін. Лісток альбома з XIX стагоддзя).
Пакуль не спыніўся габзіннік /1 лічаць зязюлі гады, / Высокае імяЖанчыны/Заслоніць сабой ад бяды (Э. Зуб-рьшкі. Высокае імя Жанчыны).
Палюбоўнік трэба, калі жанчына хоча даведацца аб сапраўдных лічбах свайго сямейнага бюджэту. Палю-боўніца трэба, калімужчынахоча даведацца прахітрыкі і падманыўласнай жонкі (Г. Марчук. Голас і слова). Рагнеда, Еўфрасіння іЛарыса / надзея жыць і прага нараджаць (А. Хатэнка. Уваскрасаюць постацяў аб-рысы...).
127
Твару жанчыны, якаямнога думае, становіцца шэры, характар невыносны, старасць заўчаснай (Я. Сіпа-коў. Лета з мятлушкай).
Толькі багі / Судзяць гонар славянскай жанчыны (В. Аколава. Князь ты мой, Славамір).
Vжанчыны дзве святасці: сям’я і дзеці (У. Рубанаў. Светлы ручай любві).
У шчэбет і посвіст птушыны / 3 далёкіх і блізкіх дарог / Высокае імя Жанчыны / Прыводзіць на родны парог (Э. Зубрыцкі. Высокае імя Жанчыны).
Хто плюе на жанчыну / той, нелюдзь, плюе на Ра-дзіму (А. Сыс. Як святарны абраз...).
Яжанчына, жанчына... /Жанчына са слёз (Л. Геніюш. У хвіліну болю).
« СЫНОКІМАЦІ ЗЕРНЕІРАААЯ, СЫНОКІМАЦІ МУДРАЯІКОНА»
Сям’я; бацькі, дзеці; родная хата; родныя, род; сувязь пакаленняў
А балючэй заўсякі боль / Як дзеці любыя чужэюць /
I варагуюць між сабой (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
А голас мамін будзе мне / Гучаць, / Нібы малітва ў храме (Р. Барадулін. Старэе дзень).
128
Аі) дзетак слава бацькі не ўцячз (Н. Гілевіч. А дзе-цям у вочы глядзіш?).
Адкрыю раўнадушнаму душу, / А роднаму ад сораму схлушу (П. Панчанка. Здарасцца часамі я раблю...).
Адна іх маці радзіла / Грэла сваім бяссоннем. / Адна іх зямля насіла, / Адно ім свяціла сонца! / Адна гадавала хата: / Адзін узяў меч абаронцы, / Аругі ўзяў сякеру ката (А. Пісьмянкоў. Адна іх маці ра-дзіла...).
А доляўсіх матак такая /Аарогам сыноў аддавац ь (А. Пысін. Дарога).
Адрачэцца радня па крыві / Паратуе радня па духу (Н. Мацяш. Сябрыне).
Акальцованыя птушкі, акальцованыяжонкі (П. Пан-чанка. Думаю, думаю...).
Але для ўсіх нязменны запавет /Не толькі род цябе ў жыцці ўзвышае, / Найперш ты сам узвысіць род павінен (С. Законнікаў. Кульмінацыя).
А помніш, мама, я дачкой была. / Цяпер далёкай госцяй залятаю (Л. Тарасюк. Усё як трэба зразумсць самой...).
Аўрэшце кожны плача па сваім бацьку, якумее (Я. Ко-лас. Наростанях).
Баліць адусяго люцей /Бацькоўскі боль за дзяцей (Р. Ба-радулін. Ксты).
Барані арліц, арлец! (В. Аколава. На рацэ Пры-манцы...).
Зак. 2961
129
Бацька, імаці, іроднаямова, /узнятая к славе амаль з небыцця / паэтаў натхнёным і велічным словам, / для беларусаў пытаннежыцця (Л. Геніюш. Як бацька ча-кае сыноў...).
Бацькам калісьці памагалі дзеці, / ну а цяпер на-лдварот (В. Жуковіч. Цяжкі паварот).
Бацькі дзяцей не абкрадаюць — / Сплкон было так, з родуўpod (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
Бацькі з магіл цяплом дыхнулі, / Каб дзецям жыць лягчэй было (У. Караткевіч. Бацькі з магіл цяплом дыхнулі...).
Бацькоўская хата без маці / Што грудзі жывыя без сэрца (М. Рудкоўскі. Дом без майі).
Без тваіх, маці, жніўных песень / Свет шырокі зра-біўся б цесен. / Без твае скупой прыгажосці /Яў жыцці пратаптаўся бгосцем (М. Лужанін. Праз вайну).
Боль адчуваюць толькі родныя, у каго яны ёсць (Я. Брыль. 3 людзьмі і сам-насам).
Будзь здарова, радня па крыві, / Будзь бяссмертна, радня па духу! (Н. Мацяш. Сябрыне).
Бязроднасць гневіць камяні (В. Аколава. Уваскрэс-лы агонь).
Вочы маці вечнасці акно (Л. Галубовіч. Люстэрка матчыных вачэй).
Вялікім, неабдымным, нязмерным можа быць ка-ханнемаці (Р. Мурашка. Сын).
130
1 олас незнаёмага можа здзівіць, /Голас друга на хвілі-ну спыніць, / Голаслюбай сагрэць сонцамлета, / Голас маці вярнуць з таго свету (М. Танк. Голас).
Грошы бацькавы не смецце (Я. Колас. Новая зямля).
Дарагіяабліччы/Нават смерцінесцерці (Я.Янішчыц. Вы, шматкроп’і і клічнікі...).
Дачушка, а потым і ўнучка ў хаце гэта ж свежы букет на стале (Я. Брыль. 3 людзьмі і сам-насам).
Дзедава скрыпка мост пакаленняў, / Вечнасці кладка. Вякоў таліслмн (Н. Загорская. Дзедава скрыпка).
Дзеці /1Гасподні dap, і кара /Ўсім бацькам за іхнія грахі (Р. Барадулін. Надзею мецьме...).
Дзеці радасць і прыгажосць усіх народаў свету (Я. Брыль. Вачыма друга).
Дзеці сентыментальныліі не бываюць (Я. Брыль. Трохі пра вечнае).
Дзіця для матулі радасць на рукі (Н. Тарас. Вер-шы, бы дзеці, нараджаюццаўмуках...).
Дзядоў і прадзедаў знаёмыя сляды / Вядуць сыноў і праўнукаў заўжды / Да роднага любімага парога (М. Хведаровіч. Калі паўвека мерна адгрукоча).
Дзяёы вытокі кожнага народа (А. Лойка. У гэты вечар).
Дзяды г бабулі патрэбныя дзецям не меней за баць-коў. Ад іх існавання і прысутнасці на доўгія гады заста-
131
ецца ў дзяціных душах цеплыня, якой, па маладосці, не заўсёды хапае бацькам (А. Васілевіч. Першая жонка нябожчыка).
Дзяды і прадзеды якія вы? /1 дзе, скажыце, тая ніць, / Якуюў спадчыну пакінулі, / Каб ёй вякі навечна звіць? (А. Сербантовіч. Дзяды і прадзеды якія вы?..). Есць лагода на боль, на скруху: / Адрачэцца радня па крыві /Паратуерадня па духу (Н. Мацяш. Сябрыне). .Жаночае сэрца робіцца вялікае, як свет, калі яно чуе боль знявечанага дзіцяці (К. Чорны. Пошукі будучыні).
Жанчына і дзіця / працягу вечнасць (Л. Забалоц-кая. Імжэе сонца высмяглы сланечнік...)-
Жывём наіўнасцю святой, / Наступным днём, a светлы той, /Калі табе прысніццл мама (Р. Барадулін. Трыпутнік).
I грубзі матчыны кусаюць, / Аедзь-ледзь прарэжацца зубок (С. Дзяргай. На шашы энтузіястаў).
Ісціна не ў віне, не ў вайне. /Ісціна ў нашых дзецях (Л. Дайнека. Ісціна).
Каб выбраць лепшую з дарог, / Патрэбна мудрасць працы / Наіаых сэрцаў; / Плтрэбны маці, бацька, пе-дагог (П. Панчанка. Ратуйце нашы душы).
Кабу полымі свет не загінуў, / Пазірайце часцей на дзяцей (С. Законнікаў. Пазірайце на дзяцей).
Калі бмы матак не хавалі, / Слёзы б не патрэбны нам былі (А. Пысін. He пялёсткі ганак усцілаюць).
132
Калі браты браты незнічкі, / Сузорём ім гарэць адным!.. (А. Лойка. Вось, вось яны, жыцця парогі...).
Калі гарыць дом, першымі заўсёды ратуюць дзяцей, бо менавіта яны вырастуць і адбудуюць новы дом (У. Ліпскі. Дай, божа, дзецям долю).
Калі я і навекі анямею, / Мяне ваўсім матуля зразу-мее (М. Рудкоўскі. Вяртаюся у край свой дарагі).
М[аладыя толькі / Сонца й мама./Радасць яшчэ мала-дая таксама (Р. Барадулін. Ксты).
Мала маці мы любім, /Рэдка ласку ёй дорым (П. Пан-чанка. Маці).
Малодзяць маці ўдалыя сыны, /1 стараць як няў-далыя яны (Я. Сіпакоў. Раджала фараонаў і рабоў...).
Матуля імова з калыскі адное (В. Аколава. Слу-чарыны).
Мацг адзінае выіаэйшае імя (С. Грахоўскі. Высо-кае імя).
КНІГІ ОНЛАЙН
