Афарыстычныя выслоўі беларускіх пісьменнікаў
Выдавец: Вышэйшая школа
Памер: 638с.
Мінск 2012
Камусьці фрагмент рабра, /узноўлены клон Ада-ма... / А мне акіян святла / Каханая, Муза, Мама (Э. Акулін. Жанчына).
Каханай сэрца падарыце, — / Аюбімым будзеце і вы (А. Бялевіч. Сакрэт).
Каханне без пространі птах без крыла (Н. Ма-цяш. Пространь кахання).
Каханне, гройіы, славы сверб — мана: / Няўмольны час завлбіць імі сэрца, /Памучае, а потым насмяецца, / He здраджвае Рлдзіма нам адна (А. Мінкін. Каханне, грошы, славы сверб мана...).
Каханне гэта няздатнасцьусведамляць небяспеку (Г. Марчук. Голас і слова).
Каханне гэта цяжкая праца для натхнення і па-сля натхнення (Г. Марчук. Голас і слова).
Каханне ёсць мудрасць, / якую Бог людзям / ад-крыў, кабграхі дараваць (Э. Акулін. Каханне).
115
Каханне ж — рлдлсць, а не плахл (Н. Мацяш. Да-звол на адпачынак).
Клханне і веру не трэблўсім выстлўляць напаказ -душу чуе толькі небл (А. Лойка. Заўсёды трошкі таям-ніцай...).
Клханнеі нянлвісць-/Родныядочкі (В. Вярба. Аялька).
Каханне клроткле свята, плсля жаніцьбы цяж-кі будзень (В. Каваленка. Падвышанае неба).
Каханне млё, каханне, / Ты як слмлзглрлнне (А. Грачанікаў. Нават цсню свайго...).
Клханне — свята дуйіы, прлцл — свята розуму, смерць свята цела (Г. Марчук. Голас і слова).
Кахання не просяць (М. Рудкоўскі. Сёння досвіт-кам ўпала на клёны зара...).
Кліча цябе несплкойнле шчлсце, / Толькі хутчэй дл яго даплыві (С. Грахоўскі. Плынь).
ЯІюбімых не злбывлюць у рлдлсці, лў горы любяць яшчэ млцней (С. Грахоўскі. Тры песні любові).
Любіцьму волю вольную дл скону, / ды нлд клхлннем узвышлў яе длрмл: /любімля, / мне без твлйго пллону / якля воля, як жыцця нямл?! (В. Жуковіч. Аюбіцьму волю вольную да скону...).
Любіць прызнлчлнл мне лёслм. /Я не плмру, плкуль люблю. /1 крык свой сціплы, безгалосы / Плэта голлс -незгублю (А. Пісьмянкоў. Мой сад зусім не салаўіны).
Люблю, таму і не іду нл дно (М. Арочка. Спазнаў я ўжыцці...).
116
Аюблю, хто з сонцам за руку (Л. Якубовіч. Іду ў жыццё).
Аюбоў г дружба ійчасце росцяць... (А. Александро-віч. Што корні дуба).
Аюбоў і ладузвышаюць, / вядуцьза далягляд. /Варо-жасць і злосць прыніжаюць, /адкідваюць назш) (А. Вяр-цінскі. Любоў адкрывас скарбы).
Аюбоў і сама, як шыпшына: адплаціць яна / За до-тык бяздушны і грубы, адплаціць заўсёды (А. Зарьшкі. Напамін).
Аюбоў нараджае не толькі дзяцей, / Аюбоў нлраджае не толькі надзеі,/ Аюбоў, апрачл дзяцей і надзей, /Пры-носіць сумненні й падзенні. / Аддаўшы сябе сваёй сяўбе, / Свету явіўшы плады залатыя, / Самазнішчаеяна сябе, / Іразамз ёй знішчаюцца тыя, /Хто яе носіць... (А. Вяр-цінскі. Любоў нараджае не толькі...).
Аюбоў не райскія сады, / Аюбоў не дом пада-раваны, / Аюбоў бяздомнік, прапісаны / У верным сэр-цы назаўжды (А. Куляшоў. Чужой любві я не зайзд-рошчу...).
М.не шчасця чужога не трэба, / Пакута яго берагчы (А. Астрэйка. Мне шчасця чужога не трэба...).
Многа пройдзена дарог, /Ана ганак, твой парог / Заўсе карацейшая /1заўселягчэйшая (А. Бялевіч. Хай пасвсдчыць сельсавет).
Можа, шчасцем адтаго й завецца / Тое, што не можна паўтарыць (Н. Тарас. Ад’язджасш...).
117
Мужы са скуры лезуць, / Кабжонкі ўлезлі ў шкуры (Р. Барадулін. Пра футры).
Мы нярэдка губім маладосць, / не падтрымаўшы першае каханне / і першы спеў, калі ў ім нешта ёсць (Е. Лось. 3 белых пялёсткаў).
Мы ўсе з любові, / А як жа мы прад ёю ўсе ў даўгу (Н. Мацяш. А можа, ўдасца, мо сябе ўтаймую...).
На вятрах нецярплівыхрук/Выспяваезаўсёдыростань (Н. Тулупава. Хто там знае).
Найбольш трывалае йічасце — у сумленным выкон-ванні абавязку (Я. Брыль. Сёння і памяць).
Наймічку таксама добра каля печкі цалаваць, / Калі лёс не шле царыцы, суджанай навек табе (У Ка-раткевіч. Аптымізм).
Нам усім не хапае спагады, / I любові жывым не стае... /Нам адпушчана так небагата, /Што й грахі незапомніш ceae (А. Пісьмянкоў. Думаць вершы).
He ведае каханне плагіяту (3. Дудзюк. He ведае ка-ханне плагіяту).
He вініць мне цябе, не забыць, / He звязаць абар-ваныя ніці. / Проста моц тыадняў, каблюбіць. /1 бяс-сілля не даў ненавідзець (Л. Паўлікава. Абыду, адыду, саступлю...).
He водзяць да царквы любоў і страх за рукі, /Хто ісціну шукаў векходзіць без прынукі (В. Аколава. Слу-чарыны).
118
He кожнаму дадзена шчасце / Зямлю і сябе зразу-мець... (С. Законнікаў. Урбаны).
He надзявай аброць / На пачуццё і поўнай меркай мерай / Для ўсіх людзей і радасць і дабро (А. Бачыла. Жыццё, як белы аркушык паперы...).
He, на каханне ланцугоў няма (Я. Сіпакоў. Як мы, калісьці стрэўшыся, з табой...).
He паміраюць ад кахання, / А паміраюць без яго (3. Дудзюк. Суцешыў сябра незнарок...).
He прыйдзе шчасце без прычыны, / Без мужнасці не выстаіць баец, / Без гора не прарэжуцца маршчыны, / Без веры незагоіццарубец (С. Грахоўскі. Сэрца).
He страшна мне, боякахаю, / He скруйіна мне, бо я-люблю (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
He трэба, кабусе мяне любілі, /Бо і сама камусь ска-зала: «Не!» (Я. Янішчыц. Запозна радасць, як да-спелы яблык...).
Нецалаваных на зямлі няма. /I хітрыя жанчыны і дзяўчаткі / У сэрцах носяць свой сакрэтны май /1 па-цалункаў вечныя пячаткі (А. Сербантовіч. Нецала-ваных на зямлі няма...).
Ніштоў чалавеку такім безаглядна-шчырым не бывае, як пачуццёкахання (У Рубанаў. He аднойчы забіты).
Няма амністыі пачуццям, яны без скідкі на гады (А. Астрэйка. Няма амністыі пачуццям).
Няма дарогі да іачасця, ёсць дарога да ісціны (У. Ру-банаў. He аднойчы забіты).
119
Н.чма святлл, нямл клхлння (У. Караткевіч. Двац-цаты век, цень верталёта...).
Нямл сцежкі карацейшай, / Як даміллй (М. Танк. Няма сцежкі карацейшай...).
Плвек не стане чорнлй глньбай / Аюбоў прасветлая мая!.. (Н. Гілевіч. Родныя дзеці).
Пакіньце цішу вуснлм і вачлм, / Аддайце неба зорам і каханым (Я. Янішчыц. Пакіньце цішу вуснам і ва-чам...).
Плкуль клхлеццл — кахай! / А тлм што будзе і будзе няхлй! (А. Вярцінскі. Парада юным закаханым).
Пл любімых сумуюць лдразу пасля рлзвітлння, a сустрэча з любімым становіцца святлм (С. Грахоўскі. Тры песні любові).
Плчынлеццл ўсё з любві (Я. Янішчыц. Ты пакліч мяне...).
Перад клхлннем, як перлд Боглм, / няма апрлўдання аніякога (Э. Акулін. Міньён памяці).
Перасохла крыніца па дну / Марна чэрплць і чэр-паць з адчаем: / Дзве жыццёвыя сцежкі ў адну / He адчай, а любоў спалучле (Т. Бондар. Крыніца).
Прлводзім шчасце мы, нібытл госця, /1любім, кллі трэблрлзлюбіць (В. Вярба. Алупкі).
Прадвызнлчлнл нлпярод: / Аюбоў крлмолл / Тлм, дзе нл долю не^лроб /Нлра^лсць голлд (Н. Мацяш. He трэба, дружа, не свяці...).
120
Пустым было 6 і вартым спачування, / Калі б на свеце не было кахання, / Дзе ўсё спрадвек сакрэт і ад-крыццё... (Г. Бураўкін. Каліхто скажа...).
Сапраўдным пачуццям не трэба аздобы (П. Панчан-ка. Творчасць).
Святасць жаласці, шкадавання. Усіх, бо ўсе, калі глыбей разабрацца, незразумела і безнадзейна ня-шчасныя (Я. Брыль. 3 людзьмі і сам-насам).
Той толькі адчуе ўсю слодыч спаткання, / Хто гор-касцьразлукі пазнаў (А. Звонак. Ты снілася мне...).
Той, хто за веру памерці гатовы, / Той не прыгрэе змяёюману (А. Бачыла. Чатырохрадкоўі).
Той, хто зняверыўся, -/ Іншым не прыклад... (Н. Гі-левіч. Дзённік).
Трагічна-сумная няўвязка: / ёсць ласка, ёсць патрэ-баў ёй, / але раздзелены часта сцяной / патрэба гэтая іласка (А. Вярцінскі. Трагічна-сумная няўвязка...).
Трэба / Пабыць на самым дне бяды, / Каб шчасце мець / Пад родным небам (А. Грачанікаў. Бясконцыя рэйкі).
Тыя, ійто варты стакрот кахання, / Тыя не маюцьяго назямлі (У Караткевіч. Фантазія).
У веры ідэі няма. У яе ёсць адны правілы паводзін для душы і цела (Г. Марчук. Голас і слова).
У горы таксама ёсць месца для любові (Я. Скрыган. Трывогі).
121
У закаханых — рыцарскае званне (С. Панізнік. Ка-ханне).
У імя няўмольнага расстання / Had бяздоннем, /На апошнім дні /Не карай мянеўсёдараваннем! (У. Няк-ляеў. He дазволь пайсці мне...).
У кожнага з нас ёсць cacyd любві. Калі ён не напоўне-ны ў дзяцінстве, дык усё жыццё будзеш пакутаваць ad смагі і неспатоленасці (С. Алексіевіч. Зачараваныя смерцю).
Усё створана для любві, усё падапарадкавана яе муд-рым законам, і таму нам — іў жыцці, іў літаратуры — не трэба парушаць гэтай задуманай гармоніі (Я. Сіпа-коў. Як птушкі ў лёце).
Хоць любоў на зямлі adna, / Паўтарыцца можа яна (К. Цвірка. Я прыйшоў да вас).
Хто навучаны болем: da слёз dapaeayb, / Toil шчас-лівае заўтра dля заўтра прарочыць (В. Аколава. Увас-крэслы агонь).
^-fi ёсць anpaўdaннc такому каханню, / Якое катуо, якое нявечыць? (3. Дудзюк. Кахаю. Кахаю... Насуперак лёсу...).
Чалавек aduo damyab шчаслівы, / Накуль сам / умсе тчасце dat^h (Н. Мацяш. Ловяць далягляд гады імк-лівыя...).
Шчаслівец, хто з мінулым заручон (А. Лойка. Санет сыну).
122
Шчаслівым шчасце кожны дзень. / Шчаслівыя не каюцца (А. Сербантовіч. Шчаслівым шчасце кожны дзень...).
Шчаслівы той, хто ажаніўся, яшчэ шчаслівейшы той, хто млрыць пра шлюб(Г. Марчук. Голас і слова).
ІПчаслівы той, хто не зайздросціць поспеху іншага, а дапамагаеяму (Г. Марчук. Голас і слова).
Шчасце — гэта гармонія ў тым калектыве, да якога ты належыш (Я. Колас. Што яны страцілі).
Шчасце гэта калі нічога не заўважаеш. Жывеш, як птпушка вясной. Слм спявлеш, і ўсё навокал спявае ў поўнай гармоніі (А. Асіпенка. Цыркачка і маёр).
Шчасце дакрануцца старой, абветранай дарогамі шчакой да шчочкі дзіцячай, далучыцца да несмяротнас-ці, якая ў вечным абнаўленні пакаленняў (Я. Брыль. Вячэрняе).
Шчасце / Жыць, працаваць з чалавекам сумлен-ным (М. Танк. Салчак Тока).
Шчасце, калі доўга яго чакаеш і калі яно ў нейкі дзень прыходзіць, здаецца неспадзявлным (М. Танк. Светлая дата).
Шчасце колісь, як птах, адляціць, / нат каханне згарыць, яклучына, / сонцам толькі не згаснеў жыцці / несмяротнае слова Айчына! (Л. Геніюш. Старажыт-ная сага).
Шчасце не салавей, ночу ночку пяяць не будзе (Н. Ар-сеннева. Вечар).
123
Шчлсце / не тая влронл, / Якую не ўхопіш зл хвост (А. Сербантовіч. Надпіс на фотаздымку).
Шчасце не тое, што стыне ў грлніце, / Л тое, tamo цепліць пачуцці людзей (А. Бачыла. Цаніце! Вы-сока пачуцці цаніце!).
Шчлсце неў тым, / Каб шукаць і знлйсціўзнлглро-ду: / Шлях ці знікне ў святле злллтым, / Ці застыне пад жвірлм хллодным (Т. Бондар. За дабро не адпла-цяць дабром?..).
КНІГІ ОНЛАЙН
