Новы Запавет і Псальмы
Памер: 451с.
Мінск 1991
15. Але тым балёй разыйшла-ся чутка аб Ім, і вялікае множ-ства народу сьцякалася да Яго — слухаць і аздаравіцца ў Яго ад хворасьцяў сваіх.
16. Але Ён адыходзіў у пус-тынныя мёсцы і маліўся.
17. I сталася, раз, як Ён на-вучаў, і сядзёлі тут фарысэі й законавучыцелі, прыйшоўшы з усіх мястэчак Галілёі і Юдэі і Ерузаліму, і сіла Госпадава была дзеля аздараўлёньня іх,
18. вось, нясуць людзі на па-сьцёлі чалавёка, што быў спа-раліжаваны, і хацёлі ўнясьці яго ў дом і палажыць перад Ісусам;
19. і, не знайшоўшы, дзё пра-нёсьці яго праз народ, улёзьлі
Паводле Лукі сы. Эвангельле 5. 6.
на вёрх дому і праз страхў спу-сьцілі яго з пасьцёльлю на ся-рэдзіну перад Ісусам;
20. і ён, бачачы вёру іх, ска-заў чалавёку гэнаму: адпу-скаюцца табё грахі тваі.
21. Кніжнікі й фарысэі зачалі разважаць, кажучы: Хто ён такі, што блюзьніць? Хто мо-жа адпускаць грахі апрача аднаго Бога?
22. Ісус, пазнаўшы думкі іх, сказаў ім у адказ: што вы ду-маеце ў сэрцах вашых?
23. Што лягчэй сказаць: ад-пускаюцца табё грахі тваі, ці сказаць: устань і хадзі?
24. Але, каб вы вёдалі, што Сын Чалавёчы мае ўладу на зямлі адпускаць грахі, — ска-заў Ён спараліжаванаму: ка-жу табё: устань, вазьмі пась-цёль тваю і йдзі ў дом твой.
25. I той ураз жа ўстаў перад імі, узяў на чым ляжаў і пай-шоў у дом свой, славячы Бога.
26. I жах апанаваў усіх, і сла-вілі Бога; і, абнятыя страхам, гаварылі: дзіўныя дзёі відзелі мы цяпёр.
27. Пасьля гэтага Ісус вый-шаў і ўбачыў мытніка, на імя Лёвія, сёдзячы на мытніцы, і кажа яму: ідзі за Мною.
28. I той, пакінуўшы ўсё, у-стаў і пайшоў за Ім.
29. I прырыхтаваў для Яго Лёвій у доме сваім вялікі па-частунак, і была там грамада мытнікаў і другіх, што часта-валіся з імі.
30. Кніжнікі-ж і фарысэі на-ракалі й гаварылі вучням Яго: на што вы ясьцё і п’яцё з мыт-нікамі ды грэшнікамі?
31. Ісус жа сказаў ім у адказ: нё здаровыя маюць патрэбу ў лёкару, але хворыя.
32. Я прыйшоў клікаць да
87 пакаяньня нё праведных, але грэшных.
33. Яны-ж сказалі Яму: чаму вучні Іоанавы посьцяць часта і моляцца, таксама і фарысэй-скія, а тваі ядуць і п’юць?
34. Ён сказаў ім: ці можаце прымусіць сыноў вясёльных пасьціць, калі з імі жаніх?
35. Але прыдуць дні, калі возьмуць у іх жаніха, і тады будуць пасьціць у тыя дні.
36. Пры гэтым сказаў ім пры-повесьць: ніхто не прышывае латкі да старое адзёжыны, ададраўшы ад новае адзёжы-ны, бо йначай і новую разь-дзярэ, і да старое не падбйдзе латка ад іювага.
37. I ніхто ня ўлівае маладога віна ў старыя мяхі, бо мала-дое віно прарвё мяхі і само вьіцяча, і мяхі прападуць;
38. але маладое віно трэба ўліваць у мяхі повыя; тады захаваецца тое і другое.
39. I ніхто, п’іочы старое віно, не захоча тады-ж маладога: бо кажа: старое лёпшае.
Разьдзёл 6.
1. I сталася ў суботу, пёр-шую па другім дні Пасхі, зда-рылася Яму праходзіць за-сёянымі палямі, і вучні Яго зрывалі калосьсе і ёлі, расьці-раючы рукамі.
2. Некаторыя-ж з фарысэяў сказалі ім: на што робіце тое, чаго ня можна рабіць у су-боту?
3. Ісус сказаў ім у адказ: ці вы ня чыталі, што зрабіў Да-від, калі захацёў ёсьці сам і быўшыя з ім?
4. як ён увайшоў у дом Бо-жы, узяў хлёбы паложаныя, якіх ня можна было ёсьці ні-
Паводле Лукі сьв. Эвангельле 6.
88 кому, апрача сьвяшчэньнікаў, і ёў і даў быўвіым з ім.
5. I сказаў ім: Сын Чалавёчы ссьць гаспадар і суботы.
6. Здарылася-ж і ў другую су-боту ўвайсьці Яму ў школу і навучаць. Там быў чалавёк, у якога правая рука была су-хая.
7. Кніжнікі-ж і фарысэі са-чылі Яго, ці не аздаровіць у суботу, каб знайсьці абвінава-чаныіе проці Яго.
8. Але Ён, вёдаючы думкі іх, сказаў чалавёку з сухою ру-кой: устань і выступі насярэ-дзіну. I той устаў і выступіў.
9. Тады сказаў ім Ісус: спы-таюся Я ў вас: што трэба ра-біць у суботу? дабро ці зло? спасьці душу ці загубіць? Яны .маўчалі.
10. I, паглядзёўшы на іх, ска-заў таму чалавёку: выцягні руку тваю. Ён так і зрабіў: і сталася рука яго здаровая, як другая.
11. Яны прыйшлі ў шал і га-варылі адзін да аднаго: што-б ім зрабіць з Ісусам?
12. У тыя дні ўзыйвюў Ён па гару памаліцца і прабыў усю ноч на малітве да Бога.
13. Калі-ж настаў дзёнь, па-клікаў вучняў Сваіх і выбраў з іх дванаццаць, каторых і на-знаў Апосталамі.
14. Сымона, каторага і на-зваў Пятро.м, і Андрэя, брата яго, Якава і Іоана, Піліпа й Баўтрамёя,
15. Мацьвёя й Хаму, Якава Алфёяваіа і Сымона, называ-нага Зілотам,
16. Юду Якубавага і Юду Іскарыёта, каторы потым стаў-ся здраднікам.
17. I, зыйшоўшы з імі, стаў Ён на роўным мёсцы, і множ-
ства вучняў Яго і многа на-роду з усяё Юдэі і Ерузаліму і прыморскіх мёсцаў Тырскіх і Сідонскіх,
18. што папрыходзілі паслу-хаць Яго і пазбыцца хворась-цяў сваіх, як і цёрпячыя муку ад нячыстых духаў; і здара-вёлі.
19. I ўвёсь народ стараўся дакрануцца да Яго, бо ад Яго зыходзіла сіла і аздараўляла ўсіх.
20. I Ён, падняўшы вочы Сваё на вучняў Сваіх, гаварыў: шчасьлівыя ўбогія духам, бо вашае ёсьць Царства Божае.
21. Шчасьлівыя галодныя ця-пёр, бо насыціцеся. Шчасьлі-выя плачучыя цяпёр, бо зась-мяецёся.
22. Шчасьлівыя вы, калі зьне-навідзяць вас людзі і калі пра-гоняць вас і будуць зьнева-жаць, і выкінуць імя вашае, як зло, за Сына Чалавёчага.
23. Радуйцеся ў той дзёнь і весяліцеся, бо вялікая нага-рода вам на нябёсах. Так па-ступалі з прарокамі айцы іх.
24. Наадварот, гора вам, ба-гатыры! бо вы ўжо дасталі сваю радасьць.
25. Гора вам, перасычаныя цяпёр, бо будзеце цярпёць го-лад. Гора вам, сьмяючыяся цяпёр, бо заплачацс й зары-даеце.
26. Гора вам, калі ўсё людзі будуць гаварыць аб вас добра. Бо гэтак паступалі з фальшы-вымі прарока.мі бацькі іх.
27. Але вам, што слўхаеце, кажу: любёце ворагаў вашых, чынёце дабро ненавідзячым вас.
28. Багаслаўце праклінаючых вас і малёцеся за крыўдзячых вас.
Павпдле Лукі сьв. Эвангельле б.
89
29. Удэрыўшаму цябё па шчацэ падстаў і другую; і адымаючаму ў цябё вёрхнюю адзёжу не перашкаджай узяць і кашулю.
30. Усякаму, хто просіць у цябё, давай, і ад узяўшага тваё ня трэбуй назад.
31. 1 як хбчаце, каб з вамі паступалі людзі, так і вы па-ступайце з імі.
32. I, калі лйбіце любячых вас, якая вам за тое ўдзяч-насьць? Бо-ж і грэшнікі любя-чых іх любяць.
33. I калі робіце дабро тым, што вам робяць дабро, якая вам за тое ўдзячнасьць? Бо-ж і грэшнікі тое-ж робяць.
34. I калі пазычаеце тым, ад каторых спадзяецёся дастаць назад, якая вам за тое ўдзяч-насьць? Бо і грэшнікі пазы-чаюць грэшнікам, каб дастаць назад гэтулькі-ж.
35. Але вы любёце вбрагаў вашых, і рабёце дабро, і па-зычайце, ня ждучй нічога; і бу-дзе вам нагарода вялікая, і бу-дзеце сынамі Усявышняга, бо Ен добры і да няўдзячных і злосных.
36. Дык будзьце-ж міласэр-ныя, як і Ацёц ваш міласэрны.
37. He асуджайце, і ня бу-дзеце асуджаны; дароўвайце, і вам дарована будзе;
38. давайце, і вам будзе да-дзена: мёру добрую націсьне-пую, стрэсеную і з коптурам адсыплюць вам у лона вашае; бо якою мёраю мёраеце, та-кою-ж і вам адмёраецца.
39. Сказаў такжа ім прыпо-весьць: ці можа сьляпы ва-дзіць сьляпога? Ці не абодва ўваляцца ў яму?
40. Вучань ня бывае вышэй за свайго вучыцеля, але кож-
ны будзе дасканалы, як ву-чыцель яго.
41. Што ты глядзіш на сучок у воку брата твайго, а бер-вянй ў тваім воку не адчу-ваеш?
42. Ці як можаш сказаць бра-ту твайму: брат! дай, я выму сучок з вока твайго, —• калі сам ня бачыш бервяна ў тваім воку? Крывадушны! вымі ра-нёй бервяно з твайго вока, тады ўбачыш, як выбраць су-чок з вока брата твайго.
43. Няма добрага дрэва, ка-торае прынбсіла-б благі плод; і няма благога дрэва, каторае прынбсіла-б плод добры.
44. Бо ўсякае дрэва пазнаёц-ца па плбдзе яго; бо ня зьбі-раюць смокваў з цярніны і ня здымаюць вінаграду з шып-шыньніка.
45. Добры чалавёк з добрага скарбу сэрца свайго выкосіць добрае, а благі чалавёк з бла-гога скарбу сэрца свайго вы-носіць благое; бо ад перапбў-ненага сэрца гавораць вусны яго.
46. Што завецё Мянё: Госпа-дзе! Госпадзе! і ня робіце та-го, што Я кажу?
47. Усякі, прыходзячы да Мя-нё і слухаючы словы Маё і вы-паўнйючы іх, — скажу вам да каго падобны:
48. ён падобны да чалавёка, што, стаўляючы дом, капаў глыбака й заклаў фундамані на камені, дзеля чаго, калі здарыліся паводкі, і вада на-пёрла на гэты дом, то не магла скрануць яго, бо ён быў за-снаваны на камені,
49. а хто слухае і не выпаў-няе, той падобны да чалавёка, паставіўшага дом на зямлі без падмуроўкі, які, калі напёрла
90
Паводле Лукі сьв. Эвангельле 6. 7.
на яго вада, ураз жа абваліў-ся; і разбурэньне яго было вя-лікае.
Разьдзёл 7.
1. Калі Ён скончыў усю гу-тарку Сваю да слўхаючага на-роду,то ўвайшоў у Капэрнаум.
2. У аднаго-ж сотніка слуга, якога той цаніў, быў хворы пры сьмёрці.
3. Пачуўшы пра Ісуса, ён па-слаў да Яго Юдэйскіх ста-рэйшынаў —■ прасіць Яго, каб прыйшоў аздаравіць слугу яго.
4. I яны, прыйшоўшы да Ісу-са, крэпка прасілі Яго, кажу-чы: ён варт, каб Ты зрабіў для яго гэтае,
5. бо ён любіць народ наш і паставіў нам школу.
б. Ісус пайшоў з імі. I, калі Ён недалёка ўжо быў ад дому, сотнік прыслаў да Яго сяброў сказаць Яму: ня турбуйся, Госпадзеі бо я ня варты, каб Ты ўвайшоў пад страхў маю,
7. бо’ і сябё самога не палі-чыў я вартым прыйсьці да Ця-бё; але скажы слова, і пазда-равёе слуга мой;
8. бо і я маю над сабою ўла-ду, але мію і пад сабою жаў-нёраў; кажу аднаму — пай-дзі, і йдзё; і другому: пры-дзі, і прыходзіць; і слузё май-му: зрабі тое, і зробіць.
9. Пачуўшы гэтае, Ісус зьдзі-віўся з яго і, абярнуўшыся, сказаў ішоўшаму за Ім наро-ду: кажу вам, што і ў Ізраілю не знайшоў Я гэткае вёры.
10. Пасланыя, вярнуўшыся ў дом, знайшлі хворага слугў паздаравёўшым.
11. Пасьля гэтага Ісус пай-шоў да мёста,называнага Наім; і з Ім ішлі многія з вучняў Яго ды множства народу.
12. Калі-ж Ён падыйшоў да мястовае брамы, тут выносілі памёршага адзінага сына ў маткі, а яна была ўдава; і мно-га пароду йшло з ёю з мёста.
13. Углёдзіўшы яё, Госпад зьлітаваўся над ёю ды сказаў ёй: ня плач.
14. I, падыйшоўшы, дакра-нуўся да насілкаў; нёсшыя затрымаліся; і Ён сказаў: хлопча! табё кажу: устань!
15. Умёршы, падняўшыся, сёў і пачаў гаварыць; і аддаў яго Ісус матцы яго.
16. 1 ўсіх зьняў страх, і сла-вілі Бога, кажучы: вялікі пра-рок паўстаў міжы намі, і Бог адвёдаў народ Свой.
КНІГІ ОНЛАЙН
