Новы Запавет і Псальмы
Памер: 451с.
Мінск 1991
55. I вярнуўся дух яё; і ўраз жа ўстала; і Ён вялёў даць ёй ёсьці.
56. I зьдзівіліся бацькі яё. Ён жа вялёў ім не гаварыць нікому аб тым, штб сталася.
Разьдэёл 9.
1. Паклікаўшы-ж усіх два-наццацёх, даў ім моц і ўладу над усімі дэманамі і аздараў-ляць ад хворасьцяў.
2. I паслаў іх навучаць аб Царстве Божым і аздараўляць хворых.
3. I сказаў ім: нічога не бя-рэце на дарогу: ні кій, ні тор-бы, ні хлёба, ні срэбра, і каб двух вопратак ня мёлі;
4. і ў які дом увойдзеце, там аставайцеся і стуль ідзёце ў дарогу;
5. і калі дзё ня прымуць вас, то, выходзячы з таго мёста, абтрасёце і пыл з ног вашых у сьвёдчаньне на іх.
6. I, пайшоўшы, праходзілі па сёлах, апавядаючы Эвангельле і ўсюды аздараўляючы.
7. Ірад жа чацьвертаўладнік чуў пра ўсё, што дзёялася ад Яго, і ня цёміў: бо адны казалі, што гэта Іоан устаў з мёртвых;
8. другія, што Ільля зьявіўся, а іншыя, што адзін з старадаў-ных прарокаў уваскрос.
9. 1 сказаў Ірад: Іоана ясьцяў; хто-ж гэты, аб якім я чую такое? I стараўся ўбачыць Яго.
10. Апосталы, вярнуўшыея,
Павпдле Лукі сьв. Эвангельле 9.
95
расказалі Яму, што яны зра-білі, і Ён, узяўшы іх з Сабою, пайшоў самотна ў пустыннае мёсца каля мёста, называнага Віфсаідаю.
11. Але народ, давёдаўшыся, пайшоў за Ім: і Ён, прыняў-шы іх, вёў з імі гутарку аб Царстве Божым і, каму гэтага трэба было, аздараўляў.
12. Калі-ж дзёнь пачаў зыхо-дзіць, дык прыступілі да Яго дванаццацёра і гаварылі Яму: адпраў народ, каб яны пайшлі ў вакалічныя сёлы й вёскі на-чаваць і дасталі ёсьці, бо мы тут у пустым мёсцы.
13. Але Ён сказаў ім: вы дай-це ім ёсьці. Яны сказалі: у на^ няма балёй за пяць хля-боў і дзьвюх рыб; хіба нам пайсьці купіць ёжы для ўсіх гэтых людзёй?
14. Бо іх было каля пяцёх-тысячаў душ. Але ён сказаў вучням Сваім: рассадзіце іх радймі па пяцьдзесят.
15. I ўчынілі так, і рассадзілі ўсіх.
16. Ён жа, узяўшы пяцьхля-боў і дзьвё рыбы і паўзіраў-шыся ў нёба, багаславіў іх, паламаў і даў вучням, каб раз-далі народу.
17. I ёлі і насыціліся ўсё; і на-бралі недаёдкаў дванаццаць карабоў.
18. 1 сталася, як маліўся са-мотна, і вучні былі з Ім, Ён спытаўся ў іх: за каго лічыць Мянё народ?
19. Яны сказалі ў адказ: за Іоана Хрысьціцеля, а іншыя за Ільлю; другія-ж кажуць, што адзін з старадаўных пра-рокаў уваскрос.
20. Ён жа спытаўся ў іх: а вы за каго лічыце Мянё? 1 адка-заў Пётр: за Хрыста Божага.
21. Але Ён срога загадаў ім нікому не гаварыць аб гэтым,
22. сказаўшы, што Сын Чала-вёчы мусіць многа выцярпець мук; і адцураюцца Яго сра-рэйшыны, архірэі і кніжнікі, і будзе забіты і на трэці дзёнь ускрэсьне.
23. Да ўсіх жа сказаў: калі хто хоча йсьці за Мною, ня-хай адрачэцца ад самога сябё, няхай возьме крыж свой і йдзё за Мною.
24. Бо хто хоча душу сваю спасьці, загўбіць яё; а хто за-гўбіць душу сваю дзеля Мянё, той спасё яё.
25. Бо якая карысьць чала-вёку здабыць увёсь сьвёт, а ся-бё самога загубіць, ці пашко-дзіць сабё?
26. Бо хто паўстыдаецца Мя-нё і Маіх слоў, таго Сын Чала-вёчы паўстыдаецца, калі прый-дзе ў славе Сваёй і Айца і сьвятых Ангелаў.
27. Праўду кажу вам: ёсьць некаторыя з тых, што тут ста-яць, якія не спазнаюць сьмёр-ці, пакуль ня ўбачаць Цар-ства Божага.
28. Сталася-ж дзён праз во-сем пасьля слоў гэтых, узяў-шыПятра, Іоана і Якава,узый-шоў Ён на гару памаліцца,
29. і сталася, як Ён маліўся, выгляд аблічча Яго зьмяніўся, і вопратка Яго сталася бёлая, блішчастая.
30. I вось двое людзёй гута-рылі з Ім, а былі гэта Майсёй і Ільля:
31. зьявіўшыся ў славе, яны гаварылі аб сьмёрці Яго, што мёўся споўніць у Ерузаліме.
32. Пётр жа і быўшыя з 1м былі апанаваны сном; прабу-дзіўшыся-ж, убачылі славу Яго і двох мужбў, стоячы з Ім.
96 Пмодм Лукі с
л. Эвангельлі д.
33. I, калі тыя адыходзілі ад Яго, сказаў Пётр Ісусу: На-стаўнік! добра нам тут быць: зробім тры палаткі: адну Табё, адну Майсёю і адну Ільлі, —• ня вёдаючы, штб кажа.
34. Калі-ж ён гаварыў гэтае, сталася хмара і агарнула іх; і перепалохаліся, як увайшлі ў хмару.
35. I быў з хмары голас гаво-рачы: Гэты ёсьць Сын Мой улйблены; Яго слўхайце.
36. I, калі быў голас гэты, апынуўся Ісус адзін. I яны маўчалі і нікому не гаварылі ў тыя дні, штб бачылі.
37. I сталася назаўтрае, як яны зыйшлі з гары, сустрэла Яго вялікае множства народу.
38. I вось нёйкі чалавёк з на-роду крыкнуў: Вучыцель: ма-лю Цябё! Глянь на сына май-го; ён адзін у мянё:
39. і вось дух бярэ яго, і ён ураз жа крычыць, і ірвёць яго з пёнай; і лёдзь адступае ад яго, змучыўшы яго;
40. я прасіў вучняў Тваіх выгнаць яго; і яны не маглі.
41. Ісус жа адказваючы ска-заў: о, род нявёрны і распус-ныі дакуль буду з вамі і буду цярпёць вас? Прывядзі сюды сына твайго.
42. Калі-ж той яшчэ йшоў, дух кінуў яго і затрос; але Ісус прыкрыкнуў на нячыста-га духа і аздаравіў хлопца, ды аддаў яго бацьцы яго.
43. I ўсё дзівіліся вёлічы Бо-жай. Калі-ж усё дзівіліся ў-сяму, што чыніў Ісус, Ён ска-заў вучням Сваім:
44. палажэце сабё ў вушы сло-вы гэтыя: Сын Чалавёчы будзе выданы ў рукі чалавёчыя.
45. Але яны не зразумёлі сло-ва гэтага, і яно было закрыта
ад іх, каб ня ўцяміць ім яго; a папытацца ў Яго пра гэтае слова баяліся.
46. Прыйшла-ж ім думка: хто-б з іх быў ббльшы?
47. Ісус жа, бачучы помыслы іх сэрца, узяўшы дзіця, паста-віў яго перад Сабою
48. і сказаў ім: хто прыймс гэтае дзіця ў імя Маё, той Мя-нё прыйме, а хто прыйме Мя-нё, той прыйме Паслаўшага Мянё; бо хто з вас мёншы за ўсіх, той будзе вялікі.
49. Пры гэтым Іоан сказаў: НастаўнікІ мы бачылі чалавё-ка, імёньнем Тваім выганйю-чагадэманаў, ізабаранілі яму, бо ён ня ходзіць з намі.
50. I сказаў яму Ісус: не за-бараняйце; бо хто ня проці вас, той за вас.
51. I сталася, як набліжаліся дні забраньня Яго, умацава-лася аблічча Яго ісьці ў Еру-залім,
52. і паслаў пасланцоў прад абліччам Сваім; і яны пайшлі і ўвайшлі ў сяло Самаранскае, каб прыгатаваць для Яго;
53. але там ня нрынялі Яго, бо аблічча Яго было йдучы ў Ерузалім.
54. Бачучы-ж вучні Яго, Я-каў і Іоан, сказалі: Госпадзе! ці хочаш: мы скажам, каб агонь зыйшоў з нёба і зьнішчыў іх, як і Ільля зрабіў?
55. Але Ён, зьвярнуўшыся да іх, забараніў ім і сказаў: ня вёдаеце, якога вы духа;
56. бо Сын Чалавёчы прый-шоў нё губіць душы людзкія, але спасаць. I пайшлі ў дру-гое сяло.
57. I сталася, як яны былі ў дарозе, нёхта сказаў Яму: Гос-падзе: я пайду за Табою, ку-ды-б Ты ні пайшоў.
Паводле Лукі сьв. Эвангельле д. ю.
97
58. Ісус сказаў яму: лісіцы маюць норы, і птушкі нябёс-ныя гнёзды; а Сын Чалавёчы ня мае дзё галаву прыкланіці.
59. А другому сказаў: Ідзі за Мною. Той сказаў: Госпа-дзе! дазволь мнё пёрш пайсьці й пахаваць бацьку майго.
60. Але Ісус сказаў яму: па-кінь умёршым хаваць сваіх нябожчыкаў; а ты йдзі ды аб-вяшчай Царства Божае.
61. Яшчэ іншы сказаў: Я пай-ду за Табою, Госпадзе! Але пёрш дазволь мнё папрашчац-ца з хатнімі маімі.
62. Але Ісус сказаў яму: ні-хто не спасббен да Царства Божага, хто, узлажыўшы руку сваю на плуг, аглядаецца на-зад.
Разьдзёл 10.
1. Пасьля гэтага выбраў Гос-пад і другіх сёмдзесят вучняў і паслаў іх па двох перад абліч-чам Сваім у кожнае мёста і мёсца, куды Сам мёўся йсьці.
2. I сказаў ім: жніво багатае, а работнікаў мала; дык пра-сёце Гаспадара жніва, каб выслаў работнікаў на жніво Сваё.
3. Ідзёце! Я пасылаю вас, як ягнйт сярод ваўкоў.
4. He бярэце ні мяшка, ні тор-бы, ні абутку і нікога ў дарозе ня вітайце.
5. У якую-ж хату ўвбйдзеце, пёрш кажэце: мір дому гэта-му!
6. I калі будзе там сын міру, то супачыне на ім мір ваш; a калі нё, то да вас вёрнецца.
7. У доме-ж тым аставайцеся, ёшце і піце, што ў іх ёсьць; бо работнік варт платы сваёй. He пераходзьце з дому ў дом.
8. I калі прыдзеце ў якое мё-
ста, і прымуць вас, ёшце, што вам дадуць;
9. і адзараўляйце ў іх хво-рых, і кажэце ім: падыйшло да вас Царства Божае.
10. Калі-ж прыдзеце ў якое мёста, і ня прымуць вас, то, выйшаўшы на вуліцу, ска-жэце:
11. і пыл, што прыліп да нас ад вашага мёста, абтрасаем вам: аднак жа вёдайце, што падыйшло да вас Царства Бо-жае.
12. Кажу-ж вам, што Садому ў дзёнь той лёпей будзе, чымся мёсту гэткаму.
13. Гора табё, Харазін! гора табё, Віфсаіда! Бо калі-б у Тыры й Сідоне сталіся цуды, што дзёяліся ў вас, то даўно-б яны пакаяліся, сёдзячы ў ва-ласйніцы ды пбпелі;
14. алё Тыру й Сідону лёпш будзе на судзё, чым вам.
15. I ты, Капэрнаум, да нёба ўзьнёсшыся, да пёкла спа-дзёш.
16. Хто слухае вас — Мянё слухае, і хто вас цураецца, той Мянё цураецца; а хто цу-раецца Мянё, цураецца і Па-слаўшага Мянё.
17. Семдзесят вучняў вярну-ліся з радасьцю ды гаварылі: Госпадзе! і дэманы слухаюцца нас дзеля імёньня Твайго.
18. Ён жа сказаў ім: Я бачыў шатана, спаўшага з нёба як малбньня;
19. вось даю вам уладу на-ступаць на зьмёяў і скарпіё-наў і на ўсю сілу варожую, і нішто не пашкодзіць вам;
20. аднак жа з таго ня цёш-цеся, што духі вам пакара-юцца; але цёшцеся з таго, што імёньні вашыя запісаны на ня-бёсах.
98 Паводле Лукі сы. Эвангелый іо.
шлі, пакінуўшы яго лёдзь жы-вым.
31. Здарэньнем адзін сьвя-шчэньнік ішоў гэтай дарогай і, углёдзіўшы яго, прайшоў мі-ма.
32. Таксама й лявіт, быўшы на тым мёсцы, падыйшоў, па-глядзёў і прайшоў міма.
33. Самаранін жа нёйкі, іду-чы, найшоў на яго і, углёдзіў-шы, зьлітаваўся,
34. і, падыйшоўшы, перавя-заў яму раны, паліўшы алёем і віном; і, пасадзіўшы яго на свайго асла, прывёз яго ў за-ёзд і паклапаціўся аб ім;
35. а на другі дзёнь, ад’яж-джаючы, дастаў два дынары, даў гаспадару заёзду і сказаў яму: даглядай яго і, калі вы-даш чгго балёй, я, вярнуўшы-ся, аддам табё.
36. Хто з гэтых трох, думаеш ты, быў бліжні таму, што па-паўся разбойнікам?
37. Ён сказаў: той, што зьлі-таваўся над ім. Тады Ісус ска-заў яму: ідзі й ты рабі гэтак.
38. I сталася ў часе дарогі іх, прыйшоў Ён у вадно сяло; тут жанчына, імёньнем Марта, прыняла Яго ў дом свой;
39. у яё была сястра, на імя Марыя, якая сёла ля ног Ісу-савых і слухала слова Яго.
40. Марта-ж клапацілася аб вялікай паслузе і, падыйшоў-шы, сказала: Госпадзе! ці-ж Табё ня рупіць, што сястра мая адну мянё пакінула па-слугоўваць? скажы ёй, каб па-магла мнё.
41. Ісус жа сказаў ёй у адказ: Марта! Марта! ты турбуешся і клапоцішся аб многае,
42. а адно толькі патрэбна. Марыя-ж выбрала добрую ча-стку, якая не адымецца ў яё.
КНІГІ ОНЛАЙН
