• Газеты, часопісы і г.д.
  • Утроп Літвы  Здзіслаў Сіцька

    Утроп Літвы

    Здзіслаў Сіцька

    Памер: 324с.
    Баранавічы 2009
    187.3 МБ
        Каранацыя Мяндоўга на караля засведчыла:
        а)    існаванне ў Верхнім Панямонні эканамічна моцнай дзяржавы. Яе магутнасць асабліва праявілася ў здольнасці Навагарадскага княства ўтрымваць такое магутнае войска, якое здолела абараніць яго ад Батыевай арды, і нашыя землі не зведалі мангольскага іга;
        б)    дыпламатычныя сувязі Навагарадскага княства, а па-сля і каралеўства Літовіі, з Галіцка-Валынскім княствам, Тэў-тонскім ордэнам і Папам Рымскім;
        в)    прызнанне Навагарадскага княства палітычным парт-нёрам Тэўтонскага ордэна, святар якога Генрых, біскуп Кульмскі, усклаў кароны на Мяндоўга і ягоную жонку Марту;
        г)    прызнанне Мяндоўгавай дзяржавы тагачаснай еўра-пейскай вярхоўнай уладай у асобе папы Інакента IV, які аб-вясціў пра сваю апеку над новым сынам Касцёла.
        Такім чынам наша старажытная дзяржава далучылася да супольнасці еўрапейскіх дзяржаваў.
    
         ⁶⁵ Жнвопнсная Россня. Т. 3. СПб. - М.. 1882. С. 77.
    
    321
    
    ПАСЛЯСЛОЎЕ
        Шаноўны чытачу!
        Спадзяюся, штоўдалося расказаць пра шматгадовыя по-шукі каранёў станаўлення нашай дзяржаўнасці. Падаецца бясспрэчным: яе будавалі і цягам стагоддзяў баранілі нашы прашчуры “новы’орожаны, слоннмчаны, пнніцаны” разам з вайсковым станам літва.
        Прапанавана і гіпотэза паходжання літвы з стану прафе-сійных ваяроў, з сацыяльнай, а не этнічнай супольнасці, што дала назву дзяржаве Вялікае Княства Літоўскае і народу - ліцвіны.
        Гартаючы старонкі летапісаў і аналаў, чытаючы пра дзеі нашых прашчураў, усведамляеш, што згаданыя ў летапісах ваяры-літване быліўнікальнымзгуртаваннем. Падобныяхаў-русы меліся ва ўсе гістарычныя эпохі сярод розных народаў.
        Літва-ваяры палабскіх славянаў, што аселі па-над Лабай яшчэ ў раннім Сярэднявеччы, перанялі дасканалы ваярскі досвед германскіх народаў, заваяёўнікаў Рыма, дзяржаву, якая валадарыла на абшарах Еўропы і Азіі.
        Спадзяюся, на старонках гэтай кнігі пададзена адмет-нае меркаванне пра станаўленне ліцвінскага (беларускага) этнасу і пра некаторыя праблемы станаўлення дзяржаў-насці. Спадзяюся, што ўдалося знайсці адказы на некато-рыя пытанні невядомай гісторыі Бацькаўшчыны:
        - чаму назвы значнай колькасці вёсак і мястэчак нашага краю вельмі падобныя (і нават ідэн-тычныя) назовам гістарычнай воб-ласці Мекленбургія?
        - чаму некаторым прозвішчам бе-ларусаў знаходзім адпаведнікі ў даку-ментах той жа Мекленбургіі?
        - чаму полацкіх князёў у 1129 іодзе не забілі, а толькі выслалі ў Візантыю?
        - чаму гербы некаторых нашых га-радоў падобныя да геральдычных знакаў мекленбургскіх рыцараў, а герб аднаго з іх стаў “правобразам” Пагоні - герба по-лацкіх князёў ды ўрэшце гербам ВКЛ?
    
    Пячатка
    
    князя полацкага Глеба-Нарымонта Гедымінавіча.
    (Каля 1338 г.)
    
    322
    
       -     як узнікла менавіта такая назва гэтай дзяржавы?
       -     чаму наш край не быў заваяваны манголамі, якія пе-райшлі нават Одру і Нысу, і наш народ не спазнаў манголь-скага іга?
       -     чаму папа Інацэнт IV прызнаў навагарадскага князя Мяндоўга годным каралеўскай кароны, і ў лета 1253 ён быў урачыста каранаваны ў Навагарадку?
        Усё ж яшчэ больш пытанняў, чым адказаў. А дастаткова паехаць у Навагарадак - калыску нашай дзяржаўнасці , уз-няцца па стромых схілах на замчышча, прытуліцца шчакою да сівых камянёў вежы Шчытоўкі... Яе і гару Мяндоўга не ўда-лося зруйнаваць дашчэнту ні людзям, ні часу.
        Яшчэ не скончаны пошукі, яшчэ не выяўлены ўсе аргу-менты-доказы, што павінны змяніць уяўленне пра нашу ран-нюю гісторыю, пра дзеі прашчураў: аратых і ваяроў, каню-шых і літвы, ваяводаў і ганчароў князёў, а таксама і кавалёў, якія акоўвалі літву, харугвы братоў Альгердавічаў.
        Але падмурак ужо закладзены. Першыя каменьчыкі дзе-ля аднаўлення нашай гісторыі - дзеі вялетаў, абадрытаў, ва-яроў-літвы, адным правадыром якіх мог быць палабскі князь Мікалай, вядомы з Мекленбургскіх дакументаўяк NIKOLAVS DE ROZTOC - МІКАЛАЙ 3 РОСТАКУ.
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    
    Адна з рыцарскіх пячатак мекленбургскага княскага роду -пячатка NIKOLAVS DE ROZTOC.
    
    323
    
    Навукова-папулярнае выданне
    
    
    
    
    Здзіслаў Сіцька
    
    УТРОП ЛІТВЫ
    
    
    
    Кніга адрэдагавана аўтарам Дызайн-макетУладзіміра Гундара Карэктар: Люба Сіцька
    
    
    У кнізе выкарыстаны гравюры
    
    
    
    Віктара Сташчанюка
    
    
    
    
    Падпісана да друку 30.01.2009 Фармат 60X84/16 Папера афсетная Гарнітура Georgia
    Афсетны друк
    Умоўных друкарскіх аркушаў 11,2 Улікова-выдавецкіх аркушаў 6,4 Наклад 290 асобнікаў.
    Заказ № 0027
    
    
    
    
    Надрукавана ў ВЦ “Новая школа’ 214020, Расійская Федэрацыя, г. Смаленск, вул. Смальянінава, 12
    
    •hmttu
    
    MS®»
    <ПЕ»|
    
    ост»;
    
    3 Л M
    
    JI
    
    Я ,H A ? r
    
    A
    
    p 0 fl C * * Я
    
    s „
          ® 0 Я C ‘WAJU
    
    A«
    
    ⁰ М9»
    
    
    
        ^СЯІЧ а«Л(ПЛ.":ЛІ
    
    ШІКА* «- C"
    
    ^ £***»5^;
    
    'OMAO
    
    MOW
    
    
    
    *
    0
    
    
    
    
    
    x ІкМнкір
    V
    
    
    
    . Mtu-S
    | XiAxttK '
    
    ^мч
    
    •4^2
    
    *в«р«М
      3rc«jt
    
    C^X
    
    Wn* macros*
    
    еадмг :ₜₐ^„ ^^*
    
    C^a
    
    M«»w.
    
    •«W* ....^ '
    
    
    
    !!W
    
    
    .;y ^Л'лпчІга
    
    • ’^л- v ‘■.■«J.
    
    &HW*
    
    tltuKtfef
    
    Sfa*>e*
    
    
    
    
    
    Wwcar
    W3CT)
    
    ШІВ
    
    WTJW
    
    Safy^ro
    
    wmofct
    
    WWW
    
    ГОММІ
    
    8
    
    Шп
      <УЛ»ГА#
    
    .K^ ., JV м&м^
    S7K’
    
    HUB*»
    
    warf»
    
     *WWM
    g W
    
    ЙЛХ