• Газеты, часопісы і г.д.
  • Беларуская энцыклапедыя Т. 9

    Беларуская энцыклапедыя Т. 9


    Выдавец: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
    Памер: 560с.
    Мінск 1999
    513.58 МБ
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Тв.: Влнянне острых нагрузок фуросемл-дом н хлорнстым натрнем на уровень ряда гормонов в кровн больных ншемнческой бо-лезнью сердца // Кардаологня. 1982. № 3; Простагланднны н атеросклероз (разам з
    ліфар 319
    АГ.Мрочакам, Т.Дз.Цябут) // Патол. фнзно-логня н экспернмен. тераішя 1983. № 2.
    ЛІЎШЫЦ Мордух Насонавіч (17.4.1918, г. Рэчыца Гомельскай вобл. — 7.3.1997), бел. архітэктар. Засл. архітэк-тар Беларусі (1969). Скончыў Ленін-градскі інж.-буд. ін-т (1941). 3 1946 працаваў у праекгных ін-тах Мінска (з 1969 гал. архітэктар ін-та «Белкамун-праект», у 1974—78 — ін-та «Белжыл-праект»), Найб. значныя работы: у Мін-ску — планіроўка жылых кварталаў (1950-я г.) і жылыя дамы па вуліцах Я. Коласа (1951), Чырвонай (1953) і Каму-ністычнай (1954, абодва ў сааўт.), прас-пекце Ф. Скарыны (1956), 2-я чарга тэхнал. ін-та (1967), адм. карпусы Дзяржкамсельгастэхнікі і Мінпрамбуда, Мін-ва мантажных і спец. буд. работ (усе 1970), адм. будынкі на праспекце Ф. Скарыны (1953) і па вул. Савецкай (1976; усіх кіраўнік аўтарскага калекты-ву), ін-т «Белжылпраект» (1981); праекг рэканструкцыі гіст. цэнтра Гродна (1971, кіраўнік аўтарскага калекгыву), серыі тыпавых праектаў жылых дамоў, гандл. збудаванняў і інш. грамадскіх бу-дынкаў (усе 1957—69); планіроўка цэнтр. плошчы (1960) у Барысаве; пом-нік танкістам каля Дома афіцэраў у Мінску (1952) і інш. А.А. Воінаў.
    ЛІФАР (Lifar) Серж (Сяргей Міхайла-віч; 15.4.1905, Кіеў — 15.12.1986), ра-сійскі і французскі артыст балета, ба-летмайстар, педагог. Вучыўся ў Кіеў-скай студыі Б. Ніжынскай (з 1921), по-тым у Э. Чэкеці. 3 1923 жыў у Францыі. Да 1929 саліст трупы «Рускі балет Дзя-гілева». У 1930—63 (з перапынкамі) і 1977 балетмайстар, саліст (да 1956) і пе-дагог Парыжскай оперы. У 1944—47 кі-раўнік трупы «Нуво бале дэ Монтэ-Карла». Заснаваў Ін-т харэаграфіі ў Па-рыжы (1947). 3 1955 выкладаў у Сарбо-не. Танцоўшчык класічнай школы, ва-лодаў развітой тэхнікай, драм. экспрэсі-яй, лірычным дарам. Выконваў гал. партыі ў балетах «Кошка» A. Care, «Ода» Н. Набокава, «Стальны скок» і «Блудны сын» С. Пракоф’ева, «Блакіт-ны экспрэс» Д. Міё, «Матросы» Ж. Арыка, «Баль» В. Рыеці, «Апалон Муса-гет» і «Пятрушка» I. Стравінскага і інш. Паставіў у розных т-рах больш за 200 балетаў, у т. л. на муз. Бетховена, С. Пракоф’ева, К. Дэбюсі, М. Равеля, М. дэ Фальі, П. Чайкоўскага, Стравінскага. Развіваў традыцыі акад. танца, распра-цаваў прынцыпы т. зв. «трох харэагра-фічных планаў», павялічыў ролю муж-чынскага танца. Дзейнасць Л. паўплы-вала на сцвярджэнне прынцыпаў рус. харэаграфіі 20 ст. на франц. сцэне, ад-раджэнне франц. балета ў 1920—40-я г. Пад яго кіраўніцтвам балет Парыжскай оперы стаў адным з лепшых у Еўропе. Аўтар гіст. і тэарэт. прац, у якіх харак-тарызаваў сваю творчасць як «неакласі-цызм». У 1994 у Кіеве адбыўся прысве-чаны Л. Міжнар. фестываль і конкурс балета.
    320 ліфляндыя
    Літ. me.: Дягнлев н с Дягнлевым. М., 1994; Страдные годы. С Дягнлевым: Воспомнна-ння. Кнев, 1994; Рус. пер. — Мемуары Нка-ра. М., 1995.
    Літ.: Плеіцеев А. С.Лнфарь. Парнж, 1938; йофьев М. Балет «Гранд-Опера» в Москве // йофьев М. Профнлн нскусства. М., 1965; Тнхонова Н. Девушка в сннем. М„ 1992.
    ЛІФЛЯНДЫЯ (ням. Livland краіна лі-ваў), 1) нямецкая назва Лівоніі ў 13—16 ст. 2) Афіцыйная назва тэр. Паўн. Лат-віі і Паўд. Эстоніі (лат. Відземе, эст. Лі-івімаа) у 17 — пач. 20 ст. ў складзе Швецыі (1629—1721, правінцыя) і Расіі (1721—1917, Ліфляндская губ.).
    ЛІФТ (англ. lift падымаць), стацыянар-ны пад’ёмнік звычайна цыклічнага дзе-яння з верт. рухам кабіны або платфор-мы па жорсткіх накіравальных, якія ўстаноўлены ў агароджанай з усіх бакоў шахце. Найб. пашыраны Л. з эл. канат-най цягай.
    Скончыў Харкаўскі ун-т (1936) і Хар-каўскі політэхн. ін-т (1938). У 1937—68 у Харкаўскім фіз.-тэхн. ін-це АН Укра-іны. 3 1969 у Ін-це фіз. праблем АН СССР. Навук. працы па квантавай тэо-рыі цвёрдага цела, электроннай тэорыі металаў, фіз. кінетыцы, статыст. тэрма-дынамшы палімераў. Устанавіў сувязь паміж назіранымі ўласцівасцямі металаў і геаметрыяй іх паверхні Фермі, абгрун-таваў магчымасць аднаўлення энергет. спектра кандэнсаваных цел па экспе-рым. даных. Ленінская прэмія 1967.
    І.М.Ліфшыц.
    Я.М.Ліфшыц.
    Дз. С. Ліхачоў.
    Гюго, Ш. Бадлера, П. Верлена, П. Элюара, некаторых рус. і ўзб. паэтаў.
    Тв.: Анатоль Франс: Очерк творчества. Ташкент, 1962; Понскм сердолнка. Ташкент, 1973; Радость встреч: Сб. лнт.-крнтнч. статей. Ташкент, 1977.
    ЛІХАМАНКА. ахоўна-прыстасавальная рэакцыя арганізма вышэйшых жывёл і чалавека на ўздзеянне інфекцый, пра-дуктаў жыццядзейнасці бактэрый, траў-маў і інш. Выяўляецца павышэннем т-ры цела. У большасці выпадкаў Л. ўзмацняе імунітэт. Пры т-ры цела вы-
    Бываюць пасажырскія — звычайныя, ска-расныя, бальнічныя (умяшчальнасць кабін да 30 чал., скорасць да 7 м/с) і грузавыя — агульнага прызначэння, спец., напр. магазін-ныя (грузанадымальнасць да 10 т, скорасць да 1,5 м/с). Вышыня пад’ёму да 150 м і больш. На Беларусі Л. вырабляе Магілёўскі ліфтабудаўнічы завод.
    ЛІФШЫЦ Ілья Міхайлавіч (13.1.1917, г. Харкаў, Украіна — 23.10.1982), укра-шскі і расійскі фізік-тэарэтык. Акад. AH СССР (1970, чл.-кар. 1960), АН Ук-раіны (1967). Брат Я.М. Ліфшыца.
    Тв.: Электронная теорня металлов. М., 1971 (у сааўт).
    Літ.: Й.М. Лнфшмц, 1917—1982. М„ 1989. ЛІФШЫЦ Яўген Міхайлавіч (21.2.1915, г. Харкаў, Украіна — 29.10.1985), укра-інскі і расійскі фізік-тэарэтык. Акад. AH СССР (1979, чл.-кар. 1966). Брат І.М. Ліфшыца. Скончыў Харкаўскі полі-тэхн. ін-т (1933). 3 1933 у Харкаўскім фіз.-тэхн. ін-це АН Украіны, з 1939 у Ін-це фіз. праблем AH СССР. Навук. працы па тэорыі магнетызму, ядз. фізі-цы, тэорыі фазавых пераходаў, гравіта-цыі і касмалогіі. Пабудаваў тэорыю да-менаў у ферамагнетыках (1935; разам з Л.Д. Ландау). Зрабіў значны ўклад у тэ-орыю фазавых пераходаў II роду, пра-панаваў тэорыю няўстойлівасцей у Сус-веце, які расшыраецца. Аўтар шматтом-нага выдання «Тэарэтычная фізіка» (ра-зам з Ландау). Ленінская прэмія 1962. Дзярж. прэмія СССР 1954.
    ЛІХАДЗІЕЎСКІ Сцяпан Іванавіч (9.5. 1911, в. Барок Слуцкага р-на Мінскай вобл. — 13.2.1979), бел. паэт і літ.-зна-вец. Д-р філал. н. (1967), праф. (1968). Вучыўся ў БДУ (1930—31), Бел. вы-шэйшым пед. ін-це (1931—33), скон-чыў Томскі пед. ін-т (1939). 10.8.1933 беспадстаўна асуджаны на 3 гады вы-сылкі ў Казахстан; настаўнічаў там. 3 1939 выкладчык Ташкенцкага пед. ін-та, з 1963 заг. кафедры зарубежнай л-ры Рэсп. пед. ін-та рус. мовы і л-ры ў Ташкенце. Друкаваўся з 1925. Тагачас-ныя пераўтварэнні, пафас будаўнііпва адлюстраваў у зб-ках паэзіі «Рокаты да-лёкай прыстані», «Чырванеюць вішні» (абодва 1931), «Крывавыя знічкі на сне-зе», «Мы — маладая гвардыя» (абодва 1932), нарысах. Перажытае — тэмы зб. вершаў «Берасцянка жывых трывог» (1962), «Вянкі камунарам» (1974), «Чырвоныя макі» (1981). Даследаваў крытычны рэалізм у франц. л-ры, бел-ўзб. літ. сувязі. На бел. мову пераклаў паасобныя творы І.В. Гётэ, Г. Гейнэ, В.
    шэй за 41°С можа выклікаць парушэн-не абмену рэчываў (павялічваецца рас-пад бялку), сардэчна-сасудзістай, ды-хальнай дзейнасці і інш. Лячэнне тэра-пеўтычнае.
    ЛІХАНАЎ Альберт Анатолевіч (н. 13.9. 1935, г. Кіраў, Расія), расійскі пісьмен-нік. Акад. Рас. акадэміі прыродазнаў-чых навук (1992). Чл.-кар. Рас. акадэміі адукацыі (1990). Скончыў Уральскі ун-т (Свярдлоўск, 1958). Да 1988 працаваў у друку (у 1975—88 гал. рэдактар час. «Смена»), 3 1988 дырэктар НДІ дзяцін-ства Рас. акадэміі адукацыі. Друкуецца з 1961. Першая кн. «Няхай будзе сон-ца!» (1963) — гіст. аповесць пра маста-ка М.Э. Андрыёлі. У зб-ках аповесцей і апавяданняў для юнацтва «Юрка Гага-рын — цёзка касманаўта» (1966), «Зоркі ў верасні» (1967), «Музыка» (1971), трылогіі «Сямейныя абставіны» (1967— 73; аднайм. фільм 1977), аповесцях «Галгофа» (1979), «Кікімара» (1983), ра-манах «Мой генерал» (1975; аднайм. фільм 1979), «Мужчынская школа» (1995) і інш. паглыблены аналіз пачуц-цяў і перажыванняў юных герояў, свое-асаблівы дыялог пакаленняў. У кнігах публіцыстыкі «Канспект лёсу» (1976), «Поры жыцця» (1978), «Сэнс існага» (1985), «Цяжар маладосці» (1989), «Пісьмы ў абарону дзяцінства» (1997) і інш. роздум над праблемамі выхавання моладзі. Па творах Л. пастаўлены такса-ма фільмы «Добрыя намеры», «Кару-сель на кірмашовай плошчы», «Апош-нія халады», «Каманда 33», «Вышэйшая мера». 3 1991 прэзідэнт Міжнар. асацы-яцыі дзіцячых фондаў. Асобныя апавя-данні Л. на бел. мову пераклаў Я.Курто. Дзярж. прэмія Расіі імя Крупскай 1980, міжнар. прэміі імя М. Горкага (1983) і Я. Корчака (1987).
    Тв.: Собр. соч. Т. 1—4. М., 1986—87; Рус-скне мальчвкм: Роман в повестях. М.. 1995.
    Літ.: Мотяшов й. Альберт Лнханов. М., 1981; Б о н д а р е н к о В. Мудрость дет-скнх нстнн. М., 1995. А.В Спрынчан.
    ЛІХАНбСАЎ Віктар Іванавіч (н. 30.4.1936, г. Топкі Кемераўскай вобл., Расія), ра-сійскі пісьменнік. Скончыў Краснадар-скі пед. ін-т (1962). 3 1998 гал. рэдактар час. «Родная Кубань». Друкуецца з 1963. Першая кніга апавяданняў — «Вечары» (1966). У аповесцях «Чалдон-кі» (1967), «На вуліцы Шырокай» (1968), «Восень у Тамані» (1971), «Эле-гія» (1973), рамане «Калі ж мы сустрэ-немся?» (1978) і інш. роздум пра лёс ра-дзімы, узаемасувязь часоў і чалавечых лёсаў, пра таямнічасць жаночай душы. Кн. «Ненапісаныя ўспаміны. Наш ма-ленькі Парыж» (1987, Дзярж. прэмія Расіі 1988) — сямейная хроніка з жыц-ця кубанскіх казакоў у трагічных абста-вінах 20 ст. Прозе Л. ўласцівы лірычна-філас. пачатак, спалучэнне розных жан-раў (апавяданне-песня, аповесць-паэ-ма). Асобныя яго апавяданні на бел. мову nep. Т. Мартыненка, В. Рабкевіч. Міжнар. прэмія імя М. Шолахава 1994.
    Тв.: Йзбр. пронзв. Т. 1—2. М., 1984; Йз-бранное. М., 1993; Запнсн перед сном: По-вестн, рассказы, эссе. М., 1993; Тоска-кручв-на. Краснодар, 1996.
    ПХАЦЭВІЧ Анатоль Паўлавіч (н. 21.3. 1947, в. Вял. Кракотка Слонімскага р-на Гродзенскай вобл.), бел. вучоны ў галіне меліярацыі. Чл.-кар. Акадэміі агр. навук Беларусі (1996), д-р тэхн. н. (1994). Скончыў БСГА (1975). 3 1975 у НДІ меліярацыі і лугаводства (з 1997 дырэктар). Навук. працы ў галіне ара-шэння с.-г. культур, воднага рэжыму меліяраваных глеб. Распрацаваў тэорыю рэжыму ўвільгатнення глебанеаднарод-ных с.-г. палёў, тэорыю аптымізацыі эксплуатацыйнага рэжыму дажджаван-ня раслін пры няўстойлівых умовах надвор’я.