• Газеты, часопісы і г.д.
  • Беларуская энцыклапедыя Т. 12

    Беларуская энцыклапедыя Т. 12


    Выдавец: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
    Памер: 560с.
    Мінск 2001
    529.83 МБ
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 9
    Беларуская энцыклапедыя Т. 9
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    ПАНКбЎ Аляксандр Альбертавіч (н. 1.2.1953, г. Гомель), бел. вучоны ў галіне фізікі высокіх энергій. Др тэхн. н. (1994), праф. (1997). Скончыў Гомельскі унт (1976) і працаваў у ім. 3 1983 у Гомельскім тэхн. унце імя П.В.Сухога. Навук. працы па фенаменалагічным аналізе прадказання электраслабай тэорыі элементарных часціц, па пошуку новых фіз. аб’ектаў і з’яў нестандартнай фізікі на электронпазітронных і адронных калайдэрах.
    Te:. О новой возможностн нсследовання эффектов дополннтельных калнбровочных Z'бозонов в процессе е е^ Z /' на установке TRISTAN (разам з І.С.Сацункевічам) // Ядерная фнзмка. 1988. Т. 47, вып. 5; О меха
    ннзме уснленмя эффектов новой фмзнкя в процессе eV > 10 IT // Там жа. 1992. Т. 55, вып. 2.
    ПАНКРАТ Ганна Купрыянаўна (13.2.1912, г. Полацк Віцебскай вобл. — 4.2.1995), бел. актрыса. Засл. арт. Беларусі (1962). Скончыла студыю БДТ1 (1934). 3 1933 працавала ў БДТ1, з 1938 у Бабруйскім калг.саўг. тры, з 1946 у Бабруйскім, у 1947—72 у Гродзенскім абл. драм. трах. Выканаўца характарных, драм. роляў. Творчасці ўласцівы спасціжэнне сац. прыроды вобраза, пластычнасць знешняга малюнка ролі. Стварыла яркія праўдзівыя характары: у БДТ1 — Ульяна («Бацькаўшчына» К.Чорнага); у Бабруйскім калг.саўг. тры — Настулька, Вера Міхайлаўна («Партызаны», «Хто смяецца апошнім» К.Крапівы); у Гродзенскім тры — Паліна («Трыбунал» А.Макаёнка), Ганна Іванаўна («Гэта было ў Мінску» А.Кучара), Паліксена, Купавіна, Уланбекава, Усйіння Навумаўна, Курыцына, Кабаніха («Праўда добра, а шчасце лепш», «Ваўкі і авечкі», «Выхаванка», «Свае людзі — паладзім», «Грэх ды бяда на каго не жыве», «Навальніца» А.Астроўскага), Рашэль, Надзея, Васіліса, Прытыкіна («Васа Жалязнова», «Апошнія», «На дне», «Варвары» М.Горкага).
    Н.ВТрацэўская.
    ПАНКРАТАВА Ганна Міхайлаўна (16.2.1897, г. Адэса, Украіна — 25.5.1957), савецкі гісторык. Акад. АН СССР (1953), акад. АН БССР (1940), правадз. чл. АПН РСФСР (1944). Скончыла Новарасійскі унт (1917, Адэса), Інт чырв. прафесуры (1925). 3 1925 у ВНУ Масквы, Ленінграда, Саратава, заг. сектара і нам. дырэктара Інта гісторыі AH СССР (1932—52), гал. рэдактар час. «Вопросы нсторнн» (1953—57). Навук. працы па пытаннях гісторыі рас. і зах.еўрап. рабочага руху, рэвалюцыі 1905—07 і Кастр. рэвалюцыі. Дзярж. прэмія СССР 1946.
    ПАНКРАЦ Генрых Якаўлевіч (15.5.1907, г. Запарожжа, Украіна — 2.10.1981), бел. мовазнавец. Др філал. н. (1969), праф. (1970). Скончыў пед. інт у г. Энгельс (Расія, 1937). Працаваў у Маскоўскім інце замежных моў (1938—42). 3 1946 выкладчык АлмаАцінскага, з 1969 заг. кафедры Мінскага інтаў замежных моў. Даследаваў фанетыку, фаналогію, марфалогію, сінтаксіс, гісторыю ням. мовы. Перакладаў з рус. мовы на нямецкую.
    Тв.: Семантнка н лекснкограмматмческая структура переспроса в немецком языке. АлмаАта, 1957; Ннжненемецкнй дналект в СССР (фонетнка, словообразованне, формообразованне). Л., 1968; Архнтектоннка слова. Мн., 1977. А.Я.Міхневіч. ПАНКРАЦ Юрый Генрыхавіч (н. 31.5.1949, Масква), бел. мовазнавец. Сын Г.Я.Панкраца. Др філал. н. (1993), праф. (1993). Скончыў Мінскі інт замежных моў (1972). У 1974—78, 1983— 85 у Мінскім пед. інце. 3 1986 у Мінскім лінгвістычным унце. 3 2000 жыве
    ў Канадзе. Даследуе марфалогію, словаўтварэнне, семантыку англ. мовы, распрацоўвае праблемы агульнага мовазнаўства, кагнітыўнай лінгвістыкі, методыкі выкладання моў.
    7в.: Морфонологня в опнсаннн языков. М., 1983 (разам з А.С.Кубраковай); Пропознцнональные структуры н нх роль в формнрованнн языковых еднннц разных уровней. Мн.; М., 1992; Краткнй словарь термннов когннтнвной лннгвнстнкм. М., 1996 (у сааўт.).
    А.Я Міхневіч.
    ПАНКРЭАТЫТ [ад грэч. pankreas (pankreatos) падстраўнікавая залоза], запаленне падстраўнікавай залозы. Адрозніваюць П. востры і хранічны. Прыкметы вострага П. — моцны боль у верхняй палавіне жывата, які аддае ў паяснічную вобласць злева, моташнасць, ірвота і г.д. Ускладненні: перытаніт, абсцэс, кісты і інш. Пры хранічным П. паступова развіваецца недастатковасць вонкавай і ўнутр. сакрэцыі падстраўнікавай залозы. Лячэнне вострага П. — тэрапеўт. і хірург., хранічнага — дыета з абмежаваннем тлушчу, кансерватыўнае, хірургічнае.
    ПАНКРЭАТЫЧНЫ СОК, тое, што падстраўнікавы сок.
    ПАНМІКСІЯ (ад пан... + грэч. mixis змешванне), выпадковае, свабоднае (неабмежаванае) скрыжоўванне разнаполых асобін з рознымі генатыпамі ў папуляцыі ці інш. унутрывідавой групе арганізмаў. У рознай ступені характэрна для большасці відаў жывёл і раслін і залежыць ад характару іх размнажэння. Тэрмін «П.» ўвёў А.Вейсман (1885). П о ў н а я П. магчыма ў «ідэальных» папуляцыях (бясконца вял., у якіх кожная асобіна мае аднолькавыя магчымасці апладнення асобінай другога полу, пры адсугнасці адбору, ціску мутацый, міграцый і інш.), калі адбываецца выпадковае камбінаванне гамет і раўнаважнае размеркаванне частот генатыпічных класаў асобін у адпаведнасці з Хардзі—Вайнберга законам. У прыродзе ажыццяўляецца толькі ў той ці інш. ступені і забяспечвае генетыкаэвалюц. адзінства ўнутрывідавых груповак і віду ў ЦЭЛЫМ. А.М.Петрыкаў.
    ПАНО (франц. panneau ад лац. pannus кавалак тканіны), 1) частка сцяны, абмежаваная стужкай арнаменту ці лепкай і запоўненая жывапіснай ці скульптурнай выявай. 2) Жывапісны твор дэкар. характару, а таксама мазаічныя, ляпныя, разныя, тканыя, вышываныя, вязаныя, плеценыя і інш. кампазіцыі з металу, шкла, керамікі, дрэва, нітак, саломы і інш., прызначаныя для аздаблення пэўнага ўчастка сцяны (насценнае П.) або столі (плафон). П. аздаблялі сцены культавых і грамадз. збудаванняў у Стараж. Егіпце і Грэцыі. Мастацтва П. дасягнула значнага росквіту ў Зах. Еўропе ў 17—18 ст. На Беларусі вядома з 17 ст. ў аздабленні інтэр’ераў культавых збудаванняў. 3 18 ст. шырока распаўсюджаны ў рэзідэнцыях магнатаў. У 20 ст. П. ўпрыгожваюць інтэр’еры і эк
    ПАНСІЁН	49
    стэр’еры грамадскіх і жылых будынкаў: творы Л.Асецкага, І.Ахрэмчыка, Г.Вашчанкі, І.Давідовіча, С.Катковай, Т.Кіршчынай, А.КІшчанкі, У.Крываблоцкага, Я.Кузняцова, У.Стальмашонка і інш.
    ПАНбВА Вера Фёдараўна (20.3.1905, г. РастоўнаДоне, Расія — 3.3.1973), руская пісьменніца. 3 1933 пісала п’есы. Першая аповесць — «Сям’я Піражковых» (1945, у новай рэд. «Еўдакія», 1959; аднайм. фільм, 1961). Аповесць «Спадарожнікі» (1946, Дзярж. прэмія СССР 1947; кінафільм «Цягнік міласэрнасці», 1964; тэлефільм «На ўсё астатняе жыццё», 4 серыі, 1975) пра Вял. Айч. вайну. У раманах «Кружыліха» (1947, Дзярж. прэмія СССР 1948), «Поры года» (1953, кінафільм «Высакосны год», 1962), аповесці «Сярожа» (1955, аднайм. кінафільм, 1960) і інш. сац.маралвныя канфлікты, псіхал. аналіз сучасных характараў і адносін. «Сентыментальны раман» (1958, аднайм. фільм, 1976) пра пакаленне 1920х г. Аўтар аповесці з жыцця пасляваен. вёскі «Ясны бераг» (1949, Дзярж. прэмія СССР 1950), цыкла гіст. аповесцей, раманаказкі «Каторая гадзіна? Сон у зімовую ноч» (апубл. 1981), п’ес «Завея» (1957), «Провады белых начэй» (1961), «Колькі гадоў, колькі зім’» (1966, усе паст.), кн. «Пра маё жыццё, кнігі 1 чытачоў» (апубл. 1975), апавяданняў, кінасцэнарыяў і інш. Пісала для дзяцей.
    Тв.: Собр. соч. Т. 1—5. Л., 1987—89; Жнзнь Мухаммеда. М., 1991 (разам з Ю.Б.Вахціным).
    Літ.: Н м н о в А.А. Вера Панова: Жнзнь. Творчество. Современннкм. Л., 1980; Воспоммнання о Вере Пановой: Сб. М„ 1988.
    ПАНбніЯ (Pannonia), рымская правінцыя, якая ўтварылася ў 8 н.э. пасля падзелу рым. правінцыі Ілірык на Верхні Ілірык (Далмацыя) і Ніжні Ілірык — П. Займала зах. ч. сучаснай Венгрыі, паўн. ч. сучасных Харватыі і Югаславіі і ўсх. ч. сучаснай Аўстрыі. Назву атрымала ад панонцаў — групы ілірыйскіх плямён (гл. Ілірыйцы). Захоп тэр. правінцыі пачаўся пры імператару Аўгусце (35—33 да н.э.) і працягваўся Тыберыем (6—9 н.э.). У пач. 1 ст. н.э. адбывалася ваен. каланізацыя П. Яе гарнізон складаўся з 5, пасля 101 — з 4 легіёнаў. Паступова лагеры легіёнаў ператвараліся ў буйныя гарады, цэнтры рамяства і гандлю, якія ў 2—3 ст. атрымалі ад рым. улад правы самакіравання. У пач. 2 ст. правінцыя падзелена на Ніжнюю і Верхнюю П. Пры імператару Дыяклетыяне П. падзелена на 4 часткі, г. Сірмій стаў рэзідэнцыяй імператара і прэфекта прэторыя. За валоданне П. рымляне вялі пастаянныя войны з суседнімі плямёнамі: у 167 з маркаманамі, у 427 з гунамі і гепідамі, у пач. 6 ст. з лангабардамі, у 568 з аварамі. Беспаспяховай была спроба рымлян адваяваць П. ў сярэдзіне 5 ст.
    А.У.Казленка.
    ПАНбіІТЫКУМ (ад пан... + грэч. optikos зрокавы), музей, у якім выстаў
    лены для агляду васковыя фігуры або інш. прадметы, цікавыя сваёй незвычайнасцю.
    ПАНбРЫ (сербскахарвацкае), натуральныя адтуліны (шчыліна, калодзеж, канал) на паверхні закарставанага масіву (на дне карставай варонкі, западзіны і інш.). Паглынаюць і адводзяць на глыбіню дажджавую, талую снегавую і рачную ваду.
    ПАНОЎ Міхаіл Фёдаравіч (21.11.1901, в. Аўчыннікава Пскоўскай вобл., Расія — 8.5.1979), удзельнік вызвалення Беларусі ў Вял. Айч. вайну, Герой Сав. Саюза (1945), ген.лейт. танк. войск (1945). Скончыў Ваен. акадэмію механізацыі і матарызацыі (1938), Вышэйшьм акад. курсы пры Ваен. акадэміі Генштаба (1952). У Чырв. Арміі з 1919. У Вял. Айч. вайну з 1941 на Зах., Сталінградскім, Паўд., Бранскім, Бел., 1м і 2м Бел. франтах: нам. камандуючага арміяй, камандзір 1га гвардз. танк. корпуса. Удзельнік ГомельскаРэчыцкай, КалінкавіцкаМазырскай, Бел., Нараўлянскай, Усх.Прускай аперацый, вызвалення Бабруйска, Мінска. Да 1967 у Сав. Арміі. Чл. ЦК КПБ у 1956—59. Дэп. Вярх. Савета БССР у 1951—59. Ганаровы грамадзянін г. Калінкавічы і Мар’іна Горка.
    ПАНОФСКІ (Panofsky) Вольфганг Курт Герман (н. 24.4.1919, Берлін), амерыканскі фізік. Чл. Нац. АН ЗША (1954),
    Амер. акадэміі навук і мастацтваў (1962). Замежны член Pac. АН (1988). 3 1934 у ЗША. Скончыў Прынстанскі унт (1938). 3 1951 праф. Стэнфардскага унта (з 1953 дырэктар Лабараторыі фізікі высокіх энергій, у 1961—84 дырэктар лінейнага паскаральнага цэнтра). Навук. працы па ядз. фізіцы, паскаральнай тэхніцы, фізіцы элементарных часціц. Вызначыў спін і цотнасць пімезона (1950—52, разам з Дж.Штэйнбергерам), назіраў нараджэнне мюмезонных пар фатонамі (1956). Развіў метад сустрэчных пучкоў. Пад кіраўніцтвам П. ў 1966 запушчаны буйнейшы (на 22 ГэВ) Стэнфардскі лінейны паскаральнік электронаў. Прэмія імя Э.Фермі 1978.