• Газеты, часопісы і г.д.
  • Беларуская энцыклапедыя Т. 12

    Беларуская энцыклапедыя Т. 12


    Выдавец: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
    Памер: 560с.
    Мінск 2001
    529.83 МБ
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 9
    Беларуская энцыклапедыя Т. 9
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    выявы жывёл. Творы вызначаюцца насычаным глыбокім каларытам, кантрастнымі спалучэннямі халодных сінечорных і цёплых светлых колеравых плям, пластычнай завершанасцю форм, спалучэннем унутр. драматызму са знешнім спакоем персанажаў: «Дворнік» (1904), «Мядзведзь у месячную ноч» (1905), «Нацюрморт» (1910—12), «Лань» (1916), «Прадавец дроў», «Гулянка трох князёў», «Кампанія Бего», «Рыбак сярод скал» і інш. На радзіме П. адкрыты яго Доммузей.
    Літ.: Зданевнч К.М. Ннко Пнросманашвнлн. М., 1964; Ннко Пнросманашвнлм: [Альбом]. М., 1967; Кузнецов Э. Пнросманн. Л., 1984. Я Ф Шунейка.
    ШРАТ, гл. у арт. Пірацтва.
    ШРАТЭХНІКА (ад піра... + тэхніка), галіна тэхнікі па вытвсці і выкарыстанні піратэхнічных саставаў, аснашчаных імі вырабаў і наладжванні феерверкаў. Вядома з глыбокай старажытнасці (напр., у Кітаі элементы П. выкарыстоўвалі за некалькі стагоддзяў да н.э.). Да 19 ст. П. ўключала выраб порахаў і выбуховых рэчываў.
    Вытвсць піратэхн. вырабаў уключае здрабненне кампанентаў саставаў, іх сушку, прасейванне і змешванне ў спец. змяшальніках з дыстанцыйным кіраваннем. Запаўненне вы
    рабаў (кардонных і метал. гільзаў) піратэхн. саставам ажыццяўляюць пад ціска.м на прэсах, часам шнэкаваннем ці заліўкай. Вытв. аперацыі ў П. пажара і выбухованебяспечныя.
    Літ.: Шндловскнй А.А. Основы пнротехннкн. 4 нзд. М., 1973.
    ПІРАТЭХНІЧНЫЯ САСТАВЫ, сумесі, гарэнне якіх адбываецца адначасова са светлавымі, гукавымі, дымавымі і рэактыўнымі піратэхн. эфектамі (гл. Піратэхніка). Пры гарэнні П.с. вылучаецца вял. колькасць цеплаты; тра гарэння ад 400 °C (дымавыя саставы) да 3000 °C (асвятляльныя саставыў
    Н. Пірасманаінвілі
    Гулянка трох князёў
    Пірафіліт.
    Пірахлор
    ПІРАЦІН 381
    Аснова большасці П.с. — сумесі акісляльніку з гаручым. У якасці акісляльнікаў выкарыстоўваюць нітраты, хлараты шчолачных і шчолачназямельных металаў, аксіды некаторых металаў; у якасці гаручага — пераважна парашкі магнію, алюмінію і іх сплаваў, а таксама вуглевадародныя сумесі (газа, бензін, мазуг), драўняны вугаль і інш. Выкарысгоўваюць у вытвсці боепрыпасаў (гл. Запаяьныя саставы), для зваркі рэек, труб, эл. правадоў, пры даследаваннях верхніх слаёў атмасферы, кіназдымках, арганізацыі феерверкаў, у сельскай гаспадарцы (барацьба са шкоднікамі, рассейванне граду і інш ). В.І.Вараб’ёў.
    ШРАФІЛІТ (ад піра... + грэч. phyllon ліст), мінерал падкласа слаістых сілікатаў, гідраксідалюмасілікат Al2[Si4O10](OH)2; прымесі магнію, жалеза і інш. Крышталізуецца ў манакліннай сінганіі. Утварае ліставатыя, лускаватыя, зярністыя і інш. агрэгаты. Колер бледназялёны, блакітны, жоўты, буры. Цв. 1—2. Шчыльнасць 2,65—2,9 г/см3. Па пахожданні гідратэрмальны, метамарфічны. Выкарыстоўваецца ў вытвсці вогнетрывалых керамічных вырабаў, у гумавай, папяровай прамсці і інш.
    ПІРАФбРНЫЯ Р^ЧЫВЫ (ал піра... + + іреч. phoros які нясе), рэчывы, здольныя загарацца без нагрэву пры кантакце з паветрам. Тра самаўзгарання (tc) П.р. ніжэйшая за пакаёвыя тры. Да П.р. адносяцца тонкараздробненыя мегалы (жалеза, алюміній, машій, кобальт, нікель і інш.), гідрыды крэмнію (SiH4, t,; 200 °C), бору і некаторых металаў, дыфасфін (Р2Н4), алюмінійарган. злучэнні (напр., трыэтылалюміній А1(С2Н5)3, ^ 80 °C) і інш.
    ІІІРАХЛбР (ад піра... + грэч. chloros зялёны), мінерал падкласа складаных аксідаў групы ніабататанталатаў, (Na, Са)2 (Nb, Ta, Ті)2 О6(О, OH, F). Разнавіднасць, абагачаная танталам і уранам — гатчаталіг. Крынггалізуецца ў кубічнай сінганіі. Утварае крышталі, зерні. Колер чырвоны, жоўгы, зялёны з бураватым адценнем. Цв. 4—5,5. Шчыльнасць 3,7—5 г/см3. Трапляецца ў карбанатытах, іпчолачных гранітоідах і палевашпатавых метасаматытах. Руда ніобію і танталу. Гл. таксама Ніобіевыя руды.
    ПІРАЦІН (ад грэч. pirrhotes вогненначырвоны колер), магнітны к а л ч а д а н, мінерал класа сульфідаў, суль
    382 ПІРАЦТВА
    фід жалеза Fei.nS (п = 0,1—0,2). Хім. састаў пераменны. Жалеза можа замяшчацца на нікель, кобальт, марганец і медзь. Крышталізуецца ў гексаганальнай і манакліннай сінганіях. Утварае крышталі таблітчастыя, слупкаватыя, суцэльныя зярністыя масы, украпанікі. Колер бронзаважоўты з бурай пабегласцю. Цв. 3,5—4,5. Шчыльн. 4,58—4,7 г/см3. Магнітны. Паходжанне эндагеннае полігенетычнае. Разнавіднасць П. — траіліт — метэарытнага паходжання. Руда на жалеза, нікель, кобальт, медзь; сыравіна для вытвсці сернай кіслаты.
    ПІРАЦТВА (ад грэч. peiratSs разбойнік, рабаўнік), затрыманне, рабаванне і інш. гвалтоўныя дзеянні, учыненыя ў адкрытым моры экіпажам прыватнаўласніцкага судна (піратамі), а таксама лятальнага апарата ў адносінах да інш. судна ці лятальнага апарата, супраць асоб і маёмасці, што знаходзіцца на іх борце. Як П. разглядаюцца дзеянні ваен. суднаў і дзярж. лятальных апаратаў, экіпаж якіх учыніў мяцеж. П. адносіцца да злачынстваў міжнар. характару і пытанні барацьбы з ім рэгулююцца Ніокскім пагадненнем (1937), Канвенцыяй ААН аб адкрытым моры (1958), Канвенцыяй ААН па марскім праве (1982).
    П. ўзнікла ў антычнасці разам з мараходствам у прыбярэжных раёнах Паўд.Усх. Азіі. Развівалася ў вузлавых пунктах марскіх зносін. У Еўропе вядома з часоў Стараж. Грэцыі, было пашырана ў Міжземным м. (сярэдзіна 1га тыс. да н.э. — 18 ст. н.э.; тут у старажытнасці П. займаліся грэкі, фінікійцы, егіпцяне, этрускі, карфагеняне, кілікійцы), Паўн. і Балт. морах (з пач. н.э., асабліва ў эпоху вікінгаў), ЛаМаншы. У эпоху Вялікіх геаграфічных адкрыццяў і калан. захопаў П. перамясцілася ў Карыбскае м., уздоўж узбярэжжа Паўн. Амерыкі, Афрыкі, Паўд.Усх. Азіі, Індыйскі ак.; сярод найб. вядомых піратаў 16 ст. Ф.Дрэйк. У 18— пач. 19 ст. П. найб. пашырана ўздоўж Армузскага праліва і Перс. заліва (арабы) і ў Кіт. моры (японцы). П. ў асн. спынілася ў 2й пал. 19 ст., але яго выпадкі вядомы і ў 20 ст. (у т.л. у раёне «Бермудскага трохвугольніка»), На морах і акіянах побач з піратамі дзейнічалі карсары, каперы (гл. Каперства), флібусцьеры, буканьеры, рэйдэры. Нягледзячы на матэрыяльныя і чалавечыя страты, якія прычыняла П., яно спрыяла развіццю мараплавання.
    Літ.: Пнраты н разбойннкн: Флнбустьеры, корсары, каперы н буканьеры... Мн., 1997; Р о с с С. Пнраты: Пер. с англ. Мн., 1997.
    У.Я.Калаткоў, Г.А.Маслыка.
    ПІРАЭЛЕКТРЬІЧНАСЦЬ (ад піра... + + электрычнасць), узнікненне эл. зарадаў на паверхні некат. крышталёў (піраэлектрыкаў) пры іх награванні ці ахаладжэнні. Да піраэлектрыкаў адносяць крышт. дыэлектрыкі, urro палярызуюцца ў адсутнасці эл. поля і інш. знешніх уздзеянняў (т. зв. спантанная палярыза
    цыя). Даследавалася ДБрустэрам, П.Кюры, Ф.Эпінусам.
    Пры награванні адзін край піраэлектрыка зараджаецца дадатна, пры ахаладжэнні — адмоўна, другі — наадварот. Паяўленне зарадаў на паверхні піраэлектрыка звязана са зменай існуючай у ш палярызацыі пры змене тры крышталя, а таксама і пры дэфармаванні (піраэлектрыкі з'яўляюцца п’езаэлектрыкам). Асобная група піраэлектрыкаў — сегнетаэлектрыкі, у якіх пры награванні да пэўнай тры спантанная палярызацыя знікае і крышталь пераходзідь у непіраэл. стан. Існуе эфект, адваротны піраэлектрычнаму. Калі крышталь змясціць у эл. поле, то яго палярызацыя змяняецца, што суправаджаецца награваннем ці ахаладжэннем крышталя (электракаларычны эфект). Піраэлектрыкі выкарыстоўваюць у тэхніцы ў якасці індыкатараў і прыёмніхаў выпрамяненняў. Іх дзеянне заснавана на рэгістрацыі эл. сігналаў, што ўзнікаюць у піраэлектрыках пры змене тры пад уплывам вьшрамянення.
    Літ.: Лайнс М., Г л a с с А Сегнетоэлектрнкн н родственные нм матерналы: Пер. с англ. М., 1981; Кременчугсклй Л.С., Ройцнна О.В. Пнроэлектрнческне прнемннкн нзлучення. Кмев, 1979.
    П.АПупкевіч.
    ПІРГЕЛІЁМЕТР (ад піра... + грэч. helios Сонца + ...метр), прылада для вымярэння інтэнсіўнасці прамой сонечнай радыяцыі ў абсалютных адзінках. Прынцып дзеяння заснаваны на паглынанні сонечнай радыяцыі і пераўтварэнні яе ў цеплавую энергію. Выкарыстоўваюць для праверкі актынометраў
    ПІРбГА (франц. pirogue ад ісп. piragua ад карыбскага piragva), лодка індзейцаўкарыбаў. Драўляны каркас П. абцягнутьі карой дрэў ці скурамі. Назву «П » еўрапейцы перанеслі на падобныя лодкі інш. народаў.
    ПІРОЖНІК Іван Іванавіч (н. 2.1.1952, хутар Міжрэчча Клічаўскага рна Магілёўскай вобл.), бел. географ. Др геагр. н. (1996), праф. (1997). Скончыў БДУ (1973), дзе і працуе з 1976 (з 1998 дэкан). Навук. працы па сацыяльнаэканам. і палітыкагеагр. праблемах прыродакарыстання, тэр. арганізацыі турыстычнай гаспадаркі, геаурбаністыцы, тэматычным картаграфаванні. Др прыродазнаўчых навук (Ягелонскі унт, Польшча; 1993).
    Тв:. Основы географнн турнзма н экскурснонного обслужнвання. Мн., 1985; Spolecznogeograficzne tendencje rozwoju i przestrzennej oiganizacji zagospodarowania turystycznego. Sosnowiec, 1992; Международный турнзм в мнровом хозяйстве. Мн., 1996; Географнческне проблемы прнродопользовання в условнях антропогенной деятельностн. Мн., 1996 (у сааўт.). І.М.Шаруха.
    ІІІРОЛ, гетэраараматычнае злучэнне, C4H5N. Цыкл ГІ. — структурны фрагмент прыродных пігментаў (напр., гема, хларафілаў), вітаміну В12, а таксама некаторых святлоўстойлівых фталацыянінавых фарбавальнікаў. П. ёсць у каменнавугальнай смале, у якой адкрыты ў 1834 ням. хімікам Ф.Рунге.
    Бясколерная вадкасць, пры стаянні на паветры цямнее (акісляецца), 1^130°€, шчыльн. 969,8 кг/м . Добра раствараецца ў этано
    ле, дыэтылавым эфіры, мала — у вадзе. Слабая кта; утварае солі пры ўзаемадзеянні з натрыем ці каліем у інертным растваральніку. Пад уздзеяннем мінер. кіслот полімерызуеода (угвараецца т.зв. П.чырвоны). У прамсці атрымліваюць перагонкай амоніевай солі слізевай кты, каталітычным аманолізам фурану. Выкарыстоўваюць для сінтэзу піралідзіну і шэрагу лек. сродкаў. Таксічны: пара П. выклікае стойкае павышэнне тры цела. Іл. гл. да арт. Гетэрацыклічныя злучэнні.
    ПІРОЛІЗ (ад піра... + лізіс), дэструктыўныя ператварэнні арган. злучэнняў пад уздзеяннем высокай (некалькі соцень градусаў) тры. Пры П. адначасова з асн. рэакцыяй (расшчапленнем вугляродвугляродных сувязей), што прыводзіць да ўтварэння прадуктаў ненасычанага характару з меншай малекулярнай масай, адбываюцца рэакцыі ізамерызацыі, цыклізацыі, полімерызацыі ці полікандэнсацыі зыходных злучэнняў і прадуктаў іх ператварэнняў. У прамсці найб. пашыраны П. нафтавай сыравіны, піроліз драўніны, а таксама вугалю (гл. Каксаванне}.