• Газеты, часопісы і г.д.
  • Беларуская энцыклапедыя Т. 9

    Беларуская энцыклапедыя Т. 9


    Выдавец: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
    Памер: 560с.
    Мінск 1999
    513.58 МБ
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Да арт. Лівав. Уэбярэжжа Міжземнага мора.
    л і ван 239
    (зб. апавяд. «Кульгавы хлопчык», пат-рыят. раман «Аладка»), М.К.Карама (раманы «Хворы на сухоты». «Крык па-кут»). У 1940—50-я г. ўзніклі абноўле-ныя паэт. формы, жанры навелы і вер-шы ў прозе, значнае месца занялі пе-раклады. Асн. тэмы — барацьба суп-раць фашызму, каланіялізму, крытыка сац. несправядлівасці (апавяданні М.Абуда, М.І.Дакруба, аповесці Ж.Ха-ны, паэзія Р.аш-Шахаля). Барацьба супраць імперыялізму і ізраільскай аг-рэсіі — гал. тэма прозы 1960—70-х г. (М.Айтані, Э.Бустані). У творчасці Э.Насар Алах (раман «Алеандр»), Л.Ба-альбекі (раман «Я жыву»), Л.Асаран вы-явіўся ўплыў зах.-еўрап. мадэрнісцкай л-ры і філасофіі экзістэнцыялізму. На-былі вядомасць творы франкамоўных паэтаў (Ф.Г.Нафах, Ш.Горм) і празаікаў (Ф.Хаік, Ж.Шэхадэ). У пач. 1980-х г. з абвастрэннем блізкаўсх. канфлікту ў л-ры распрацоўвалася тэма палесцін-скага і араб. супраціўлення (Дакруб, Х.Муруве, Х.Садэк, А.Сувейд). У 1955 засн. Саюз пісьменнікаў Л.
    Архітэктура і выяўленчае мастацтва. Найб. стараж. помнікі адносяцца да 5— 3-га тыс. да н.э.: рэшткі каменных ума-цаванняў і жылых дамоў Бібла, кераміч-ныя вырабы з грабеньчатым арнамен-там і схематычнымі выявамі звяроў. 3— 2-м тыс. да н.э. датуюць помнікі фінікійскага мастацтва: храм Рэшэфа, саркафаг цара Ахірама, дробная плас-тыка (ідалы Баала і Іштар), ювелірныя вырабы, зброя. На мастацтва 2—1-га тыс. да н.э. паўплывалі культура Ста-раж. Егіпта, Асірыі, Вавілоніі, дзяржавы Ахеменідаў. У рым. перыяд спалучаліся апт. і ўсх. традыцыі (храмавы комплекс у Баальбеку, трыумфальная арка і кала-нады ў Тыры, мазаікі т-ра ў г. Бібл). У візант. перыяд (4 — пач. 7 ст.) будавалі манастыры, цэрквы, катакомбы (многія з мазаікамі). 3 пачаткам ісламізацыі Л. (7 ст.) з’явіліся мячэці (Вялікая мячэць у Баальбеку), медрэсэ, рынкі, караван-
    240 ліван
    сараі, замкі (каля Анджара, 7—8 ст.). Будавалі абарончыя збудаванні (крэпас-ці ў Джубейлі, Трыпалі, Сайдзе; замак Бафор, 1139), манастыры (Бельмонт), цэрквы (св. Фокі ў Аміуне, захаваліся рэшгкі размалёвак). У мамлюкскі перы-яд (13 — пач. 16 ст.) будавалі невял. купальныя мячэці, інтэр’еры якіх аз-дабляліся сталактытамі, разьбой па дрэ-ве, інкрустацыяй з мармуру, арнамен-тальнымі мазаічнымі пано і надпісамі, a таксама крэпасці: замак у Рашаі (13 ст.), ільвіная вежа ў Трыпалі (15 ст) і інш. Архітэктура і мастацтва часоў Ас-манскай імперыі (1516—1918) развіва-ліся пад уплывам тур. культуры. Былі пашыраны вітражы, арнаментальная разьба. У 17—18 ст. працавалі жывапіс-цы Абдала Захір, Несцер Тарабулсі, Стэфан Дэйрані. Хрысціянскія храмы ўпрыгожвалі мазаікай, размалёўкай і абразамі візант. ўзору. У 19 — пач. 20 ст. будаваліся палацы з развітым дэко-рам (Бейт-эд-Дзін), пашырыўся манум. і станковы жывапіс на рэліг. і бьп. тэ-мы (размалёўкі Н.аль-Маадзі, партрэты і жанравыя кампазіцыі Х.Срур і Х.Салі-бі). Пасля 1-й сусв. вайны мастацтва Л. зазнала моцны франц. ўплыў. У 1930 пачалі працаваць ліванскія архітэктары А.Табет, Ж.Абушар, Ф.Трад і інш. У выяўл. мастацгва 1930—40-х г. перава-жаў рэаліст. кірунак (М.Фарух, А.Онсі і інш.). Пасля 1943 праводзіліся рэкан-струкцыі гарадоў, буд-ва жылых кварта-лаў і грамадскіх пабудоў з выкарыстан-нем мясц. традыцый (пансіянат у Сай-дзе, 1946—48) і дасягненняў сусв. архі-тэктуры. У мастацтве 1950—60-х г. праявіліся ўплывы сюррэалізму, кубіз-му, абстракцыянізму. 3 1980-х г. на яго развіццё ўздзейнічае рост нац. самасвя-домасці, пачалі развівацца паліт. плакат і карыкатура. Уклад у развіццё мастац-тва зрабілі жывапісцы С.Бальтаксе, П.Кіракасян, І.Шамут, А.Раес, Ж.Халі-фе, Р.Шараф, скульптар Ю.Хааек, гра-фікі Р.Шахаль, А.Марыні і інш. Дэ-кар.-прыкладное і нар. мастацтва прад-стаўлена ўзорыстым ткацгвам, вышыў-кай, пляценнем з афарбаванай саломкі,
    дыванаткацтвам, інкрустацыяй косцю і перламутрам па метале і дрэве.
    Літ:. С а л н б н К.-С. Очеркн по нсторнн Лнвана: Пер. с англ. М., 1969; Адзярыха В.У. Ліванскае грамадства ў 1943—1975 п.: Прабл. развіцця // Бел. гіст. часоп. 1997. № 2; Крымскнй АЕ. Нсторяя новой араб-ской лятературы, XIX —нач. XX в. М., 1971.
    Н.А.Сцепанюга (прырода, насельніцтва, гаспадарка).
    В.У.Адзярыха (гісторыя), Г.М.Малей (літаратура), В.ЯБуйвал (архітэктура і выяўленчае мастацгва).
    ЛІВАН, горны хрыбет уздоўж усх. ўзбя-рэжжа Міжземнага м., на тэр. Лівана. Даўж. 170 км. Выш. да 3088 м (г. Кур-нет-эс-Саўда). Складзены пераважна з вапнякоў і пясчанікаў, на Пн — з ба-зальтаў. Клімат міжземнаморскі. Апад-каў на зах. схіле выпадае больш за 1000 мм, усходні — больш сухі. Міжземна-морскія хмызнякі (маквіс і фрыгана), гаі з ліванскага кедру, дубу, алепскай хвоі. На зах. схіле карставая пячора Джэйта (аб’ект турызму).
    ЛІВАНАЎ Барыс Мікалаевіч (8.5.1904, Масква — 22.9.1972), расійскі акцёр і рэжысёр. Нар. арт. СССР (1948). Ву-чыўся ў 4-й студыі МХТ. 3 1924 акцёр МХАТ. 3 1950-х г. выступаў і як рэжы-сёр. Творчасць вызначалася яркім тэм-пераментам, рамант. узнёсласцю, спа-лучэннем сатырычнасці знешняга ма-люнка ролі з глыбокім лірызмам, ім-кненнем да выяўлення супярэчлівасці характараў герояў. Сярод тэатр. роляў: Наздроў («Мёртвыя душы» паводле М.Гогаля), Чацкі («Гора ад розуму» А.Грыбаедава), Кудраш («Навальніца» ААстроўскага), Салёны («Тры сястры» А.Чэхава), Ягор Булычоў («Ягор Булы-чоў і іншыя» М.Горкага), Дзмітрый Ка-рамазаў («Браты Карамазавы» паводле Ф.Дастаеўскага), Ламаносаў («Ламано-саў» У.Іванава), Кімбаеў («Страх» ААфінагенава), Швандзя («Любоў Яра-вая» К.Транёва) і інш. Паставіў спек-таклі «Браты Карамазавы» (з П. і В. Маркавымі), «Ягор Булычоў і іншыя» (1964), «Чайка» Чэхава (1969). Лепшыя ролі ў кіно: Дуброўскі («Дуброўскі», 1936), Пажарскі («Мінін і ГІажарскі», 1939), Руднеў («Крэйсер Вараг», 1947),
    Пацёмкін («Алмірал Ушакоў», 1953), Сядоў («Ступень рызыкі», 1969). Дзярж. прэміі СССР 1941, 1942, 1947, 1949, 1950, 1970.
    ЛІВАНЁЗЫ. білонныя і сярэбраныя манеты, чаканеныя ў талернай сістэме ў 1756—57 для Ліфляндскай і Рэвельскай губ. Расійскай імперыі. Выпускаў Крас-ны манетны двор з лацінскімі легендамі і наміналамі: 2 капейкі — 1/48 Л., 4 ка-пейкі — 1/24 Л., 24 капейкі — чвэрць Л., 48 капеек — паўліванез, 96 капе-ек — Л. 3 выпуску 1756 вядома толькі пробная манета, у 1757 выпушчана двухкапеечнікаў 49 500, чатырохкапееч-нікаў 581 858, чвэрць ліванезаў 125 680, паўліванезаў 42 450, Л. 27 000 экз.
    В.С.Касмшёў.
    ЛІВАНСКАЕ ПАГАДНЕННЕ 1944, міжгрэчаскае паліт. пагаднелне, падпі-санае 20 мая ў Ліване ў 2-ю сусв. вайну прадстаўнікамі эмігранцкага ўрада, па-літ. партый, Паліт. к-та нац. вызвален-ня, Нац.-вызв. фронту, Грэч. нар.-вызв. арміі, ваен.-паліт. нацыяналіст. арг-цый. Прадугледжвала роспуск усіх ўзбр. атрадаў і стварэнне адзінай арміі, правядзенне плебісцыту аб будучым дзярж. ладзе краіны, фарміраванне ўра-да нац. адзінства. Л.п. не ліквідавала прынцьшовых рознагалоссяў паміж ле-вымі і правымі паліт. сіламі, што пасля вызвалення Грэцыі (кастр. 1944) прывя-ло да вострай барацьбы за ўладу і гра-мадз. вайны 1946—49.
    ЛІВАНЦЫ, ліванскія a р а б ы, народ, асноўнае насельніцтва Лівана (2,25 млн. чал.). Агульная колькасць 2,36 млн. чал. (1992). Гавораць на сіра-ліванскім дыялекце арабскай мовы. Вер-нікі — хрысціяне (мараніты, грэка-пра-васлаўныя і інш.) і мусульмане (суніты, шыіты).
    ЛІВЕНЦАВА Надзея Віктараўна (н. 21.10.1952, Мінск), бел. жывапісец. Да-чка В.І.Лівенцава. Скончыла Бел. тэ-агр.-маст. ін-т (1976). У 1978—80 вык-ладала ў гэтым ін-це. Працуе ў жанрах партрэта, тэматычнай карціны і кампа-зіцыі. Творам уласціва пастознасць Maa-Ka, перавага чыстых колераў у гарма-нічна-кантрастных спалучэннях. Сярод
    Да арт. Ліван. Бібл. Унуграны двор «Храма Абеліскаў».
    Да арт. Ліван. Малы храм з комплексу Баальбек. 1—3 ст.
    ЛІВІНГСТАНА	241
    работ «Волечка» (1976), «Бацьку і маці — партызанам Беларусі — пры-свячаецца» (1977), «У краіне сініх пту-шак» (1987), «Бег», «Сон у месячную ноч» (абедзве 1988), «Людміла» (1993), «На вяршыні» (1995), «Аляксандра», «Анёлы», «Саната» (усе 1996), «Прадчу-ванне», «Водаварот» (абедзве 1997), «Лета ўцяхае» (1998), «Аўтапартрэт з сініцай у руках» (1999).
    ЛІВЕНЦАЎ Вікгар Ільіч (н. 21.4.1918, г.п. Давыдаўка Варонежскай вобл., Ра-сія), адзін з кіраўнікоў партыз. руху на Беларусі ў Вял. Айч. вайну, Герой Сав. Саюза (1944), парт. і дзярж. дзеяч
    В.І.Лівенцаў.	Д.Лівінгстан.
    БССР. Засл. дзеяч фіз. культуры Бела-русі (1971). Скончыў Гродзенскае ваен.-паліт. вучылішча (1941), Рэсп. парт. школу пры ЦК КПБ (1952), Мінскі пед. ін-т (1955). У жн.—ліст. 1941 адзін з арганізатараў і кіраўнікоў Бабруйскага патрыятычнага падполм, затым каман-дзір партыз. атрада, з лютага 1943 — 1-й Бабруйскай партыз. брыгады. У 1944—50 заг. аддзела, сакратар, 2-і сак-ратар ЦК ЛКСМБ. 3 1958 старшыня К-та па фіз. культуры і спорце пры CM Беларусі. У 1978—86 кіраўнік спраў ЦК КПБ. Чл. ЦК КПБ у 1981—86. Дэп. Вярх. Савета БССР у 1959—89. Аўтар кн. «Партызанскі край» (4-е выд. 1983).
    Літ:. Людн легенд. М., 1968. Вып. 3. С. 211—234
    ЛІВЕНЬ, моцны, звычайна кароткача-совы дождж канвектыўнага паходжан-ня, або шквалісты дождж пры прахо-джанні халоднага фронту ў цыклонах умераных шырот. Інтэнсіўнасць Л. — колькасць ападкаў за 1 мін. Пры пра-цягласці 5 мін Л. лічаць дождж з сярэд-няй інтэнсіўнасцю 0,5 мм/мін, 30 мін — 0,23 мм/мін і г.д. У кожным пункце Беларусі ў сярэднім за год Obi-Bae 8 Л. Найбольшы адзначаны 6.8.1970 (г. Бабруйск), дзе за 3 гадз 35 мін выпа-ла 128 мм ападкаў.
    ЛІВЕРПУЛ (Liverpool), горад на 3 Вя-лікабрытаніі, пры ўпадзенні р. Мерсі ў Ірландскае мора. Адм. ц. метрапалітэн-скага графства Ліверпул і гал. горад ка-нурбацыі Мерсісайд. 475 тыс. ж. (1991). Вузел чыгунак і аўтадарог. Адзін з буй-нейшых партоў краіны. Прам-сць звя-зана з абслугоўваннем порта і знешне-гандл. аперацыямі. У Л. і яго прыгара-дах — суднабудаванне і суднарамонт, аўта- і авіябудаванне, эл.-тэхн., гума-
    вая, хім., папяровая, харч. прам-сць. Фондавая і таварная біржы. Ун-т. Му-зеі. Маст. галерэя Уокера. Арх. помнікі 18—20 ст. (шпіталь, ратуша, дзелавыя і гандл. будынкі).
    Упершыню згадваецца ў 1191. У 1207 атры-маў гар. правы. Да 17 ст. невял. порт. Росту горада і порта з 17 ст. паспрыялі гандаль ра-бамі, якіх вывозілі ў ісп. калоніі ў Амерыцы, а пасля 1840 — масавая эміграцыя ірландцаў у ЗША. У 19 ст. Л. — гал. англ. порт па ўво-зе бавоўны і вывазе баваўняных вырабаў. У 2-ю сусв. вайну моцна разбураны ў выніку ням. бамбардзіровак. У 1956 у Л. створаны муз. квартэт «Бітлз».