• Газеты, часопісы і г.д.
  • Беларуская энцыклапедыя Т. 9

    Беларуская энцыклапедыя Т. 9


    Выдавец: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
    Памер: 560с.
    Мінск 1999
    513.58 МБ
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Лінейчастая паверхня: a — разгортвальная, э датычных да прасторавай крывой L (Р — плос-касць, якая ўтварае ў ся-чэнні з паверхняй кры-вую ABC з пунктам зва-роту В; Sb S2 — полас-ці); 6 — касая (О — цэнтр угваральнай, р і р' — датычныя плоскас-ці да паверхні ў пунктах О і О').
    лінкальн 269
    л — паказчык пераламлення матэрыялу Л., rj і г2 — радыусы крьшізны яе паверхняў; для выпуклай адносна аб’екта паверхні г >0, для ўвагнутай г <0. Адлегласці ад аптычнага цэн-тра Л. да аб'екта (х) і яго выдарыса (У) звя-заны паміж сабой формулай Л.: 1/Xj - 1/х = 1//' (адлегласці ад Л. ўздоўж ходу светлавога праменя лічацца дадатнымі, супраць ходу — адмоўнымі), Гл. таксама Аберацыі аптычных сістэм, Відарыс аптычны, Павелічэнне аптыч-нае А.І. Болсун.
    ЛІНЗА ў геалогіі, геалагічнае цела (горныя пароды, карысныя выкапні і інш.) круглаватай або авальнай формы. Магутнасць найб. ў сярэдзіне, памян-шаецца да нуля па краях.
    ЛІНЗА АКУСТЬІЧНАЯ, прыстасаванне для факусіроўкі гуку праз змену даўжыні шляху, які праходзіць у ім акустычныя хваля, і пераламлення гуку на яго гра-нічных паверхнях. Як і аптычная лінза, Л.а. абмежавана дзвюма рабочымі па-верхнямі і робіцца з матэрыялу, ско-расць гуку ў якім адрозніваецца ад ско-расці ў навакольным асяроддзі.
    Бываюць з цвёрдых рэчываў, вадкасцей і газаў (апошнія змяшчаюцца ў тонкую аба-лонку). Падзяляюцца на плоска-выпуклыя, плоска-ўвагнутыя, дваякавыпуклыя, дваяка-ўвагнутыя і выпукла-ўвагнугыя; збіральныя, або факусіруючыя (угвараюць хвалевыя франты, якія сходзяцца), і рассейвальныя (якія разыходзяцца); у залежнасці ад паказ-чыка пераламлення — запавольвальныя і паскаральныя.
    ЛІНІЯ (ад лац. Ііпеа льняная нітка, шнурок), старажытная мера (адзінка) даўжыні, якой карысталіся да ўвядзен-ня метрычнай сістэмы мер. У розныя часы ў розных краінах мела рознае лі-кавае значэнне. На Беларусі і ў Расіі ў 18 — пач. 20 ст. 1 Л. = 0,1 цалі = 2,54 мм. У Л. вымяралі калібр стралковай зброі (адсюль «трохлінейная вінтоўка»), памер шкла для газавых лямпаў. У сіс-тэме англ. мер 1 Л. = 1/12 цалі = 2, 117 мм. У гадзіннікавай прамысловасці многіх краін да нашага часу выкарыс-тоўваецца швейц. Л., роўная 2,0833 мм.
    ЛІНІЯ ў геаметрыі, траекторыя руху пункта; адно з асн. геаметрычных паняццяў. Задаецца каардынатамі рухо-мага пункта, якія залежаць ад часу ці ад інш. параметра. Функцыі, якія апісва-юць рух пункта, павінны задавальняць некат. патрабаванні: неперарыўнасці, дыферэнцавальнасці і інш.
    У аналітычнай геаметрыі Л. на плоскас-ці — сукупнасць пунктаў, каардынаты якіх задавальняюць ураўн. x=