• Газеты, часопісы і г.д.
  • Беларуская энцыклапедыя Т. 9

    Беларуская энцыклапедыя Т. 9


    Выдавец: Беларуская Энцыклапедыя імя Петруся Броўкі
    Памер: 560с.
    Мінск 1999
    513.58 МБ
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 1
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 12
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 13
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 15
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Беларуская энцыклапедыя Т. 16
    Т.Г.Лада-Заблоцкі.
    ЛАДА-ЗАБЛбЦКІ (3 а б л о ц к і -Л а д а) Тадэвуш Гіляравіч [27.8.1811, в. Лугінава (Лугінавічы) Сенненскага р-на Віцебскай вобл. — жн. 1847], паэт. Пі-саў на польск., рус., франц. і, магчыма, бел. мовах. Скончыў Віцебскую гімна-зію. 3 1831 вучыўся ў Маскоўскім ун-це, член тайнага студэнцкага т-ва, зблізіўся з В.Бялінскім. У 1833 выклю-чаны з ун-та, высланы на радзіму, зня-волены ў Віцебскай турме; у 1837 са-сланы ў Таганрог. 3 1838 на Каўказе, служыў у Каўказскім асобным корпусе, кіраўнік на саляных капальнях. Там пазнаёміўся з груз., азерб., рус. пісь-меннікамі і асветнікамі; перакладаў іх творы на польск., франц., рус. мовы. Выступаў як паэт-рамантык. У творах у алегарычнай форме заклікаў да бараць-бы супраць самадзяржаўя. Паэтызаваў прыгажосць Віцебшчыны (паэмы «Ва-коліцы Віцебска», вершы «Да Дзвіны», «Да Лучосы», «Даўжанскае возера», «Ві-лія»), Каўказа («Алазанская даліна»). У 1845 выдаў на польск. мове зб. «Паэ-зія». У рукапісах пакінуў «Матэрыялы да гісторыі славянскай цывілізацыі і лі-таратуры». На бел. мову асобныя яго творы пераклалі П.Бітэль, У.Мархель, К.Цвірка.
    Літ:. Пачьшальнікі. Мн., 1977. С. 484— 487. А.В.Мальдзіс.
    ЛАДАКХ, горны хрыбет на Пн ад Вял. Гімалаяў, у басейне р. Інд, у Індыі і Ki-Tai. Даўж. больш за 600 км. Выш. да 7728 м (г. Гурла-Мандхата). Складзены пераважна з гнейсаў і гранітаў. На выш. 5500—5700 м паверхні выраўноўвання, над якімі ўзвышдюцца зубчастыя грабя-ні са снежнікамі і ледавікамі. На паўд.-
    зах. схілах хмызняк, на паўн.-ўсх. ланд-шафты халодных пустынь.
    ЛАДАН (ад грэч. ladanon), пахучая сма-ла, што выдзяляецца некаторымі раслі-намі сям. ладаннікавых і бурзеравых. Mae ў сабе камедзі, эфірныя алеі, горы-чы і інш. Часткова растваральны ў ва-дзе і арган. растваральніках; пры награ-ванні ўзганяецца. Л. атрымліваюць пад-сочкай пераважна ладаннага дрэва і басвеліі свяшчэннай (Усх. Афрыка і ПдЗ Аравійскага п-ва). Выкарыстоўва-ецца для пахучых курэнняў у рэліг. аб-радах, у парфуме.
    ЛАДАСНА, возера ў Лепельскім р-не Віцебскай вобл., у бас. р. Ладасна (вы-цякае з возера), за 18 км на ПнУ ад г. Лепель. Пл. 0,61 км2, даўж. каля 2 км, найб. шыр. 470 м, найб. глыб. 13,7 м, даўж. берагавой лініі 4,7 км. Пл. вада-збору 41 км2. Схілы катлавіны выш. 5— 8 м, пад хмызняком, на 3 і ПнУ разара-ныя. Зона мелкаводдзя вузкая і стром-кая, у канцавых ч. возера (на Пд і Пн) больш шырокая, выслана пяскамі. 3 глыб. 5—6 м дно выслана ілам. Шыр. паласы прыбярэжнай расліннасці да 10 м (на Пн і Пд да 60 м). Упадаюць 4 ру-чаі, у т.л. з азёр Кабак (на Пд) і Гара-дзшіча (на 3).
    ЛАДДЗЯ. старажытнае рачное і мар-ское судна ўсх. славян. Шырока быта-вала на тэр. Беларусі. Вядома з 7 ст., калі на іх перавозілі грузы па шляху «з варагаў у грэкі». Аднадрэвы човен, най-часцей з дашчанымі набоямі па баках для павелічэння памераў. 3 12 ст. мела палубу. Кіравалася рулявымі вёсламі на карме і носе, рухалася з дапамогай грабных вёслаў і ветразя. Вял. Л. змя-шчала 40—60 і нават 100 чал. Тэрмін «Л.» выйшаў з ужытку ў 14 ст. ў сувязі са з’яўленнем тэрміна «судна».
    Н. I. Буракоўская.
    ЛАДДЗЯН (Corallorhiza), род кветкавых раслін сям. архідных. Каля 15 відаў. Пашыраны ў Еўразіі і Паўн. Амерыцы. На Беларусі 1 від — Л. трохнадрэзаны (С. trifida), занесены ў Чырв. кнігу. Вя-домы ў Бярэзінскім біясферным запа-ведніку і бат. заказніку каля воз. Вял. Швакшты (Пастаўскі р-н Віцебскай вобл.). Трапляецца на аблесеных бало-тах, у вільготных лясах, ярах.
    Шматгадовыя травяністыя расліны, пазбаў-леныя хларафілу (сапрафіты). выш. 8—30 см, з мясістым каралападобным карэнішчам. Ліс-це лускападобнае, жаўтаватае. Кветкі дроб-ныя, жаўтавата- або зеленавата-белыя, панік-лыя, у рыхлай гронцы. Плод — каробачка.
    ЛАДЗЕНІКІ, вёска ў Навагрудскім р-не Гродзенскай вобл., каля аўтадарогі На-вагрудак—Ліда. Цэнтр сельсавета і кал-гаса. За 7 км на Пн ад г. Навагрудак, 169 км ад Гродна, 30 км ад чыг. ст. На-ваельня. 378 ж., 147 двароў (1998). База-вая школа, Дом культуры, б-ка, аддз. сувязі. Помнік землякам, якія загінулі ў Вял. Айч. вайну. Каля вёскі курганны могільнік (10—11 ст.).
    96	ЛАДНОЎ
    ЛАДНбЎ Яўген МіхайЛавіч (?, Віцеб-ская губ. — ?), бел. грамадска-паліт. дзеяч. Удзельнік рэвалюцыі 1905—07. У 1-ю сусв. вайну на фронце. Пасля Лют. рэв. 1917 нам. старшыні Харкаўскага губ. Савета сял. дэпутатаў, удзельнік Усебеларускага з’езда 1917. 3 1918 чл. Бел. партыі сацыялістаў-рэвалюцьмне-раў, Бел. нац. к-та ў Адэсе. У 1918 мі-ністр ваен. спраў, са снеж. 1919 — за-межных спраў ва ўрадзе БНР. 3 сак. 1921 у Варшаве, нам. старшыні Бел. к-та. 8.5.1921 выключаны са складу ўра-да за правакацыйныя дзеянні супраць БНР. Пазней жыў у Берліне. Сабраў вял. колькасць матэрыялаў аб масон-стве, частка з якіх адлюстроўвала паліт. дзейнасць рас. масонства ў перыяд Лют. і Кастр. рэвалюцый. У 1932 пад-рыхтаваў на імя прэзідэнта Германіі П.Гіндэнбурга шэраг дакумеіпаў пра падрыўную дзейнасць масонскіх лож у Еўропе. У.М.Міхнюк. ЛАДЎЦЬКА Іван Іванавіч (н. 28.10. 1916, в. Стары Пруд Чэрвеньскага р-на Мінскай вобл.), Герой Сав. Саюза (1945). Скончыў Кіеўскае ваен. пяхот-нае вучылішча (1938), Ваен. акадэмію імя Фрунзе (1951), Вышэйшыя курсы пры Ваен. акадэміі Генштаба (1958). У Чырв. Арміі з 1936. 3 1942 на Паўд.-Зах., Сталінградскім, Бранскім, Цэнтр., 1-м Бел. франтах. Камандзір стралк. ба-тальёна маёр Л. вызначыўся ў 1945 пры вызваленні Полыпчы: 14 студз. на ле-вым беразе Віслы падняў у атаку 2 ро-ты, якія ўклініліся ў абарону ворага; 15 студз. батальён Л. захапіў 12 аўтама-шын, 13 кулямётаў; 30 студз. першы выйшаў на польска-германскую грані-цу. Да 1972 у Сав. Арміі.
    Ладдзян трохнадрэзаны
    ЛАДЎЦЬКА Мікалай Іосіфавіч (н. 25.9 1936, в. Іванічы Чэрвеньскага р-на Мінскай вобл.), бел. вучоны-эканаміст. Канд. эканам. н. (1974), праф. (1992). Скончыў Бел. ін-т нар. гаспадаркі (1967). 3 1974 у Бел. эканам. ун-це. На-вук. працы па праблемах бухгалтарскага ўліку, кантролю і аналізу ў прамысло-васці і на прадпрыемствах малога бізне-су.
    Тв.: Учет основных средств н нематерналь-ных актнвов. Мн., 1993; Учет, контроль н аналнз матернальных ресурсов. Мн., 1997; Учет, контроль н аналнз денежных средств, расчетных н кредатных операцнй. Мн., 1997.
    ЛАДЫГІН Аляксандр Мікалаевіч (18.10. 1847, с. Сценьшына Пятроўскага р-на Тамбоўскай вобл., Расія — 16.3.1923), рускі электратэхнік. Скончыў Маскоў-скае ваен. вучылішча (1867). У 1872 вы-найшаў лямпу напальвання з вугальным элекгродам, у 1890-я г. — некалькі ты-паў лямпаў напальвання з метал. ніця-мі, у т.л. вальфрамавымі. Канструяваў прылады для эл. ацяплення, эл. печы для плаўлення і загартоўкі металаў і інш. Адзін з заснавальнікаў электра-тэхн. аддзела Рус. тэхн. т-ва і час. «Электрнчество». Ламаносаўская прэмія Пецярб. АН 1874.
    Літ:. Ш а т е л е н М.А. Русскме элекТро-техннкн второй половнны XIX в. М.; Л., 1950.
    ЛАДЬІГІН Барыс Іванавіч (29.1.1896, г. Сквіра Кіеўскай вобл. — 30.10.1981), беларускі вучоны ў галіне дарожнага буд-ва. Чл.-кар. АН Беларусі (1959), д-р тэхн. н. (1957), праф. (1958). Скончыў Ін-т інжынераў шляхоў зносін (1921, Петраград). 3 1958 у БПІ. Навук. працы ў галіне буд-ва і ўдасканалення дарож-ных пакрыццяў, класіфікацыі грунтоў, выкарыстання мясц. каменных матэры-ялаў.
    Тв.: Стронтельство автомобнльных дорог. Мн., 1965 (у сааўт ); Прочность н долговеч-ность асфальтобетона. Мн., 1972 (у сааўт.).
    ЛАДЫГІНА Арыядна Барысаўна (н. 2.3.1927, Мінск), бел. вучоны-эстэтык, музычны крытык і педагог. Дачка БА.Ладыгіна. Д-р філас. н. (1976). Скончыла Маскоўскую кансерваторыю (1950). Выкладала ў Саратаўскім муз. вучылішчы, Маскоўскай і Казанскай кансерваторыях. 3 1958 у Ін-це мастац-твазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН Беларусі. 3 1963 у Бел. акадэміі музыкі (з 1978 праф.). Даследуе праблемы на-
    роднасці мастацтва, пераемнасць куль-тур (пераважна на матэрыяле бел. му-зыкі), гісторыю бел. муз. т-ра. Выступае як муз.-тэатр. крытык.
    Тв:. Народнасць савецкага мастацтва і бе-ларуская музыка. Мн., 1961; Нскусство н современность. Мн., 1964; Нскусство Дна-лектака преемственностн. Мн., 1979 (разам з В.В.Грыніным); 0 преемственностн в нскус-стве. М., 1982 (з ім жа); Кннга по эстетнке для музыкантов. М.; Софня, 1983 (у сааўт.); йскусство в снстеме духовных ценностей об-іцества. М., 1986 (разам з В.В.Грыніным); Le caractere populaire de Fart socialiste // Actes du VII' congres international d’esthetique. Bucarest, 1977. T. 2. А.Ф.Рашчупкін.
    A. M Лалыгін.
    Б.І.Ладыгін.
    Ч.Лаель
    ЛАДЫГІНА Вольга Барысаўна (н. 23.12.1922, Масква), бел. архітэктар. Засл. архітэктар Беларусі (1969). Дачка Б.І.Ладыгіна. Скончыла Маскоўскі арх. ін-т (1949). Працуе ў ін-це «Белдзярж-праект» (у 1969—75 гал. архітэктар). Асн. работы: у Мінску — Водна-спар-тыўны камбінат, забудова раёна і пра-екты жылых і грамадскіх будынкаў па вуліцы Харужай (1964—90), жылы дом з гастраномам «Сталічны» (1962), жы-лыя дамы, грамадскія і навуч. ўстановы па вуліцах Варвашэні, Казлова, М.Баг-дановіча, Кульман, гал. корпус Бел. тэхнал. ун-та (1956, у сааўт.), корпус Ін-та гісторыі (1964) і рэканструкцыя корпуса (1982; у сааўт.) Прэзідыума Нац. АН Беларусі, адм.-ірамадскі ком-плекс на праспекце Машэрава (1977, у сааўт.), гандл.-грамадскі цэнтр па вул. Куйбышава (1997, у сааўт.), а таксама вадаскідныя збудаванні і ГЭС на За-слаўскім вадасховішчы (1955); у Магілё-ве — мост цераз Дняпро (1955) і Палац культуры хімікаў (1980, у сааўт.); у Ві-цебску — мост цераз Зах. Дзвіну (1955); комплекс абл. клінічнай бальніцы і НДІ анкалогіі і мед. радыялогіі ў пас. Лясны Мінскага р-на (1960—67).
    Літ:. Потапов Ю.Ф. Прнзнанне // Стр-во н архнтектура Белорусснн. 1983. № 1.
    С.А. Сергачоў.
    ЛАДЫНІНА Марына Аляксееўна (н. 24.6.1908, г. Ачынск Краснаярскага краю, Расія), расійская кінаактрыса. Нар. арт. СССР (1950). Скончыла Ін-т тэатр. мастацтва ў Маскве (1933). У 1933—35 актрыса МХАТ. У кіно дэбю-тавала ў фільме «Варожыя сцяжыны» (1935). Выканаўца лірыка-камед., ме-ладрам. і вострахарактарных роляў у фільмах рэж. І.А.Пыр’ева: «Багатая ня-веста» (1938), «Трактарысты» (1939), «Свінарка і пастух» (1941), «У шэсць га-
    ЛАЗАНІЦА 97
    дзін вечара пасля вайны» (1944), «Ска-занне пра зямлю Сібірскую» (1948), «Кубанскія казакі» (1950), «Выпраба-ванне вернасці» (1954) і інш. Дзярж. прэмія СССР 1941, 1942, 1946, 1948, 1951.